Plicht en affectie

[Tufkah]

Het is het gaan van een weg. Als kind van mijn ouders heb ik een identiteit, maar als ik erken dat de immanentie alleen de zintuigen gebruikt voor contact met de buitenwereld dan komen alle andere krachten ten goede aan mijn immanentie zonder die immanentie te benoemen. Dan geef ik (in intellectuele zin) mijn identiteit nog niet op, maar ik bevestig hem ook niet. Dan geef ik mijzelf over aan wat zich innerlijke openbaart zonder daar zelf invloed op uit te oefenen.

Zo heb ik in mijn jeugd weliswaar afstand gedaan van mijn katholieke identiteit , maar niet afstand van mijn identiteit als (jonge)man. Het heeft (had) ook van doen met de intellectuele beschouwing van mijzelf in deze wereld. Als er misogyne gedachten/overtuigingen in mijn leven zijn, dan zijn die identiteit-bevestigend. Deze gedachten/overtuigingen krijgen weer voeding vanuit het gemoed wat ons misleidt. Het gemoed is vervolgens weer immanent.

Je kunt dit een “plicht” ten aanzien van de affecties noemen, maar ook een ontvankelijkheid ten aanzien van de affecties.

Ontvankelijkheid zegt, denk ik, weinige natuurlijke mensen iets. Het begrip 'plicht' is wat dat betreft duidelijker. Alleen zullen er genoeg overblijven die plicht afwijzen en zichzelf of het eigen ego als maatstaf nemen. De neiging bij mij om die mensen te schuwen is groot. Ik denk niet dat zij mij iets te zeggen hebben, en ik hen niet. Wat dat betreft bestaat er voor mij alleen tolerantie, geen sympathie.

De lagere geestelijke kenwijze (die de lichamelijke kenwijze impliceert) is een uiterlijk kennen, het transcendente kennen, de hogere geestelijke kenwijze is een innerlijk kennen, het immanente kennen. Als de mens zichzelf nu eens beschouwt als vanuit bewustzijn geredeneerd, dat hij op de natuurlijke wijze ontvankelijk is voor de wereld. Dan zeg je niet meer, "ik ken de wereld" , maar "ik ontvang de wereld". Het uiterlijke oog is dan gericht op de schepping en meer niet.

Op een gegeven moment ging ik bemerken hoe anderen reflecteerden op de wereld. Dat kun je alleen bemerken als je het zelf niet meer doet. Het innerlijke kennen/ontvangen is dan bevrijd van alles wat geschapen is.

Intentioneel betekent dat iets bewust, met een specifiek doel of opzet gebeurt. Non-intentioneel betekent het tegenovergestelde , je laat het gebeuren. Het kennen van de wereld kun je ook laten gebeuren, dat verandert niet de intentionele gerichtheid van het bewustzijn, je veranderd zelf van actief naar passief.

[Leon]

Ontvankelijkheid zegt, denk ik, weinige natuurlijke mensen iets. Het begrip 'plicht' is wat dat betreft duidelijker. Alleen zullen er genoeg overblijven die plicht afwijzen en zichzelf of het eigen ego als maatstaf nemen. De neiging bij mij om die mensen te schuwen is groot. Ik denk niet dat zij mij iets te zeggen hebben, en ik hen niet. Wat dat betreft bestaat er voor mij alleen tolerantie, geen sympathie.

De lagere geestelijke kenwijze (die de lichamelijke kenwijze impliceert) is een uiterlijk kennen, het transcendente kennen, de hogere geestelijke kenwijze is een innerlijk kennen, het immanente kennen. Als de mens zichzelf nu eens beschouwt als vanuit bewustzijn geredeneerd, dat hij op de natuurlijke wijze ontvankelijk is voor de wereld. Dan zeg je niet meer, "ik ken de wereld" , maar "ik ontvang de wereld". Het uiterlijke oog is dan gericht op de schepping en meer niet.

Op een gegeven moment ging ik bemerken hoe anderen reflecteerden op de wereld. Dat kun je alleen bemerken als je het zelf niet meer doet. Het innerlijke kennen/ontvangen is dan bevrijd van alles wat geschapen is.

Intentioneel betekent dat iets bewust, met een specifiek doel of opzet gebeurt. Non-intentioneel betekent het tegenovergestelde , je laat het gebeuren. Het kennen van de wereld kun je ook laten gebeuren, dat verandert niet de intentionele gerichtheid van het bewustzijn, je veranderd zelf van actief naar passief.

