God als regulatief idee

[Leon]

Wel normaal blijven schrijven, ik vraag aanvullend commentaar, dus krijg ik aanvullend commentaar.


Regulatief is niet hetzelfde als regelgevend. Regulatief betekent dat het idee iets regelt, namelijk ethisch handelen.



Het is jouw misopvatting dat regulatief idee een regelgevende God geeft.

Wat dat laatste betreft: dit is jouw tekst op de topic opener, een regulatieve autoriteit. Ik schrijf dat op in Jip en Janneke taal: een regelgevende god. Want een regulatieve autoriteit, is per definitie regelgevend. Zoniet, dan is het ofwel geen autoriteit, ofwel niet regulatief.

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

Dus als je iets anders had willen voorstellen dat een regelulatieve autoriteit, dan had je dat moeten doen, maar niet mij verwijten dat het mijn misopvatting is.

Het regulatieve idee (richtinggevend) is dat er een God is die wil dat we moreel handelen. Hoe die God is, is helemaal je eigen beeld. Voor jou regelgevend, en dat wijs je dan weer af. Met het risico dat je het kind met het badwater weggooit.

[Tufkah]

Dat ontslaat je van het denken over God, want als je het goed overdenkt dan loopt je eigen denken er op vast.

Waarom hoef je over iets niet meer na te denken als je in die gedachten vast loopt?
Dat is je kop on het zand steken.
Dan zou je er juist over moeten nadenken, wabt wellicht heb je wel een denkfout gemaakt waar je van kunt leren.

Het gaat niet over denkfouten of een kop in het zand, het gaat er over dat God buiten ons denkvermogen ligt.

[Leon]

Wat Tufkah beschrijft is het pan-en-theïsme, dat momenteel in de positieve theologie groot geschreven staat.
Theïsme is bij vele theologische denkers inmiddels overgenomen door het pan-en-theïsme-denken , ook Messenger beschrijft de God-van- Walsch als pan-en-theïstisch.

Theoretisch heb je gelijk, maar het panentheïsme is toch iets geheel anders. Panentheïsme is de positieve uitleg van hetgeen ik stelde, hetgeen resulteert in allerlei mensen die naar aanleiding daarvan denken dat ze God zijn. Dat is positief bepaald denken wat resulteert in de God-van- Walsch die beweert dat iedereen God is en naar de hemel gaat en weet ik veel wat voor tranentrekkende onzin nog meer.

Mij gaat het er juist om dat je je eigen denken confronteert met twee tegengestelde opvattingen omtrent God. God is zowel nergens als overal. Nergens omdat God reeds 'is' voor de schepping en er toen geen plaatsen waren. Overal omdat het begrip 'overal' alle plaatsen omvat. De panentheïst kraait genoegzaam uit dat hij zelf God is, vergetende dat hij God dan afzondert van "de rest". Panentheïsme wordt in het christendom dan ook afgewezen wegens het verlies aan de transcendentie Gods, die in het theïsme primair is.

Maar als je eigen denken zich over de grens van de logica begeeft, vindt er ook een overgave plaats aan het niet-weten. Daar komen we uit bij "Das Ding an sich" wat het centrale filosofische begrip is van Immanuel Kant. Ik vind Immanuel Kant dan ook moeilijk begrijpbaar. Want de subject-object splitsing is feitelijk onze gevangenis. Subject = Ding an sich , Object = Ding für mich.

Immanuel Kant was er zich zeer van bewust dat ons kennen alleen het Ding für mich is. Je mag dus God nooit als Ding für mich nemen. Ik begrijp het regulatief idee in dat kader bezien ook niet zo goed, want ieder idee is ook Ding für mich. Als ik een planeet met alliens er op verzin , dan is dat idee Ding für mich. Zo werkt het menselijk denkvermogen. Wie God verzint als idee doet hetzelfde.

Dat is ook waarom ik rabiaat tegenstander ben van Neale Donald Walsch. Als ik stel dat ik zelf God ben, dan ben ik zelf het Ding für mich! Resumerend, God objectiveren (Ding für mich) is een slecht idee. Maar het Ding an sich is onkenbaar stelt Kant. En dat is dan weer onze gevangenis, we kennen alleen de dingen die we kennen. Buiten het kennen zelf omwerken is bijna niet te doen voor de mens.

