Waar is God in deze pandemie?

In dit subforum gelden ruime regels.
(In dit subforum kunnen kerkelijke leer, dogma's etc. worden besproken zonder aanname dat ze waar zijn, vooraf.)
Moderatie: het moderatieteam
Forumregels
Richtlijnen subforum

Moderatie: het moderatieteam
Gebruikersavatar
Jerommel
Berichten: 10539
Lid geworden op: 10 mar 2013, 00:53
Man/Vrouw: M
Locatie: Den Haag

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Jerommel »

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 20:47
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Wat ook veel voor komt is dat je een eenzaam gevoel hebt. Eerzaam in je lijden, waarvan je overtuigd bent dat maar weinigen die hebben gekend. Eenzaam ook in het diep geestelijke proces met God die je door hebt gemaakt, dat de meeste mensen niet kennen. Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Zeker herkenbaar, Gait.
En inderdaad ook een valkuil.
Toch vind ik veel mensen oppervlakkig, eigenlijk altijd algevonden....
Oppervlakkiger dan ik zelf ben iig.
Ik voelde me daardoor ook 'hoger' dan anderen.
Nu niet meer, want ik heb andere minpunten, en niemand heeft zichzelf gemaakt en ontdekt ook maar wie hij / zij is in de loop der tijd.
Of misschien ontdekken sommigen dat nooit, omdat ze bepaalde confrontaties met het leven niet hebben gehad.
Er zijn ook mensen waarbij ik in vergelijking oppervlakkig ben.
Het is niet waar het om gaat.

Ik lees wat je hebt vertelt over de ellende die je vrouw heet meegemaakt met aandacht.
Had er nog niet op gereageerd.
Hoop dat ik niet 'te makkelijk' over het nut van levensleed heb gesproken.
Het kan dan misschien wel nuttig zijn, maar het blijft leed dat me raakt.
Het zal tot mijn dood (van dit lichaam) iets dubbels blijven.
Tja, hoe zal ik het zeggen. Ik moet dikwijls in mijn leven geloven, zonder het zelf gezien te hebben. Het is dubbel. Ik ken leed, maar mijn vrouw ging door een hel. Ik moet dikwijls mijzelf resetten, omdat ik vergeet dat mijn vrouw nog niet alle trauma's helemaal verwerkt heeft.
Dat ze een post traumatische stress stoornis heeft en zo. Ook dat ze net uit een Burn out (de derde in haal leven) aan het klimmen is. Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Ik snap wat je zegt vanuit mijn toeschouwersrol goed en te gelijk, jij bent de ervaringsdeskundige net als mijn vrouw van haar eigen ervaringen. Ik ben daarbij nog ook in de levensschool leer. Hoewel ik weer een leven met ASS kundig ben 😊

Boven anderen staan? Ook wel eens mijn valkuil, maar mijn ASS breekt steeds mijn trots af tot een haast neerslachtig niveau van een staat in hopeloosheid.... en dan, komt God er bij :flower1:
Ik voel ook God dichter bij me zijn, als ik weer eens op de bodem van de put ben beland.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLzXkVr_R6Kg30l25sDsjipQRpUMQXVi9W

Gebruikersavatar
Jerommel
Berichten: 10539
Lid geworden op: 10 mar 2013, 00:53
Man/Vrouw: M
Locatie: Den Haag

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Jerommel »

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:15
hopper schreef:
13 apr 2020, 20:40
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Wat ook veel voor komt is dat je een eenzaam gevoel hebt. Eerzaam in je lijden, waarvan je overtuigd bent dat maar weinigen die hebben gekend. Eenzaam ook in het diep geestelijke proces met God die je door hebt gemaakt, dat de meeste mensen niet kennen. Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Ja, dat is idd een valkuil om jezelf te vergelijken met andere of de gemiddelde mens. Als je jezelf als beter/hoogstaander/verder acht dan anderen zijn, dan verhef je jezelf door het vergelijken op zich. Terwijl waar jij staat natuurlijk helemaal niet afhankelijk is van anderen.
Inderdaad. En vaak dragen mensen ook maskers en maskeren ze (Ook met Facebook, koetjes en kalfjes) de echte worstelingen.
Dat is ook een feit.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLzXkVr_R6Kg30l25sDsjipQRpUMQXVi9W