De plicht valt niet weg als je passief wordt. Alleen leer je dat alle activiteit in de wereld gebaseerd is op hebzucht, en dat het een plicht kan zijn hebzucht te sublimeren.

[Tufkah]

De lagere geestelijke kenwijze (die de lichamelijke kenwijze impliceert) is een uiterlijk kennen, het transcendente kennen, de hogere geestelijke kenwijze is een innerlijk kennen, het immanente kennen. Als de mens zichzelf nu eens beschouwt als vanuit bewustzijn geredeneerd, dat hij op de natuurlijke wijze ontvankelijk is voor de wereld. Dan zeg je niet meer, "ik ken de wereld" , maar "ik ontvang de wereld". Het uiterlijke oog is dan gericht op de schepping en meer niet.

Op een gegeven moment ging ik bemerken hoe anderen reflecteerden op de wereld. Dat kun je alleen bemerken als je het zelf niet meer doet. Het innerlijke kennen/ontvangen is dan bevrijd van alles wat geschapen is.

Intentioneel betekent dat iets bewust, met een specifiek doel of opzet gebeurt. Non-intentioneel betekent het tegenovergestelde , je laat het gebeuren. Het kennen van de wereld kun je ook laten gebeuren, dat verandert niet de intentionele gerichtheid van het bewustzijn, je veranderd zelf van actief naar passief.

De plicht valt niet weg als je passief wordt. Alleen leer je dat alle activiteit in de wereld gebaseerd is op hebzucht, en dat het een plicht kan zijn hebzucht te sublimeren.

Ik ga niet de bewering aan dat alle activiteit in de wereld is gebaseerd op hebzucht. Mijn eigen hebzucht kan opgelost worden door deze oordeelloos te aanschouwen, waardoor deze verplaatst van non-intentioneel naar intentioneel. Het verlies van eigenaarschap.

[Leon]

De plicht valt niet weg als je passief wordt. Alleen leer je dat alle activiteit in de wereld gebaseerd is op hebzucht, en dat het een plicht kan zijn hebzucht te sublimeren.

Ik ga niet de bewering aan dat alle activiteit in de wereld is gebaseerd op hebzucht. Mijn eigen hebzucht kan opgelost worden door deze oordeelloos te aanschouwen, waardoor deze verplaatst van non-intentioneel naar intentioneel. Het verlies van eigenaarschap.

Ik denk net andersom, van intentioneel naar non-intentioneel? Met sublimeren bedoel ik zoiets als dit:

Hebzucht sublimeren betekent het onverzadigbare verlangen naar "meer" (geld, macht, bezit) omzetten in constructieve, maatschappelijk geaccepteerde of zelfs nobele doelen. In de psychologie wordt dit gezien als een manier om een negatieve drang te kanaliseren in positieve actie.

Hier zijn verschillende manieren om hebzucht te sublimeren:
1. Kanaliseer de drijfveer naar prestatie en groei
Van 'hebben' naar 'kunnen': Richt de energie die je normaal steekt in het vergaren van bezit, op het ontwikkelen van vaardigheden, kennis of creativiteit.
Ondernemerschap: Gebruik de ambitie en de drang om te winnen voor het opbouwen van een bedrijf, maar met een focus op innovatie of het oplossen van problemen in plaats van enkel winstbejag.

2. Zet ontevredenheid om in altruïsme (geven)
Filantropie: Hebberigheid kan worden omgezet in de behoefte om te "geven" aan goede doelen. Het gevoel van "meer willen" kan verschuiven naar "meer willen betekenen" voor anderen.
Vrijwilligerswerk: Het inzetten van je tijd en talenten voor een hoger doel, wat voldoening geeft zonder dat het ten koste gaat van anderen.

3. Cultiveer tevredenheid en mindfulness
Oefen dankbaarheid: Focus op wat je al hebt in plaats van wat je nog wilt.
Mindfulness: Het herkennen van het "verlangen naar meer" zonder er direct naar te handelen, helpt om de greep van hebzucht te verminderen.

4. Herkader de motivatie
Zoek de onderliggende behoefte: Hebzucht komt vaak voort uit onvervulde emotionele behoeften, angst, of een gevoel van ontoereikendheid. Door aan deze emotionele basis te werken (bijv. via therapie of zelfreflectie), vermindert de behoefte om dit leegte met spullen te vullen.

Kortom, de sleutel tot sublimatie is de energie en focus van de hebzucht behouden, maar de richting en het doel veranderen van zelfzuchtig naar constructief.

