Na het sterven linea recta naar de hemel

[Tufkah]

Kierkegaard zegt dat we de (eigen) dood ernstig moeten nemen. En dat gaat niet als je in het hiernamaals gelooft, dan neem je je eigen dood niet ernstig. De dood sluit ons leven af: niets wordt er meer toegevoegd. In het hiernamaals geloven lukt dan ook alleen als je nog leeft, als je dood bent is het hiernamaals ook voorbij....

De dood ernstig nemen is geen kwestie van het 'denken'. Jezelf dood denken is niet zo bijzonder. Middels het denken kun je alle kanten op. De dood ernstig nemen is een kwestie van het hart. Vertwijfeling noemt Kierkegaard dat, je moet die vertwijfeling over wie je zelf bent voelen met je hart. Die vertwijfeling is de onwil om te zijn wie je bent. En in die vertwijfeling verzin je uitvluchten zoals het hiernamaals, reïncarnatie e.d.

En die vertwijfeling welke je in je hart kunt voelen, kun je alleen voelen als je nog leeft. Het " niet - (meer) - zijn " ernstig nemen, het voelen in je hart dat " ik " niet meer " is ", dat geeft een uitermate onprettig gevoel. Aan dat gevoel toegeven levert innerlijke weerstand op. Want je gevoel heeft niks aan mooie praatjes op een forum over het hiernamaals.....

De dood schenkt het heden.

[Messenger]

Kierkegaard zegt dat we de (eigen) dood ernstig moeten nemen. En dat gaat niet als je in het hiernamaals gelooft, dan neem je je eigen dood niet ernstig. De dood sluit ons leven af: niets wordt er meer toegevoegd. In het hiernamaals geloven lukt dan ook alleen als je nog leeft, als je dood bent is het hiernamaals ook voorbij....

De dood ernstig nemen is geen kwestie van het 'denken'. Jezelf dood denken is niet zo bijzonder. Middels het denken kun je alle kanten op. De dood ernstig nemen is een kwestie van het hart. Vertwijfeling noemt Kierkegaard dat, je moet die vertwijfeling over wie je zelf bent voelen met je hart. Die vertwijfeling is de onwil om te zijn wie je bent. En in die vertwijfeling verzin je uitvluchten zoals het hiernamaals, reïncarnatie e.d.

En die vertwijfeling welke je in je hart kunt voelen, kun je alleen voelen als je nog leeft. Het " niet - (meer) - zijn " ernstig nemen, het voelen in je hart dat " ik " niet meer " is ", dat geeft een uitermate onprettig gevoel. Aan dat gevoel toegeven levert innerlijke weerstand op. Want je gevoel heeft niks aan mooie praatjes op een forum over het hiernamaals.....

De dood schenkt het heden.

Waarom in hemelsnaam zou ik een boodschap hebben aan Kierkegaard? Is die man ook al heilig verklaard?