Zijn en hebben.

[Tufkah]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens. Daarmee zijn 'zijn' en 'hebben' geen tegenovergestelden van elkaar, het zijn twee geheel verschillende levenshoudingen. Zelfkennis begint met naar jezelf te kijken , naar ons zelfbeeld. Louter 'zijn' als mens is de controle loslaten. Het 'zijn' vraagt niets en dat kan een levenshouding zijn. Bij het 'hebben' wil je iets 'hebben' wat er nu nog niet is. Het 'hebben' is dan ook altijd verbonden met het toekomstige wat onvervuld is.

Dat geeft ook twee verschillende 'blikken'. Een blik op wat er op dit moment gebeurd is een andere blik dan een blik op het toekomstige.

De blik welke gericht is op wat er nu gebeurd confronteert de mens met zijn eigen angsten. De blik op de toekomst geeft (valse) hoop. Het hoeft allemaal niet groots en meeslepend te zijn. Durf ik de eindeloze geruststellingen waarmee ik mijzelf geruststel los te laten? Wat er in de toekomst (of na de dood) is dat weet geen mens, wat er nu is dat weet je wel. Wie in het heden leeft, die leeft in de realiteit en laat zijn wensnatuur los.

[umit]

Ook een komedie draad?

[Yours]

Dit is al een heel oud vraagstuk: ‘Hebben en Zijn’.
Ed Hoornik schreef dit gedicht daarover:

Op school stonden ze op het bord geschreven.

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was de tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de andre schijn.
–
Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven de dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.
–
Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
–
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed. Hoornik (1910-1970)
Uit: Het menselijk bestaan (1952)

[J-W]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens...........

Pffffffffffft, de zoveelste draad waarin de geestelijke mens (Tufkah) zich afzet tegen de natuurlijke?
Wanneer jij vandaag op zoek naar jezelf gaat ga ik de wereld in, hebben we beiden plezier.
Succes.

Ps.
Het valt op dat wanneer jij je aangesproken voelt je gelijk een nieuwe topic opzet, jouw strategie om goed weg te komen?

[Leon]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens. Daarmee zijn 'zijn' en 'hebben' geen tegenovergestelden van elkaar, het zijn twee geheel verschillende levenshoudingen. Zelfkennis begint met naar jezelf te kijken , naar ons zelfbeeld. Louter 'zijn' als mens is de controle loslaten. Het 'zijn' vraagt niets en dat kan een levenshouding zijn. Bij het 'hebben' wil je iets 'hebben' wat er nu nog niet is. Het 'hebben' is dan ook altijd verbonden met het toekomstige wat onvervuld is.

Dat geeft ook twee verschillende 'blikken'. Een blik op wat er op dit moment gebeurd is een andere blik dan een blik op het toekomstige.

De blik welke gericht is op wat er nu gebeurd confronteert de mens met zijn eigen angsten. De blik op de toekomst geeft (valse) hoop. Het hoeft allemaal niet groots en meeslepend te zijn. Durf ik de eindeloze geruststellingen waarmee ik mijzelf geruststel los te laten? Wat er in de toekomst (of na de dood) is dat weet geen mens, wat er nu is dat weet je wel. Wie in het heden leeft, die leeft in de realiteit en laat zijn wensnatuur los.

Je richten op “het zal gebeuren” wordt fanatiek in “het moet gebeuren”, en dat geeft allerlei conflict. Je richten op wat kan gebeuren (nu) is veel neutraler, maar heeft ook nog verwachtingen.

[peda]

De mens als passief resultaat van het evolutie proces, beschikt over een forse hebben-modus als evolutionair nuttig overblijfsel vanuit zijn dierlijk verleden. De zijn-modus verbind ik met hogere cultuur, mogelijk gemaakt door latere evolutionaire ontwikkelingen van/ in de hersenen. Als het goed is "' corrigeert "" de hogere cultuur de "' hebben-modus "". Maar ook hier de bekende ladder aan mens-uitvoeringen met aan het ene uiterste de "" zijn-mens "" en aan het andere uiteinde de sterk hedonistisch ingestelde "" hebben-mens "".
Dat beide uitersten qua "' levensvulling/levenshouding "" uitermate weinig met elkaar gemeen zullen hebben, lijkt mij overduidelijk.
Ik vermoed wel dat de "" zijn-modus "" uitnodigender is voor het omarmen van metafysica als de "' hebben-modus "', maar of daar ooit onderzoek naar is gedaan, dat weet ik niet.