Gaitema
Berichten: 10267
Lid geworden op: 07 mar 2013, 09:21
Man/Vrouw: M
Locatie: Ede

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Gaitema »

Jerommel schreef:
13 apr 2020, 21:20
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 20:47
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Wat ook veel voor komt is dat je een eenzaam gevoel hebt. Eerzaam in je lijden, waarvan je overtuigd bent dat maar weinigen die hebben gekend. Eenzaam ook in het diep geestelijke proces met God die je door hebt gemaakt, dat de meeste mensen niet kennen. Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Zeker herkenbaar, Gait.
En inderdaad ook een valkuil.
Toch vind ik veel mensen oppervlakkig, eigenlijk altijd algevonden....
Oppervlakkiger dan ik zelf ben iig.
Ik voelde me daardoor ook 'hoger' dan anderen.
Nu niet meer, want ik heb andere minpunten, en niemand heeft zichzelf gemaakt en ontdekt ook maar wie hij / zij is in de loop der tijd.
Of misschien ontdekken sommigen dat nooit, omdat ze bepaalde confrontaties met het leven niet hebben gehad.
Er zijn ook mensen waarbij ik in vergelijking oppervlakkig ben.
Het is niet waar het om gaat.

Ik lees wat je hebt vertelt over de ellende die je vrouw heet meegemaakt met aandacht.
Had er nog niet op gereageerd.
Hoop dat ik niet 'te makkelijk' over het nut van levensleed heb gesproken.
Het kan dan misschien wel nuttig zijn, maar het blijft leed dat me raakt.
Het zal tot mijn dood (van dit lichaam) iets dubbels blijven.
Tja, hoe zal ik het zeggen. Ik moet dikwijls in mijn leven geloven, zonder het zelf gezien te hebben. Het is dubbel. Ik ken leed, maar mijn vrouw ging door een hel. Ik moet dikwijls mijzelf resetten, omdat ik vergeet dat mijn vrouw nog niet alle trauma's helemaal verwerkt heeft.
Dat ze een post traumatische stress stoornis heeft en zo. Ook dat ze net uit een Burn out (de derde in haal leven) aan het klimmen is. Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Ik snap wat je zegt vanuit mijn toeschouwersrol goed en te gelijk, jij bent de ervaringsdeskundige net als mijn vrouw van haar eigen ervaringen. Ik ben daarbij nog ook in de levensschool leer. Hoewel ik weer een leven met ASS kundig ben 😊

Boven anderen staan? Ook wel eens mijn valkuil, maar mijn ASS breekt steeds mijn trots af tot een haast neerslachtig niveau van een staat in hopeloosheid.... en dan, komt God er bij :flower1:
Ik voel ook God dichter bij me zijn, als ik weer eens op de bodem van de put ben beland.
Ja, ik snapte eerst nooit waarom. Maar ik ontdekte dat het komt omdat we dan beseffen het zelf te verprutsen en onze hoop dan pas echt op God richten. En het is die hoop en geloof dat God ons helpen kan, waarop God reageerd.
Wat ik deel met passie, dring ik niet op. :)

Gebruikersavatar
Jerommel
Berichten: 10539
Lid geworden op: 10 mar 2013, 00:53
Man/Vrouw: M
Locatie: Den Haag

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Jerommel »

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:55
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 21:20
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 20:47
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Wat ook veel voor komt is dat je een eenzaam gevoel hebt. Eerzaam in je lijden, waarvan je overtuigd bent dat maar weinigen die hebben gekend. Eenzaam ook in het diep geestelijke proces met God die je door hebt gemaakt, dat de meeste mensen niet kennen. Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Zeker herkenbaar, Gait.
En inderdaad ook een valkuil.
Toch vind ik veel mensen oppervlakkig, eigenlijk altijd algevonden....
Oppervlakkiger dan ik zelf ben iig.
Ik voelde me daardoor ook 'hoger' dan anderen.
Nu niet meer, want ik heb andere minpunten, en niemand heeft zichzelf gemaakt en ontdekt ook maar wie hij / zij is in de loop der tijd.
Of misschien ontdekken sommigen dat nooit, omdat ze bepaalde confrontaties met het leven niet hebben gehad.
Er zijn ook mensen waarbij ik in vergelijking oppervlakkig ben.
Het is niet waar het om gaat.