Thomas 5 gaat over dezelfde kwestie: Jezus heeft gezegd: Ken wat vóór uw gelaat is en wat u verborgen is zal u onthuld worden want niets is verborgen dat niet openbaar zal worden.

Kant wees ons op de fenomenologische grens van het hebben van perspectief (bewustzijn) maar niet kunnen weten waar het vandaan komt. Je kunt wel lekker speculeren en grote verhalen vertellen, maar je weet het niet. Punt. Dan gaat het niet over wat je für mich hebt, dat is alleen perspectief. Maar juist dan past een zekere nederige dankbaarheid, en bescheiden aanspraak op wetenschappelijke verklaringen.

[peda]

Wanneer er over God gesproken wordt dan gaat het m.i. om 99 % van de gevallen om Godsbeeld-besprekingen.
Dat is ook niet vreemd immers in de Openbaring heeft God zich "" te kennen gegeven "" en de mens vertaald het "" te kennen geven "" in een beeldvorm ( quasi hermeneutiek in God-beelden) . Omdat anno 2026 zeer velen een volkomen eigen hermeneutiek volgen is het aantal Godsbeelden inmiddels immens.
Een beeldloze-God onttrekt zich aan beschrijving cq bespreking. Dat vele gelovigen claimen dat zij persoonlijk een beeldloze-God volgen, die vervolgens uitbundig beschreven wordt "" sounds good "".
In mijn optiek is de "idee "' van een God die na de biologische dood van de mens een Oordeel uitspreekt, een Godsbeeld.
En de ""idee"' dat God na de dood geen Oordeel uitspreekt eveneens een Godsbeeld.
Dat God een wereldwijde vloed over de aarde liet komen, is voor mij een Godsbeeld, hetzelfde voor God-de-Schepper-volgens Genesis.
Zo rubriceer ik elke God-uitspraak als een uitspraak afkomstig van een specifiek Godsbeeld.
Wanneer Tufkah krachtige persoonlijke hermeneutiek levert, is dat voor mij afkomstig van het Tufkah-Godsbeeld.
Zo zie ik dus geen eindeloze stoet van goden voorbij trekken, maar wel een eindeloze stoet van godsbeelden.

[Mullog]

Voor een idee is geen god nodig. Overigens voor ethisch handelen ook niet.

We kunnen het niet geheel uitsluiten. Als je handelt “alsof” er consequenties zullen zijn, dan handel je “alsof” er een externe instantie is. Dat hoeft niet, je hoeft niet bang te worden voor een slang door geritsel in de bosjes, maar dat heeft dan een prijs.

Iedere handeling heeft consequenties. En die externe instantie hoeft geen god te zijn. Behalve als met die slang kan het bijvoorbeeld ook je positie in de gemeenschap beïnvloeden. Dat lijkt mij eerder een bron voor ethisch besef dan een god (advies, lees eens wat van Frans de Waal, bijvoorbeeld, De aap en de filosoof).

[Dat_beloof_ik]

Wat dat laatste betreft: dit is jouw tekst op de topic opener, een regulatieve autoriteit. Ik schrijf dat op in Jip en Janneke taal: een regelgevende god. Want een regulatieve autoriteit, is per definitie regelgevend. Zoniet, dan is het ofwel geen autoriteit, ofwel niet regulatief.

Dus als je iets anders had willen voorstellen dat een regelulatieve autoriteit, dan had je dat moeten doen, maar niet mij verwijten dat het mijn misopvatting is.

Het regulatieve idee (richtinggevend) is dat er een God is die wil dat we moreel handelen. Hoe die God is, is helemaal je eigen beeld. Voor jou regelgevend, en dat wijs je dan weer af. Met het risico dat je het kind met het badwater weggooit.

