Messenger schreef: ↑27 nov 2019, 14:46In mijn correspondentie met Neale Donald Walsch, als schrijver van de Gesprekken met God, vroeg ik om nader uit te leggen hoe ik het beste kan reageren op de vraag van velen : Waar is de gerechtigheid van God als oordeel en straf ontbreken en er daardoor geen genoegdoening is voor slachtoffers?
[…]
Wat de wereld nu nodig heeft, zo wordt ons verteld in het GMG oeuvre, is een Burgerrechten beweging voor de Ziel, die de mensheid bevrijdt, eindelijk, van de onderdrukking door ons geloof in een gewelddadige, boosaardige, en veroordelende God.
Die "Burgerrechten beweging voor de Ziel" herinnert me aan het volgende:
Een mede-Quaker schreef me gisteren in de context van onze geloofsgemeenschap dat we "een Orkaan van de Geest" nodig hebben om zaken vlot te trekken.
Wat mij betreft om dingen op gang te brengen buiten de soms verkalkte structuren van onze georganiseerde religies om.
Ook om weer de Geest te blazen in die georganiseerde religies daar waar die houvast en (toch ook) inspiratie bieden aan velen, daar waar wij die inspiratie niet altijd zien.
Je maakt deel uit van die 'Zielerechten beweging' en die "Orkaan van de Geest" door de stimuleren, te ondersteunen, te waarderen, aan te jagen wat je inspireert in wat je in anderen ziet.
Inspiratie als Gerechtigheid van God?!
Praten over 'bevrijding uit...' en over 'verkalkte georganiseerde religies' is niet altijd te vermijden.
Het vestigt echter de aandacht op dat wat we
niet willen.
Het roept weerstand op bij degenen die zich aangesproken voelen als representant van of in hart en ziel verbonden met zo'n georganiseerde religie.
Het roept dus debat op, scheiding van geesten, een -in elk geval mij- niet inspirerende sfeer.
Denk je maar eens in wat er gebeurt als je een bepaalde georganiseerde religie 'verkalkt' durft te noemen in dit geloofsgespreksforum.
Je weet bij voorbaat wie er reageert en hoe het 'gesprek' gaat verlopen.
Voor een belangrijk deel zijn degenen die zich in hart en ziel verbonden voelen met 'hun' georganiseerde religie hier niet (meer) actief.
Begrijpelijk en onnodig.
In mijn geloofsgemeenschap wordt met enige regelmaat het verhaal doorverteld van de abt van een uitstervend klooster die op bezoek gaat bij een rabbi.
Ze delen een geloof in de wederkomst dan wel komst van de Messias.
In reactie op de zorgen van de abt spreekt de rabbi uit dat hij ook niet weet hoe het moet met dat klooster, maar dat hij hoopt (vertrouwt? gelooft?) dat de Messias te vinden moet zijn in dat uitstervende groepje monniken.
De abt gaat dus terug en vertelt aan zijn paar medebroeders dat één van hen waarschijnlijk de Messias is.
Vanaf dat moment gaat het de goede kant op met dat klooster.
De resterende monniken, die tot dan toe in de put zaten en dat op elkaar afreageerden, kijken nu naar elkaar met het idee: 'Goh, misschien is hij wel de Messias! Ja, er is inderdaad wel iets dat ik in hem waardeer.' en spreken dat ook in toenemende mate uit naar elkaar.
Petra schreef: ↑03 dec 2019, 00:14Was jij [Storm] maar godin.. dan had ik wel vertrouwen in die gerechtigheid.
![kus :kiss1:](./images/smilies/icon_e_kiss1.gif)
"Gesprekken met God" is in mijn beleving verwant aan "Een cursus in wonderen", dat in de beleving van de schrijver ingegeven zou zijn door God.
(Het staat stof te verzamelen in mijn boekenkast na er beperkt in gelezen te hebben, zoals zoveel boeken.
Een aantal mede-Quakers maakt er enthousiast gebruik van.)
Een van de kernideeën in die 'wondercursus' is, als ik het goed begrijp, dat ieder mens God is, of Gods Zoon is, whatever.
Elkaar als Messias zien, jezelf als God durven zien...
Werkt een stuk beter dan "geneigd tot alle Kwaad"...
Whatever the 'Truth', whatever 'Truth' may be.