[Dat_beloof_ik]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens. Daarmee zijn 'zijn' en 'hebben' geen tegenovergestelden van elkaar, het zijn twee geheel verschillende levenshoudingen. Zelfkennis begint met naar jezelf te kijken , naar ons zelfbeeld. Louter 'zijn' als mens is de controle loslaten. Het 'zijn' vraagt niets en dat kan een levenshouding zijn. Bij het 'hebben' wil je iets 'hebben' wat er nu nog niet is. Het 'hebben' is dan ook altijd verbonden met het toekomstige wat onvervuld is.

Alleen.... het klopt niet. Er staat geen 'hebben' in de zin ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens.
Daarnaast kun je je afvragen óf dat uberhaupt vluchten is, en waarom jij het wel zo betitelt zonder jezelf dat af te vragen.
Verder hoeft zo'n houding niets te maken hebben met 'hebben'. Het kan heel goed mogelijk zijn om te genieten van deze wereld zónder hebzucht.
Tenslotte is dit standpunt, bol van oordelen, best wel komisch, aangezien het van jouw hand is en jij altijd zegt zonder oordelen te zijn.

Ps.
Het valt op dat wanneer jij je aangesproken voelt je gelijk een nieuwe topic opzet, jouw strategie om goed weg te komen?

Valt je dat nu pas op?
Het is allemaal zo doorzichtig bij Tufkah.

[Tufkah]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens. Daarmee zijn 'zijn' en 'hebben' geen tegenovergestelden van elkaar, het zijn twee geheel verschillende levenshoudingen. Zelfkennis begint met naar jezelf te kijken , naar ons zelfbeeld. Louter 'zijn' als mens is de controle loslaten. Het 'zijn' vraagt niets en dat kan een levenshouding zijn. Bij het 'hebben' wil je iets 'hebben' wat er nu nog niet is. Het 'hebben' is dan ook altijd verbonden met het toekomstige wat onvervuld is.

Dat geeft ook twee verschillende 'blikken'. Een blik op wat er op dit moment gebeurd is een andere blik dan een blik op het toekomstige.

De blik welke gericht is op wat er nu gebeurd confronteert de mens met zijn eigen angsten. De blik op de toekomst geeft (valse) hoop. Het hoeft allemaal niet groots en meeslepend te zijn. Durf ik de eindeloze geruststellingen waarmee ik mijzelf geruststel los te laten? Wat er in de toekomst (of na de dood) is dat weet geen mens, wat er nu is dat weet je wel. Wie in het heden leeft, die leeft in de realiteit en laat zijn wensnatuur los.

Je richten op “het zal gebeuren” wordt fanatiek in “het moet gebeuren”, en dat geeft allerlei conflict. Je richten op wat kan gebeuren (nu) is veel neutraler, maar heeft ook nog verwachtingen.

Het is een graduele weg, uiteindelijk vallen ook verwachtingen weg. Wat resteert is alles bezien voor wat het is.

[Tufkah]

De mens als passief resultaat van het evolutie proces, beschikt over een forse hebben-modus als evolutionair nuttig overblijfsel vanuit zijn dierlijk verleden. De zijn-modus verbind ik met hogere cultuur, mogelijk gemaakt door latere evolutionaire ontwikkelingen van/ in de hersenen. Als het goed is "' corrigeert "" de hogere cultuur de "' hebben-modus "". Maar ook hier de bekende ladder aan mens-uitvoeringen met aan het ene uiterste de "" zijn-mens "" en aan het andere uiteinde de sterk hedonistisch ingestelde "" hebben-mens "".
Dat beide uitersten qua "' levensvulling/levenshouding "" uitermate weinig met elkaar gemeen zullen hebben, lijkt mij overduidelijk.
Ik vermoed wel dat de "" zijn-modus "" uitnodigender is voor het omarmen van metafysica als de "' hebben-modus "', maar of daar ooit onderzoek naar is gedaan, dat weet ik niet.