Als iedereen dat beeld vrijelijk zelf in kan vullen, is dat dus niet regulatief maar slechts het uiten van een wens. En de wil van God is dan ook niet autoritair.
Volledig in tegenspraak met wat je in de topic opening stelde:

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

[Dat_beloof_ik]

Waarom hoef je over iets niet meer na te denken als je in die gedachten vast loopt?
Dat is je kop on het zand steken.
Dan zou je er juist over moeten nadenken, want wellicht heb je wel een denkfout gemaakt waar je van kunt leren.

Het gaat niet over denkfouten of een kop in het zand, het gaat er over dat God buiten ons denkvermogen ligt.

Dat weet je niet, als je er verder niet over nadenkt.

[Petra]

Wat dat laatste betreft: dit is jouw tekst op de topic opener, een regulatieve autoriteit. Ik schrijf dat op in Jip en Janneke taal: een regelgevende god. Want een regulatieve autoriteit, is per definitie regelgevend. Zoniet, dan is het ofwel geen autoriteit, ofwel niet regulatief.

Dus als je iets anders had willen voorstellen dat een regelulatieve autoriteit, dan had je dat moeten doen, maar niet mij verwijten dat het mijn misopvatting is.

Het regulatieve idee (richtinggevend) is dat er een God is die wil dat we moreel handelen. Hoe die God is, is helemaal je eigen beeld. Voor jou regelgevend, en dat wijs je dan weer af. Met het risico dat je het kind met het badwater weggooit.

Moreel handelen is voor mij bv dat je iemand niet laat lijden en dus dat het recht op zelfdoding moreel juist is. En als God mij moreel wil laten handelen, wil God dat ik iemand help die dat wil.
Voor anderen wil God dat juist weer niet.
Toch is God voor iedereen dan richtinggevend naar eigen moraal.
Maar is God dan een autoriteit ?

[Leon]

Het regulatieve idee (richtinggevend) is dat er een God is die wil dat we moreel handelen. Hoe die God is, is helemaal je eigen beeld. Voor jou regelgevend, en dat wijs je dan weer af. Met het risico dat je het kind met het badwater weggooit.

Moreel handelen is voor mij bv dat je iemand niet laat lijden en dus dat het recht op zelfdoding moreel juist is. En als God mij moreel wil laten handelen, wil God dat ik iemand help die dat wil.
Voor anderen wil God dat juist weer niet.
Toch is God voor iedereen dan richtinggevend naar eigen moraal.
Maar is God dan een autoriteit ?

Inderdaad richtinggevend naar eigen moraal, of anders gezegd; de morele vrijheid bepalend.
Voor mij is God dan een autoriteit, omdat deze een bepaalde macht vertegenwoordigt. Hij “zorgt” (vroeg of laat) voor de consequenties. Dat voel je of dat voel je niet.

[Leon]

Het regulatieve idee (richtinggevend) is dat er een God is die wil dat we moreel handelen. Hoe die God is, is helemaal je eigen beeld. Voor jou regelgevend, en dat wijs je dan weer af. Met het risico dat je het kind met het badwater weggooit.

Als iedereen dat beeld vrijelijk zelf in kan vullen, is dat dus niet regulatief maar slechts het uiten van een wens. En de wil van God is dan ook niet autoritair.
Volledig in tegenspraak met wat je in de topic opening stelde:

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

In zoverre een autoriteit dat het “goddelijk inzicht” het meest passende en ware inzicht is.

[Leon]

We kunnen het niet geheel uitsluiten. Als je handelt “alsof” er consequenties zullen zijn, dan handel je “alsof” er een externe instantie is. Dat hoeft niet, je hoeft niet bang te worden voor een slang door geritsel in de bosjes, maar dat heeft dan een prijs.

Iedere handeling heeft consequenties. En die externe instantie hoeft geen god te zijn. Behalve als met die slang kan het bijvoorbeeld ook je positie in de gemeenschap beïnvloeden. Dat lijkt mij eerder een bron voor ethisch besef dan een god (advies, lees eens wat van Frans de Waal, bijvoorbeeld, De aap en de filosoof).

Ik heb de Waal gelezen. En ik ben het met je eens, of je voelt een “God” of je voelt zoiets als “verantwoordelijkheid”. Het komt op hetzelfde neer. Ik denk echter dat die “verantwoordelijkheid” een vertaling is van “goddelijk inzicht”.