Ik lees wat je hebt vertelt over de ellende die je vrouw heet meegemaakt met aandacht.
Had er nog niet op gereageerd.
Hoop dat ik niet 'te makkelijk' over het nut van levensleed heb gesproken.
Het kan dan misschien wel nuttig zijn, maar het blijft leed dat me raakt.
Het zal tot mijn dood (van dit lichaam) iets dubbels blijven.
Tja, hoe zal ik het zeggen. Ik moet dikwijls in mijn leven geloven, zonder het zelf gezien te hebben. Het is dubbel. Ik ken leed, maar mijn vrouw ging door een hel. Ik moet dikwijls mijzelf resetten, omdat ik vergeet dat mijn vrouw nog niet alle trauma's helemaal verwerkt heeft.
Dat ze een post traumatische stress stoornis heeft en zo. Ook dat ze net uit een Burn out (de derde in haal leven) aan het klimmen is. Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Ik snap wat je zegt vanuit mijn toeschouwersrol goed en te gelijk, jij bent de ervaringsdeskundige net als mijn vrouw van haar eigen ervaringen. Ik ben daarbij nog ook in de levensschool leer. Hoewel ik weer een leven met ASS kundig ben 😊

Boven anderen staan? Ook wel eens mijn valkuil, maar mijn ASS breekt steeds mijn trots af tot een haast neerslachtig niveau van een staat in hopeloosheid.... en dan, komt God er bij :flower1:
Ik voel ook God dichter bij me zijn, als ik weer eens op de bodem van de put ben beland.
Ja, ik snapte eerst nooit waarom. Maar ik ontdekte dat het komt omdat we dan beseffen het zelf te verprutsen en onze hoop dan pas echt op God richten. En het is die hoop en geloof dat God ons helpen kan, waarop God reageerd.
Ja, en mijn gebeden zijn ook krachtiger / effectiever / meer gericht (hoe noem je dat?), als ik wanhopig ben.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLzXkVr_R6Kg30l25sDsjipQRpUMQXVi9W

Gaitema
Berichten: 10267
Lid geworden op: 07 mar 2013, 09:21
Man/Vrouw: M
Locatie: Ede

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Gaitema »

Jerommel schreef:
13 apr 2020, 22:20
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:55
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 21:20
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Jerommel schreef:
13 apr 2020, 20:47
Zeker herkenbaar, Gait.
En inderdaad ook een valkuil.
Toch vind ik veel mensen oppervlakkig, eigenlijk altijd algevonden....
Oppervlakkiger dan ik zelf ben iig.
Ik voelde me daardoor ook 'hoger' dan anderen.
Nu niet meer, want ik heb andere minpunten, en niemand heeft zichzelf gemaakt en ontdekt ook maar wie hij / zij is in de loop der tijd.
Of misschien ontdekken sommigen dat nooit, omdat ze bepaalde confrontaties met het leven niet hebben gehad.
Er zijn ook mensen waarbij ik in vergelijking oppervlakkig ben.
Het is niet waar het om gaat.

Ik lees wat je hebt vertelt over de ellende die je vrouw heet meegemaakt met aandacht.
Had er nog niet op gereageerd.
Hoop dat ik niet 'te makkelijk' over het nut van levensleed heb gesproken.
Het kan dan misschien wel nuttig zijn, maar het blijft leed dat me raakt.
Het zal tot mijn dood (van dit lichaam) iets dubbels blijven.
Tja, hoe zal ik het zeggen. Ik moet dikwijls in mijn leven geloven, zonder het zelf gezien te hebben. Het is dubbel. Ik ken leed, maar mijn vrouw ging door een hel. Ik moet dikwijls mijzelf resetten, omdat ik vergeet dat mijn vrouw nog niet alle trauma's helemaal verwerkt heeft.
Dat ze een post traumatische stress stoornis heeft en zo. Ook dat ze net uit een Burn out (de derde in haal leven) aan het klimmen is. Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Ik snap wat je zegt vanuit mijn toeschouwersrol goed en te gelijk, jij bent de ervaringsdeskundige net als mijn vrouw van haar eigen ervaringen. Ik ben daarbij nog ook in de levensschool leer. Hoewel ik weer een leven met ASS kundig ben 😊