Komende vanuit de natuur/evolutie is 'hebben' een logische eigenschap. De predator wil een prooi 'hebben'. De kwestie is of we als predator het levenspad bewandelen of dat er nog een andere mogelijkheid is. Als we (metaforisch) in de rij staan, dringen we dan voor? Of nemen we een andere houding aan. Is er vrede in ons hart of beconcurreren we de ander?

[Dat_beloof_ik]

Je richten op “het zal gebeuren” wordt fanatiek in “het moet gebeuren”, en dat geeft allerlei conflict. Je richten op wat kan gebeuren (nu) is veel neutraler, maar heeft ook nog verwachtingen.

Het is een graduele weg, uiteindelijk vallen ook verwachtingen weg. Wat resteert is alles bezien voor wat het is.

De verwachting dat je jezelf kunt richten op wat er nu gebeurt is ook een verwachting. Sjongejonge.....

[Tufkah]

Waar de ene mens vooral op zoek gaat naar zichzelf door mens te 'zijn' ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens. Daarmee zijn 'zijn' en 'hebben' geen tegenovergestelden van elkaar, het zijn twee geheel verschillende levenshoudingen. Zelfkennis begint met naar jezelf te kijken , naar ons zelfbeeld. Louter 'zijn' als mens is de controle loslaten. Het 'zijn' vraagt niets en dat kan een levenshouding zijn. Bij het 'hebben' wil je iets 'hebben' wat er nu nog niet is. Het 'hebben' is dan ook altijd verbonden met het toekomstige wat onvervuld is.

Alleen.... het klopt niet. Er staat geen 'hebben' in de zin ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens.
Daarnaast kun je je afvragen óf dat uberhaupt vluchten is, en waarom jij het wel zo betitelt zonder jezelf dat af te vragen.
Verder hoeft zo'n houding niets te maken hebben met 'hebben'. Het kan heel goed mogelijk zijn om te genieten van deze wereld zónder hebzucht.

De mens die vlucht in de wereld en zijn genoegens zal dat niet als een vlucht zien, dat is logisch. Mahatma Gandhi merkte reeds op: "De aarde biedt genoeg om aan ieders behoeften te voldoen, maar niet voor ieders hebzucht". Dat de hebzuchtigen hun vlucht niet als een vlucht zien komt omdat ze nog meer willen 'hebben'. Maar je gaat het pas zien als je los komt van je begeertes, dan wijkt ook "de begeerte der ogen" zoals Christus dat benoemt. Dan valt het je ook hoe hebzuchtig de meeste mensen zijn. Er was zelfs een reclamespotje wat adverteerde met "hebben, hebben, hebben.

De "Hebbe Hebbe Hebbe-weken" zijn bekende actieweken bij Kruidvat vol scherpe kortingen en knallende deals.

De commercie is bekend met de hebzucht van de mens.

[Tufkah]

Het is een graduele weg, uiteindelijk vallen ook verwachtingen weg. Wat resteert is alles bezien voor wat het is.

De verwachting dat je jezelf kunt richten op wat er nu gebeurt is ook een verwachting. Sjongejonge.....

Dit is geen intelligente opmerking. Wat er nu gebeurd kun je niet verwachten. Tenzij je een glazen bol hebt waarin je de toekomst kunt zien? Ik heb die niet en ook niet nodig.

[Tufkah]

In iedere verwachting ligt de teleurstelling al besloten. De hebzuchtige mens die de beurs op gaat die doet dat met een verwachting. En als de verwachtingen niet uit komen (de beurs zakt in) dan is hij teleurgesteld. En zo zijn er zat voorbeelden te verzinnen. Maar het moet natuurlijk wel praktijk-gerelateerd zijn, anders snap je niet dat 'hebben' een corruptie van je eigen geest is.

[Leon]

De verwachting dat je jezelf kunt richten op wat er nu gebeurt is ook een verwachting. Sjongejonge.....