[Tufkah]

Wanneer er over God gesproken wordt dan gaat het m.i. om 99 % van de gevallen om Godsbeeld-besprekingen.
Dat is ook niet vreemd immers in de Openbaring heeft God zich "" te kennen gegeven "" en de mens vertaald het "" te kennen geven "" in een beeldvorm ( quasi hermeneutiek in God-beelden) . Omdat anno 2026 zeer velen een volkomen eigen hermeneutiek volgen is het aantal Godsbeelden inmiddels immens.
Een beeldloze-God onttrekt zich aan beschrijving cq bespreking. Dat vele gelovigen claimen dat zij persoonlijk een beeldloze-God volgen, die vervolgens uitbundig beschreven wordt "" sounds good "".
In mijn optiek is de "idee "' van een God die na de biologische dood van de mens een Oordeel uitspreekt, een Godsbeeld.
En de ""idee"' dat God na de dood geen Oordeel uitspreekt eveneens een Godsbeeld.
Dat God een wereldwijde vloed over de aarde liet komen, is voor mij een Godsbeeld, hetzelfde voor God-de-Schepper-volgens Genesis.
Zo rubriceer ik elke God-uitspraak als een uitspraak afkomstig van een specifiek Godsbeeld.
Wanneer Tufkah krachtige persoonlijke hermeneutiek levert, is dat voor mij afkomstig van het Tufkah-Godsbeeld.
Zo zie ik dus geen eindeloze stoet van goden voorbij trekken, maar wel een eindeloze stoet van godsbeelden.

Jij bent een representant van de natuurlijke mens waarbij God na de biologische dood een oordeel uitspreekt. Maar niet iedereen volgt dat 'idee'. Jezus heeft het in het Evangelie over het opgaan in Mij. Gij in Mij, en Ik in u. Het "Gij in Mij, en Ik in u" komt tijdens het leven tot stand. Of niet....

[Tufkah]

Het gaat niet over denkfouten of een kop in het zand, het gaat er over dat God buiten ons denkvermogen ligt.

Dat weet je niet, als je er verder niet over nadenkt.

Het weten wat niet (mentaal) geweten kan worden ligt buiten het denken.

[Dat_beloof_ik]

Als iedereen dat beeld vrijelijk zelf in kan vullen, is dat dus niet regulatief maar slechts het uiten van een wens. En de wil van God is dan ook niet autoritair.
Volledig in tegenspraak met wat je in de topic opening stelde:

In zoverre een autoriteit dat het “goddelijk inzicht” het meest passende en ware inzicht is.

Dat is niet mijn punt.

Ik gaf aan de aan God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, volledig in tegenspraak is met een autoritaire god die Voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.

[Dat_beloof_ik]

Moreel handelen is voor mij bv dat je iemand niet laat lijden en dus dat het recht op zelfdoding moreel juist is. En als God mij moreel wil laten handelen, wil God dat ik iemand help die dat wil.
Voor anderen wil God dat juist weer niet.
Toch is God voor iedereen dan richtinggevend naar eigen moraal.
Maar is God dan een autoriteit ?

Inderdaad richtinggevend naar eigen moraal, of anders gezegd; de morele vrijheid bepalend.
Voor mij is God dan een autoriteit, omdat deze een bepaalde macht vertegenwoordigt. Hij “zorgt” (vroeg of laat) voor de consequenties. Dat voel je of dat voel je niet.

Dat is onverenigbaar met wat je in de topic opening schreef

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

Wat wil je nou? Of God is bepalend, of god geeft vrijheid om zelf te bepalen. Het is één van de twee, maar jij loopt hier beiden te verdedigen en dat gaat niet.

[Leon]

In zoverre een autoriteit dat het “goddelijk inzicht” het meest passende en ware inzicht is.

Dat is niet mijn punt.

Ik gaf aan de aan God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, volledig in tegenspraak is met een autoritaire god die Voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.

Misschien heb ik je punt gemist, dat is waarschijnlijk omdat jouw punt niet mijn punt was. Lees het nog eens na. Doe ik dat ook.

