Leven na de dood.

[Zolderworm]

Dus wat dat betreft weinig verschil met de mensenwereld...

Ja, het spreekt voor zich dat de astrale wereld, die de mensenwereld het meest nabij is, wat dat betreft niet anders is dan de gewone mensenwereld. Het enige verschil is dat de verschillende wezens niet echt aan een vaste vorm gebonden zijn, al nemen ze wel graag een bepaalde voorkeursvorm aan en is de vorm ook verbonden met de mate van liefde voor de ander.

[Tufkah]

Ik denk dat iedereen wel een beetje bang is voor de dood.
Angst voor het onbekende en geen weg terug..
We zien wel hoe het loopt als het zo ver is.

Kierkegaard beschouwt de dood als een "lerares" die ons dwingt om serieus over ons leven na te denken. De ernst ligt niet in het moment van overlijden, maar in de continue confrontatie met de eindigheid. Dat is de dood ernstig nemen en betrekken op jezelf. En door de dood ernstig te nemen en deze ook te beschouwen als het absolute einde van "mij" maakt dat het innerlijke sterven mogelijk. De dood van ik/mij/ego/zelf.

En dan blijkt dat er geen leven na de dood is.......behalve natuurlijk in de Tijd bezien. De Tijd loopt ook door na mijn fysieke dood. De ego-dood sterven maakt een onherroepelijk einde aan alle voorstellingen betreffende "na de dood". Want wat dan gezien wordt is de illusie van het ego en "leven na de dood" behoort ook tot de illusie van het ego.

Dat veranderd je leven radicaal, want de angst voor het onbekende (de dood) is verdwenen. Het is bevrijding.....de dood schenkt de mens het heden. En daar ben jij al, daar is ieder mens reeds. Maar ze weten het niet. En het zeker-weten dat er niets na de dood is schept juist vreugde en vooral liefde! in het moment. Hoe rot je leven op zich ook verloopt.

[Tufkah]

In Genesis wordt toch nauwkeurig beschreven waar de Hof van Eden lag. Er staat dat er een rivier ontsprong in de Hof van Eden en dat die in vier stromen splitste. Twee van die rivieren bestaan nog steeds, namelijk de Eufraat en de Tigris. Het lijkt mij logisch dat het over dezelfde aarde gaat. En als er in de dagen van Noach nog iets van de tuin was overgebleven, dan was het door de vloed wel compleet verdwenen.

Over uittredingen gesproken: ik denk dat we de hof van Eden moeten zoeken in een wereld die we nu niet meer kunnen zien en die niet grofstoffelijk is, maar - wat men noemt - fijnstoffelijk.

Nope. Het hof van Eden is de oorspronkelijke ongedeeldheid in de mens. De levensstaat waarin begin noch einde is. Een levensstaat die ook niet kan uittreden;-). Uittreden is alleen mogelijk in de gedeeldheid. (De gevallen mens)

[Tufkah]

Evengoed een valide punt: Wie zegt dat we (en in hoeverre) wakker zijn of dromen?
M.a.w. hoe werkelijk is de werkelijkheid in werkelijkheid?

Alleen als je uit de droom bent weet je dat dit leven een droomtoestand is. Geloven in leven na de dood is dan ook geloven dat de droomtoestand zich voortzet na de dood. Maar de droom stopt als je overlijdt. In feite ontwaak je dus op het moment van sterven. Maar omdat de mens doorgaans zichzelf identificeert met degene die hij in de droom is kan de mens ook na de dood niet ontwaken.

En wat gebeurd er met de figurant in de droom als de droom eindigt? Juist. Helemaal niks. De droomfiguren zijn wandelende doden. (Laat de doden de doden begraven zei Christus)

[Tufkah]

Wat is "werkelijkheid"?

Dat is de hamvraag. Is degene die droomt werkelijk? Of is degene die de droom waarneemt werkelijk? Er zijn twee verschillende werkelijkheden, maar in de droom is schijnbaar maar een werkelijkheid.

[Tufkah]

Help, je hebt de boodschap nog niet goed ontvangen. Het gaat er niet om dat je tijdens de droom niet altijd (zeg maar bijna nooit) weet dat het een droom is, maar dat je tijdens de uittreding weet dat het geen droom is, net zoals je dat nu weet, nu je mijn post leest. Dat is een heel ander verhaal.

Uittredingen zoals jij die beschrijft in een uittreden binnen de droom. Je gaat immers bij het uittreden binnen de droom van locatie A naar locatie B. Alles wat locatie heeft behoort tot de droom. Hopelijk ben je inmiddels wijzer.

[Tufkah]

Het verschil met dromen is vooral dat je het denkvermogen meeneemt in je ervaring. Daarom kun je ook uittredingen opwekken door je erin te oefenen het denkvermogen te integreren in je dromen. Je krijgt dan eerst lucide dromen. Maar als je verder doorzet, krijg je op den duur ook uittredingen. Ik moet zeggen dat ik in de uittreding toch tamelijk duidelijk een wakkerheidsgevoel heb. Er is alleen een soort selectieve aandacht, die weer te maken heeft met waar je je op richt. Om een of andere reden zie je alleen dat waar je je bewust op richt. Zo vergeet je wel eens dingen te doen, die best interessant geweest zouden kunnen zijn. Ook heb je op sommige niveaus een ander gevoel over de werkelijkheid. Er is dan een soort emotionele verbondenheid met dingen, die die dingen dan weer een ander aanzien geven dan gewoon tijdens het wakker zijn. Ze hebben dan een soort emotionele trilling in zich.