Boven anderen staan? Ook wel eens mijn valkuil, maar mijn ASS breekt steeds mijn trots af tot een haast neerslachtig niveau van een staat in hopeloosheid.... en dan, komt God er bij :flower1:
Ik voel ook God dichter bij me zijn, als ik weer eens op de bodem van de put ben beland.
Ja, ik snapte eerst nooit waarom. Maar ik ontdekte dat het komt omdat we dan beseffen het zelf te verprutsen en onze hoop dan pas echt op God richten. En het is die hoop en geloof dat God ons helpen kan, waarop God reageerd.
Ja, en mijn gebeden zijn ook krachtiger / effectiever / meer gericht (hoe noem je dat?), als ik wanhopig ben.
Ja, herkenbaar
Wat ik deel met passie, dring ik niet op. :)

Gebruikersavatar
Petra
Berichten: 1580
Lid geworden op: 07 nov 2019, 02:55
Man/Vrouw: V
Locatie: Hanoi

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Petra »

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Volgens mij heb je het hier niet over jezelf maar over je vrouw, toch?
Dan zie ik het niet als een valkuil maar als een coping mechanisme. Helemaal niet raar, eerder een vrij gezonde manier waarop ze ermee dealen kan.
Ze is al lang genoeg omlaag geschopt geweest.

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Fijn de priesteres op de hoogste troon zetten... is mijn gedachte. :)

Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Boven anderen staan? Ook wel eens mijn valkuil, maar mijn ASS breekt steeds mijn trots af tot een haast neerslachtig niveau van een staat in hopeloosheid.... en dan, komt God er bij :flower1:
Ik lees het vaker.. over hopeloosheid, wanhoop, diepe dalen. Heb me altijd afgevraagd of God iets tegen gelukkige blije mensen heeft. Die vinden hem een stuk minder makkelijk.
Laatst gewijzigd door Petra op 14 apr 2020, 01:27, 1 keer totaal gewijzigd.
Nooit te oud om te leren met gedachten te jongleren
@Possibilianism: comfortable with multiple ideas

Gebruikersavatar
Petra
Berichten: 1580
Lid geworden op: 07 nov 2019, 02:55
Man/Vrouw: V
Locatie: Hanoi

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Petra »

peda schreef:
13 apr 2020, 14:44

Leibniz geeft wel degelijk een filosofische verklaring voor het bestaan van kwaad in de wereld, maar beantwoordt niet de vraag waarom het kwaad door God zo lang wordt geaccepteerd/getolereerd. Vooral omdat uit christelijke zicht God in de Openbaring van Johannes precies weet aan te geven, Dat Hij en Hoe Hij het kwaad zal gaan beeindigen.
Wat voor verklaring geeft ie dan?
Nooit te oud om te leren met gedachten te jongleren
@Possibilianism: comfortable with multiple ideas

Gaitema
Berichten: 10267
Lid geworden op: 07 mar 2013, 09:21
Man/Vrouw: M
Locatie: Ede

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Gaitema »