[Leon]

Inderdaad richtinggevend naar eigen moraal, of anders gezegd; de morele vrijheid bepalend.
Voor mij is God dan een autoriteit, omdat deze een bepaalde macht vertegenwoordigt. Hij “zorgt” (vroeg of laat) voor de consequenties. Dat voel je of dat voel je niet.

Dat is onverenigbaar met wat je in de topic opening schreef

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

Wat wil je nou? Of God is bepalend, of god geeft vrijheid om zelf te bepalen. Het is één van de twee, maar jij loopt hier beiden te verdedigen en dat gaat niet.

Met morele vrijheid word je geboren, en God bepaalt of dat wat je ermee doet consequenties heeft, en welke.

[Dat_beloof_ik]

Dat is niet mijn punt.

Ik gaf aan de aan God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, volledig in tegenspraak is met een autoritaire god die Voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.

Misschien heb ik je punt gemist, dat is waarschijnlijk omdat jouw punt niet mijn punt was. Lees het nog eens na. Doe ik dat ook.

Het lijkt er op dat je met verschillende godsbeelden komt, zonder je af te vragen of die wel met elkaar overeenkomen.
Het is heel simpel, zoals ik al zei: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ongewikkeld?

[Leon]

Misschien heb ik je punt gemist, dat is waarschijnlijk omdat jouw punt niet mijn punt was. Lees het nog eens na. Doe ik dat ook.

Het lijkt er op dat je met verschillende godsbeelden komt, zonder je af te vragen of die wel met elkaar overeenkomen.
Het is heel simpel, zoals ik al zei: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ongewikkeld?

Je spreekt voor jezelf.

In ieder geval haal je autoriteit en autoritair door elkaar.

[Dat_beloof_ik]

Het lijkt er op dat je met verschillende godsbeelden komt, zonder je af te vragen of die wel met elkaar overeenkomen.
Het is heel simpel, zoals ik al zei: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ongewikkeld?

Je spreekt voor jezelf.

In ieder geval haal je autoriteit en autoritair door elkaar.

Of daar nou autoritaire God staat, of God met autoriteit.... Mijn punt blijft hetzelfde

[Leon]

Je spreekt voor jezelf.

In ieder geval haal je autoriteit en autoritair door elkaar.

Of daar nou autoritaire God staat, of God met autoriteit.... Mijn punt blijft hetzelfde

God naar eigen beeld, en God met autoriteit zijn bij mij hetzelfde. Richtinggevend voor een morele houding.

[Tufkah]

https://www.groene.nl/artikel/de-vijf-b ... thomas-nys

‘Kants opvatting over vrijheid is typisch zo’n geval dat op het eerste gezicht paradoxaal lijkt, maar bij nadere inspectie heel overtuigend is. Zo vindt Kant dat onze vrijheid mogelijk is omdat we gebonden zijn aan de morele wet, de Categorische Imperatief. Studenten vinden dat raar: wat heeft vrijheid nou te maken met een wet? Wetten beperken onze vrijheid eerder: we willen het liefst 150 rijden op de snelweg, en dat mag dan weer niet. De gangbare opvatting is: als je vrij bent, kun je doen wat je wil doen. Maar dat vindt Kant eerder slaafs en precies een uiting van onvrijheid. Je neemt je verlangens dan voor lief: zij dicteren de weg en jij volgt ze klakkeloos. Echte vrijheid betekent dat je loskomt van je verlangens door op ze te reflecteren, ze te evalueren en indien nodig tegen ze in te gaan. Kant noemt dat autonomie, omdat we zelf kunnen inzien dat we sommige verlangens wel en andere niet mogen nastreven. Dat onthult een dieper soort vrijheid.’