Die selectieve aandacht is normaal in de lucide droom. Wat er gebeurt in de lucide droom is dat de waarnemer afgescheiden is van het waargenomen droombeeld en dat is altijd een "verkokerde aandacht". (Om een of andere reden zie je alleen dat waar je je bewust op richt.) Het is zeer goed mogelijk dat wat jij uittreden noemt een verregaande vorm van lucide droom is, dat is immers wat je hier schrijft.

De menselijke geest is schepper van de beelden. In de slaap is de geest veel creatiever dan tijdens de waak. Je schrijft ook dat je denkvermogen mee neemt in de ervaring en dat kan kloppen, het is het denkvermogen wat 'schept'. Zo kan het zijn -en dat is niet te bewijzen- dat het je eigen geest is (als in denkvermogen) wat de illusie van uittreden schept. Bij BDE zien we hetzelfde verschijnsel.

Dat je gemoed (emotionele trilling) werkzaam is kan ook kloppen , de dromen welke we elke nacht dromen kunnen ook emotioneel geladen zijn. Zie bv de nachtmerries.

[Tufkah]

Nee hoor, want de klok tikt gewoon door als je er niet meer bent.
Ja, flauw, want je bedoelt natuurlijk een bewustzijn na het leven in dit lichaam.
En wat is dan het vehikel van dat bewustzijn, als het lichaam niet meer die functie vervult?

De klok tikt gewoon verder voor alle anderen.
Je persoonlijk bewustzijn is er niet meer als je dood bent.

Er is ook geen persoonlijk bewustzijn als je nog leeft.

[Messenger]

De klok tikt gewoon verder voor alle anderen.
Je persoonlijk bewustzijn is er niet meer als je dood bent.

Er is ook geen persoonlijk bewustzijn als je nog leeft.

Het bewustzijn van elke individuatie, elke expressie van God in het leven, blijft behouden na het afwerpen van het lichaam. Bewustzijn op individuele basis en op collectieve basis. Vanuit bewustzijn is volgens mij alles ontstaan.

[Yours]

Er is ook geen persoonlijk bewustzijn als je nog leeft.

Het bewustzijn van elke individuatie, elke expressie van God in het leven, blijft behouden na het afwerpen van het lichaam.

Alles gaat inderdaad in het (onder-)bewustzijn mee. Dus als je je in dit leven de taal van het luisterend hart eigen maakt, dan komt dat in een volgende incarnatie weer boven.

[Tufkah]

Er is ook geen persoonlijk bewustzijn als je nog leeft.

Het bewustzijn van elke individuatie, elke expressie van God in het leven, blijft behouden na het afwerpen van het lichaam. Bewustzijn op individuele basis en op collectieve basis. Vanuit bewustzijn is volgens mij alles ontstaan.

Bewustzijn heeft geen vaste waarde, waar de mens aan onderhevig is, is een stroom van bewustzijn. Ook is niet alles ontstaan vanuit bewustzijn. Dat zou ook niet kunnen, bewustzijn is altijd gericht op iets anders dan zichzelf: een object, een gedachte, een herinnering of een emotie.

De illusie welke bewustzijn schept is dat je jezelf alleen kent als "iets anders". En dat "iets anders" is uitgerekend het vergankelijke......

[Yours]

Het bewustzijn van elke individuatie, elke expressie van God in het leven, blijft behouden na het afwerpen van het lichaam. Bewustzijn op individuele basis en op collectieve basis. Vanuit bewustzijn is volgens mij alles ontstaan.

Bewustzijn heeft geen vaste waarde, waar de mens aan onderhevig is, is een stroom van bewustzijn. Ook is niet alles ontstaan vanuit bewustzijn. Dat zou ook niet kunnen, bewustzijn is altijd gericht op iets anders dan zichzelf: een object, een gedachte, een herinnering of een emotie.

De illusie welke bewustzijn schept is dat je jezelf alleen kent als "iets anders". En dat "iets anders" is uitgerekend het vergankelijke......

Het is de stroom van bewustzijn welke in elke incarnatie opnieuw weer op gang komt.

[Tufkah]

Bewustzijn heeft geen vaste waarde, waar de mens aan onderhevig is, is een stroom van bewustzijn. Ook is niet alles ontstaan vanuit bewustzijn. Dat zou ook niet kunnen, bewustzijn is altijd gericht op iets anders dan zichzelf: een object, een gedachte, een herinnering of een emotie.

De illusie welke bewustzijn schept is dat je jezelf alleen kent als "iets anders". En dat "iets anders" is uitgerekend het vergankelijke......

Het is de stroom van bewustzijn welke in elke incarnatie opnieuw weer op gang komt.

De stroom van bewustzijn , daar is sowieso ieder mens aan onderhevig. Die is bij jou niet anders dan bij willekeurig wie dan ook. Maar omdat bewustzijn intentioneel is (Intentioneel houdt in dat bewustzijn altijd ergens op gericht is) lijkt het alsof er zoiets bestaat als 'mijn' bewustzijn.

Immers: jij bent je van "iets anders" bewust dan ik. Omdat het object wat we bewust'zijn voor ons allemaal verschillend is lijkt het alsof bewustzijn persoonlijk is. Maar bewustzijn is onpersoonlijk. Bewustzijn kan ook niet dood, want het is niet 'mijn'. Dat is ook de essentie van de egodood : alles wat 'mijn' is sterft.

Vergelijk het met de Tijd. De Tijd kan ook niet dood gaan. Ik die in de Tijd leeft wel. Er bestaat ook niet zoiets als 'mijn' tijd. Toch spreken we wel over 'mijn' tijd en dan bedoelen we een tijd waarin we zelf iets deden of beleefden.