Petra schreef:
14 apr 2020, 01:22
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 20:29
Het idee geestelijk veel verder te zijn dan de gemiddelde mens. Op eenzame hoogte te zijn gekomen in geestelijke wasdom te midden van een geestelijk armere wereld. Het gevoel wereldvreemd te zijn. Toch wel boven een ander te staan. Wat ook allemaal een valkuil is.
Volgens mij heb je het hier niet over jezelf maar over je vrouw, toch?
Dan zie ik het niet als een valkuil maar als een coping mechanisme. Helemaal niet raar, eerder een vrij gezonde manier waarop ze ermee dealen kan.
Ze is al lang genoeg omlaag geschopt geweest.
Toch heeft ze ook daar therapie voor, om bijvoorbeeld niet destructief in relaties te zijn.
Gaitema schreef:
13 apr 2020, 21:10
Ook dat God van mij meer verwacht dan ik besef, want ik ben haar man. Wat moet je dan? Als priester van het gezin en als opziener van het gezin?
Fijn de priesteres op de hoogste troon zetten...
Taken verdelen is beter. Ze verwacht dat ook van me. Een man die zwak onderdanig blijft maakt haar overbelast. Ze kan de kar niet eenzaam trekken. En dat is ook niet goed voor mij. Ook op spiritueel niveau vraagt het veel van me. Zoals zij Gods stem verstaat, verlangt ze dat ook van mij. Ik moet ook zelf met God een relatie hebben.
Ik lees het vaker.. over hopeloosheid, wanhoop, diepe dalen. Heb me altijd afgevraagd of God iets tegen gelukkige blije mensen heeft. Die vinden hem een stuk minder makkelijk.
Geluk is ook een strikte voorwaarde van deze samenleving om echt mee te kunnen doen. Veel mensen willen alleen maar geluk in het leven, maar wie eerlijk is kent zijn dalen. Wie heeft er nu geen gedonder in relaties, soms met werk of met mensen onder dierbaren waarmee het niet zo goed gaat? Geluk is vaak ook een masker waarmee mensen schermen. In de werkelijkheid zijj er altijd wel dalen en ravijnen te bespeuren.
Wat ik deel met passie, dring ik niet op. :)

peda
Berichten: 9854
Lid geworden op: 08 apr 2016, 09:51
Man/Vrouw: M

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door peda »

Petra schreef:
14 apr 2020, 01:25
peda schreef:
13 apr 2020, 14:44

Leibniz geeft wel degelijk een filosofische verklaring voor het bestaan van kwaad in de wereld, maar beantwoordt niet de vraag waarom het kwaad door God zo lang wordt geaccepteerd/getolereerd. Vooral omdat uit christelijke zicht God in de Openbaring van Johannes precies weet aan te geven, Dat Hij en Hoe Hij het kwaad zal gaan beeindigen.
Wat voor verklaring geeft ie dan?
Hallo Petra,

Zie : www.levendegedachten.nl/filosofie/leibn ... icee-2.htm

Gebruikersavatar
Petra
Berichten: 1580
Lid geworden op: 07 nov 2019, 02:55
Man/Vrouw: V
Locatie: Hanoi

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Petra »

peda schreef:
14 apr 2020, 10:01
Petra schreef:
14 apr 2020, 01:25
peda schreef:
13 apr 2020, 14:44

Leibniz geeft wel degelijk een filosofische verklaring voor het bestaan van kwaad in de wereld, maar beantwoordt niet de vraag waarom het kwaad door God zo lang wordt geaccepteerd/getolereerd. Vooral omdat uit christelijke zicht God in de Openbaring van Johannes precies weet aan te geven, Dat Hij en Hoe Hij het kwaad zal gaan beeindigen.
Wat voor verklaring geeft ie dan?
Hallo Petra,

Zie : www.levendegedachten.nl/filosofie/leibn ... icee-2.htm
TX! :flower1:
Nooit te oud om te leren met gedachten te jongleren
@Possibilianism: comfortable with multiple ideas

Gebruikersavatar
Storm
Berichten: 3322
Lid geworden op: 10 mar 2013, 14:57
Man/Vrouw: V

Re: Waar is God in deze pandemie?

Bericht door Storm »

Waar is God in deze pandemie?

In de harten van veel, veel mensen. Gezonden en zieken. We zouden met de bevrijdingsconcerten o.a Dona Nobis Pacem zingen. Nu zingen we het als koren voor o.a onze dirigente die nog ernstig ziek. We zingen gewoon thuis om 19.30 er is begeleiding. Genezen er daardoor meer mensen? Ik weet dat velen er hoop uit putten en dat is waardevol.
https://youtu.be/bURklF4aULM

Uitzending gemist via Grote Kerk Epe: hier komt ook de livestream vanaf 19.00 uur. https://kerkdienstgemist.nl/stations/1005
The answer my friend is blowing in the wind, the answer is blowing in the wind.

Plaats reactie