Kant over moraliteit. Je eigen verlangens na streven is slavernij. Zo begrepen leeft een groot deel van de mensen in slavernij. Zijn visie staat dan ook haaks op de ideeën van Neale Donald Walsch die feitelijk zegt: doe maar wat je zelf wil. Ontworstelen aan de slavernij is dan ook ontworstelen aan je verlangens. (de wensnatuur)

Kant stelt nog iets belangrijks:

Kant beantwoordt de vraag “hoe is kennis mogelijk” door het hele idee om te draaien. Net als Copernicus, die stelde dat niet de zon om de aarde maar de aarde om de zon draait. Zo zei Kant: we richten ons verstand niet naar de werkelijkheid, de werkelijkheid richt zich naar ons verstand. Daarmee bedoelt hij dat wij een bepaalde structuur opleggen aan de werkelijkheid, die er dus niet als zodanig, in zichzelf in zit. Die structuur maakt deel uit van ons kenapparaat. Wij kunnen de werkelijkheid niet anders zien dan gestructureerd door oorzaak en gevolg. Of gestructureerd in ruimte en tijd. Ruimte en tijd zitten niet daarbuiten, maar hierbinnen, en alle dingen die wij waarnemen hebben die structuur.

De mens ziet de werkelijkheid niet zoals die is, maar zoals de mens denkt dat die is. We bedenken de werkelijkheid en denken dat dat de echte werkelijkheid is. En als je in die bedachte werkelijkheid ook nog eens een bedachte God plaatst (of erger, denkt dat je God bent) dan zit je geheel in een eigen sprookjeswereld. En dat noemt men de droomtoestand. Je leeft in een zelf-gedroomde wereld waar je niet uit wenst te ontwaken.

[Tufkah]

https://isgeschiedenis.nl/nieuws/immanu ... kelijkheid

Ding an sich – Ding für mich

Het aangeboren denkvermogen zorgt ervoor dat de werkelijkheid slechts ‘geïnterpreteerd’ wordt. Het Ding an sich, de wereld zoals hij ‘echt’ is, kan de mens volgens Kant niet kennen. Mensen kennen slechts de Dinge für mich. Dit betreft de manier waarop de wereld en alle dingen persoonlijk worden ervaren. Er is altijd sprake van een subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid. De functie van het menselijk denkvermogen is daarmee vergelijkbaar met de manier waarop een roze bril de waarneming beïnvloedt en ‘kleurt’. Een andere analogie is de wijze waarop een kikker dankzij zijn bolle ogen ‘veronderstelt’ dat alle verschijnselen in de wereld ronde vormen hebben.

Bij dit deel vraag ik mij altijd af of Kant Het Ding an sich, de wereld zoals hij ‘echt’ is, echt niet gekend heeft. Of dat hij het aan de lezer over laat om conclusies te trekken. De subjectieve interpretatie die kennen we allemaal, dat is het veld der overtuigingen over de waargenomen werkelijkheid. Maar het is onze eigen wensnatuur wat de subjectieve interpretatie doet ontstaan. Wie zich aan zijn eigen wensnatuur ontworstelt die leeft in tegenwoordigheid van geest i.p.v. de geest der wereld zoals 1 Korinthiërs 2 dat noemt. De geest der wereld is altijd aangedaan met een subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid.

Daarmee raken God en moraliteit elkaar. In de subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid schep je zelf een moraliteit. Als je ontsnapt aan je eigen subjectiviteit dan is moraliteit "uit zichzelf zo".

[Leon]

https://www.groene.nl/artikel/de-vijf-b ... thomas-nys

‘Kants opvatting over vrijheid is typisch zo’n geval dat op het eerste gezicht paradoxaal lijkt, maar bij nadere inspectie heel overtuigend is. Zo vindt Kant dat onze vrijheid mogelijk is omdat we gebonden zijn aan de morele wet, de Categorische Imperatief. Studenten vinden dat raar: wat heeft vrijheid nou te maken met een wet? Wetten beperken onze vrijheid eerder: we willen het liefst 150 rijden op de snelweg, en dat mag dan weer niet. De gangbare opvatting is: als je vrij bent, kun je doen wat je wil doen. Maar dat vindt Kant eerder slaafs en precies een uiting van onvrijheid. Je neemt je verlangens dan voor lief: zij dicteren de weg en jij volgt ze klakkeloos. Echte vrijheid betekent dat je loskomt van je verlangens door op ze te reflecteren, ze te evalueren en indien nodig tegen ze in te gaan. Kant noemt dat autonomie, omdat we zelf kunnen inzien dat we sommige verlangens wel en andere niet mogen nastreven. Dat onthult een dieper soort vrijheid.’