[Tufkah]

Ik ga niet de bewering aan dat alle activiteit in de wereld is gebaseerd op hebzucht. Mijn eigen hebzucht kan opgelost worden door deze oordeelloos te aanschouwen, waardoor deze verplaatst van non-intentioneel naar intentioneel. Het verlies van eigenaarschap.

Ik denk net andersom, van intentioneel naar non-intentioneel? Met sublimeren bedoel ik zoiets als dit:

Hebzucht sublimeren betekent het onverzadigbare verlangen naar "meer" (geld, macht, bezit) omzetten in constructieve, maatschappelijk geaccepteerde of zelfs nobele doelen. In de psychologie wordt dit gezien als een manier om een negatieve drang te kanaliseren in positieve actie.

Hier zijn verschillende manieren om hebzucht te sublimeren:
1. Kanaliseer de drijfveer naar prestatie en groei
Van 'hebben' naar 'kunnen': Richt de energie die je normaal steekt in het vergaren van bezit, op het ontwikkelen van vaardigheden, kennis of creativiteit.
Ondernemerschap: Gebruik de ambitie en de drang om te winnen voor het opbouwen van een bedrijf, maar met een focus op innovatie of het oplossen van problemen in plaats van enkel winstbejag.

2. Zet ontevredenheid om in altruïsme (geven)
Filantropie: Hebberigheid kan worden omgezet in de behoefte om te "geven" aan goede doelen. Het gevoel van "meer willen" kan verschuiven naar "meer willen betekenen" voor anderen.
Vrijwilligerswerk: Het inzetten van je tijd en talenten voor een hoger doel, wat voldoening geeft zonder dat het ten koste gaat van anderen.

3. Cultiveer tevredenheid en mindfulness
Oefen dankbaarheid: Focus op wat je al hebt in plaats van wat je nog wilt.
Mindfulness: Het herkennen van het "verlangen naar meer" zonder er direct naar te handelen, helpt om de greep van hebzucht te verminderen.

4. Herkader de motivatie
Zoek de onderliggende behoefte: Hebzucht komt vaak voort uit onvervulde emotionele behoeften, angst, of een gevoel van ontoereikendheid. Door aan deze emotionele basis te werken (bijv. via therapie of zelfreflectie), vermindert de behoefte om dit leegte met spullen te vullen.

Kortom, de sleutel tot sublimatie is de energie en focus van de hebzucht behouden, maar de richting en het doel veranderen van zelfzuchtig naar constructief.

Dat zijn geen verkeerde instructies. Als je ergens hebzucht aantreft kun je dat trachten om te zetten in een ander affect. Dat is idd sublimeren, het ene omzetten in wat anders. Niks mis mee, ik wil dat op geen enkele manier tegenspreken. Er zijn allerlei affecten welke op energetisch niveau de mens op een verkeerde manier in beslag nemen. Als je dat omzet ga je intentioneel vs non-intentioneel steeds beter begrijpen.

Bijvoorbeeld: op non-intentioneel niveau is hebzucht direct en het komt idd voort uit onvervulde emotionele behoeften, angst, of een gevoel van ontoereikendheid. Slaag je erin om je eigen hebzucht op afstand te zetten door het waar te nemen en los te laten, dan laat je daarmee ook een stukje van jezelf los. Dan sublimeer je het niet, maar je zet het op afstand. (Het is niet meer 'mij')

Op een gegeven moment ga je bemerken dat affecten zoals mededogen, dankbaarheid e.d. vanzelf aanstroomt uit de energetische wereld. Dat kun je sublimeren noemen, want je verruilt het ene voor het andere. Maar je kunt het ook anders begrijpen. Je verruilt een stukje van jezelf voor wat van Hem afkomstig is.

Johannes 3:30
Hij moet wassen, ik moet minder worden.

Hij wordt non-intentioneel, ik word op afstand gezet (intentioneel).

[Tufkah]

Intentioneel bewustzijn, of intentionaliteit, is het principe dat bewustzijn altijd gericht is op een object, inhoud of doel. Wat er dan innerlijk gebeurd is dat je met het bewustzijn je richt op jezelf. Dat is de zelfwaarneming, zo leer je op autodidactische wijze dat jij deze natuurlijke mens niet bent. Je komt Christus toe en niemand anders. (Als je het geloof in Christus hebt aangenomen uiteraard.) Jijzelf als natuurlijke mens lost niet zomaar op, die blijft bestaan. Maar je bent geen eigenaar meer van jezelf.