Kant over moraliteit. Je eigen verlangens na streven is slavernij. Zo begrepen leeft een groot deel van de mensen in slavernij. Zijn visie staat dan ook haaks op de ideeën van Neale Donald Walsch die feitelijk zegt: doe maar wat je zelf wil. Ontworstelen aan de slavernij is dan ook ontworstelen aan je verlangens. (de wensnatuur)

Kant stelt nog iets belangrijks:

Kant beantwoordt de vraag “hoe is kennis mogelijk” door het hele idee om te draaien. Net als Copernicus, die stelde dat niet de zon om de aarde maar de aarde om de zon draait. Zo zei Kant: we richten ons verstand niet naar de werkelijkheid, de werkelijkheid richt zich naar ons verstand. Daarmee bedoelt hij dat wij een bepaalde structuur opleggen aan de werkelijkheid, die er dus niet als zodanig, in zichzelf in zit. Die structuur maakt deel uit van ons kenapparaat. Wij kunnen de werkelijkheid niet anders zien dan gestructureerd door oorzaak en gevolg. Of gestructureerd in ruimte en tijd. Ruimte en tijd zitten niet daarbuiten, maar hierbinnen, en alle dingen die wij waarnemen hebben die structuur.

De mens ziet de werkelijkheid niet zoals die is, maar zoals de mens denkt dat die is. We bedenken de werkelijkheid en denken dat dat de echte werkelijkheid is. En als je in die bedachte werkelijkheid ook nog eens een bedachte God plaatst (of erger, denkt dat je God bent) dan zit je geheel in een eigen sprookjeswereld. En dat noemt men de droomtoestand. Je leeft in een zelf-gedroomde wereld waar je niet uit wenst te ontwaken.

Kant ziet vrijheid (morele vrijheid) als aanleiding voor plicht, een specifiek gebruik van de vrijheid, terwijl ik zelf denk dat je vrijheid beter niet kunt vertrouwen, en vaker zou moeten laten.

[Leon]

https://isgeschiedenis.nl/nieuws/immanu ... kelijkheid

Ding an sich – Ding für mich

Het aangeboren denkvermogen zorgt ervoor dat de werkelijkheid slechts ‘geïnterpreteerd’ wordt. Het Ding an sich, de wereld zoals hij ‘echt’ is, kan de mens volgens Kant niet kennen. Mensen kennen slechts de Dinge für mich. Dit betreft de manier waarop de wereld en alle dingen persoonlijk worden ervaren. Er is altijd sprake van een subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid. De functie van het menselijk denkvermogen is daarmee vergelijkbaar met de manier waarop een roze bril de waarneming beïnvloedt en ‘kleurt’. Een andere analogie is de wijze waarop een kikker dankzij zijn bolle ogen ‘veronderstelt’ dat alle verschijnselen in de wereld ronde vormen hebben.

Bij dit deel vraag ik mij altijd af of Kant Het Ding an sich, de wereld zoals hij ‘echt’ is, echt niet gekend heeft. Of dat hij het aan de lezer over laat om conclusies te trekken. De subjectieve interpretatie die kennen we allemaal, dat is het veld der overtuigingen over de waargenomen werkelijkheid. Maar het is onze eigen wensnatuur wat de subjectieve interpretatie doet ontstaan. Wie zich aan zijn eigen wensnatuur ontworstelt die leeft in tegenwoordigheid van geest i.p.v. de geest der wereld zoals 1 Korinthiërs 2 dat noemt. De geest der wereld is altijd aangedaan met een subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid.

Daarmee raken God en moraliteit elkaar. In de subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid schep je zelf een moraliteit. Als je ontsnapt aan je eigen subjectiviteit dan is moraliteit "uit zichzelf zo".

Kant beschouwt de “zedelijke wet” als komend uit de noumenale wereld, de wereld an sich, alleen moet hij dan de mens als doel op zich stellen, wat een beetje jammer is voor de rest die dan middel wordt.