1 Korintiërs 6:19-20

Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is van den Heiligen Geest, Die in u is, Dien gij van God hebt, en dat gij uws zelfs niet zijt?
Want gij zijt duur gekocht: zo verheerlijkt dan God in uw lichaam en in uw geest, welke Godes zijn.

[Leon]

Geen eigenaar zijn van jezelf is wel logisch, je leent ten slotte een stukje tijd.

Als de nieuwe eigenaar God is ga je erop vooruit.

[Tufkah]

Er zijn bepaalde affecten welke de indruk wekken dat er zoiets als een 'zelf' is. Om hebzuchtig te zijn is een 'zelf' noodzakelijk. Om jaloers te zijn is er een 'zelf' noodzakelijk. Adam en Eva staan dan ook model voor de mens die op het aardse en de aardse genoegens is gericht.

Alle aardse ellende is dan ook te danken aan het idee van een 'zelf'. Zie de vele oorlogen om stukken grond of macht waar miljoenen mensen aan hebben meegedaan. Alles vanuit het idee dat er een 'zelf' is die dat kan 'hebben'.

God is geen nieuwe eigenaar, God is altijd al eigenaar geweest, in de kern zijn mens en God nooit gescheiden geweest. Het is het zelf wat de scheiding tussen God en mens is.

[Leon]

Er zijn bepaalde affecten welke de indruk wekken dat er zoiets als een 'zelf' is. Om hebzuchtig te zijn is een 'zelf' noodzakelijk. Om jaloers te zijn is er een 'zelf' noodzakelijk. Adam en Eva staan dan ook model voor de mens die op het aardse en de aardse genoegens is gericht.

Alle aardse ellende is dan ook te danken aan het idee van een 'zelf'. Zie de vele oorlogen om stukken grond of macht waar miljoenen mensen aan hebben meegedaan. Alles vanuit het idee dat er een 'zelf' is die dat kan 'hebben'.

God is geen nieuwe eigenaar, God is altijd al eigenaar geweest, in de kern zijn mens en God nooit gescheiden geweest. Het is het zelf wat de scheiding tussen God en mens is.

ja het is dan geen hebzucht maar zelfzucht wat feitelijk aan de orde is. Moeilijk hoor als mijn moedertje in tranen zit vanwege de Odido hack en de dingen die ik dan moet doen voor haar zoals wachtwoord wijzigen

[Tufkah]

Er zijn bepaalde affecten welke de indruk wekken dat er zoiets als een 'zelf' is. Om hebzuchtig te zijn is een 'zelf' noodzakelijk. Om jaloers te zijn is er een 'zelf' noodzakelijk. Adam en Eva staan dan ook model voor de mens die op het aardse en de aardse genoegens is gericht.

Alle aardse ellende is dan ook te danken aan het idee van een 'zelf'. Zie de vele oorlogen om stukken grond of macht waar miljoenen mensen aan hebben meegedaan. Alles vanuit het idee dat er een 'zelf' is die dat kan 'hebben'.

God is geen nieuwe eigenaar, God is altijd al eigenaar geweest, in de kern zijn mens en God nooit gescheiden geweest. Het is het zelf wat de scheiding tussen God en mens is.

ja het is dan geen hebzucht maar zelfzucht wat feitelijk aan de orde is. Moeilijk hoor als mijn moedertje in tranen zit vanwege de Odido hack en de dingen die ik dan moet doen voor haar zoals wachtwoord wijzigen

Is de kroon van de liefde niet het offeren voor de medemens?

[Leon]

ja het is dan geen hebzucht maar zelfzucht wat feitelijk aan de orde is. Moeilijk hoor als mijn moedertje in tranen zit vanwege de Odido hack en de dingen die ik dan moet doen voor haar zoals wachtwoord wijzigen

Is de kroon van de liefde niet het offeren voor de medemens?

De wereld verandert er niet mee, nog steeds zit mijn moeder in tranen. Het is ontroostbaar leed, die ontstaat vanuit zelfzucht, en waar je alleen van verlost wordt als je jezelf weggeeft, met hacks op de koop toe.

[Tufkah]

Is de kroon van de liefde niet het offeren voor de medemens?

De wereld verandert er niet mee, nog steeds zit mijn moeder in tranen. Het is ontroostbaar leed, die ontstaat vanuit zelfzucht, en waar je alleen van verlost wordt als je jezelf weggeeft, met hacks op de koop toe.

Zolang je de wereld nog wenst te veranderen is er wensnatuur. Maar ik begrijp de ambivalentie wel.