Dit is geen intelligente opmerking. Wat er nu gebeurd kun je niet verwachten. Tenzij je een glazen bol hebt waarin je de toekomst kunt zien? Ik heb die niet en ook niet nodig.

bij het 'het kan gebeuren' zit nog de verwachting dat je kan kennen/weten

[Tufkah]

Dit is geen intelligente opmerking. Wat er nu gebeurd kun je niet verwachten. Tenzij je een glazen bol hebt waarin je de toekomst kunt zien? Ik heb die niet en ook niet nodig.

bij her 'het kan gebeuren' zit nog de verwachting dat je kan kennen/weten

Klopt. Ik denk ook na over de toekomst en dan denk ik dat iets zus of zo kan gebeuren. Maar een verwachting is een innerlijke gemoedsbeweging en het 'zijn' is leeg van gemoed. Dan wordt de mens niet meer door de wereld bewogen, maar door de liefde van de Vader bewogen. Dat is een omkering van de ene bewogenheid naar de andere.

Anders gesteld: de mens kan een aantrekkingskracht voelen van wat er allemaal in de wereld is. Of de mens kan de aantrekkingskracht van de liefde des Vaders voelen. Beiden spelen zich in het gemoed af.

[peda]

Zelf denk ik dat het niemand lukt om permanent op de hoogste trede van de "' zijn-wereld "" te verkeren.
Zelfs voor de goeroe met discipelen die hem voorzien van al wat nodig is uit de "' hebben-wereld "" om materieel/ stoffelijk te kunnen overleven,
is zo'n blijvend uittreden uit de "' hebben-wereld "" niet weggelegd.
Geen enkel mens, dus ook niet de goeroe ( wijsheids-leraar ) is in mijn optiek in staat om zich permanent voor de volle 100% aan zijn evolutionaire geschiedenis te onttrekken.
Verkijk je niet op de invloed van miljoenen jaren aan evolutionaire ontwikkeling.

[Tufkah]

Zelf denk ik dat het niemand lukt om permanent op de hoogste trede van de "' zijn-wereld "" te verkeren.

Zoals gezegd is het gradueel. Het gemoed ledigt zich immers geleidelijk. En dan komt er ook iets anders aan het licht: eenzaamheid. Het 'zijn' an sich is erg eenzaam en leeg, dus dan vlucht de mens weer de wereld in. Want zijn 'geluk' is immers afhankelijk van anderen, anderen die hem moeten behagen. Hebzuchtige mensen zijn ook behaagziek. (Ik zal geen voorbeelden uit de wereldpolitiek geven, maar iedereen weet wie ik bedoel)

[Tufkah]

P.S. De opmerkzame lezer had natuurlijk wel in de gaten dat Romeinen 12 ook over dit onderwerp gaat.

Romeinen 12:2 En wordt dezer wereld niet gelijkvormig; maar wordt veranderd door de vernieuwing uws gemoeds, opdat gij moogt beproeven, welke de goede, en welbehagelijke en volmaakte wil van God zij.


De Bijbel roept op om niet gelijkvormig aan de wereld te zijn. Komt dat even goed uit, het 'zijn' is vormloos.

19 Wreekt uzelven niet, beminden, maar geeft den toorn plaats; want er is geschreven: Mij komt de wraak toe; Ik zal het vergelden, zegt de Heere.

Ook zo'n mooie uitdrukking: geeft de toorn plaats. Richt je toorn dus niet op anderen, want zij leven nog in 'hebben'.

[J-W]

Zelf denk ik dat het niemand lukt om permanent op de hoogste trede van de "' zijn-wereld "" te verkeren.

Zoals gezegd is het gradueel. Het gemoed ledigt zich immers geleidelijk. En dan komt er ook iets anders aan het licht: eenzaamheid. Het 'zijn' an sich is erg eenzaam en leeg, dus dan vlucht de mens weer de wereld in. Want zijn 'geluk' is immers afhankelijk van anderen, anderen die hem moeten behagen. Hebzuchtige mensen zijn ook behaagziek. (Ik zal geen voorbeelden uit de wereldpolitiek geven, maar iedereen weet wie ik bedoel)

Ik heb het gevoel dat jij een totaal verkeerd beeld "de wereld " hebt.
Wat ik bij jou bespeur is dat jij iedereen die niet aan mystiek doet bestempelt als een slechterik.
Kom eens uit je heilige ruimte, ongelovigen zijn echt niet allemaal even slecht Tufkah.

[Dat_beloof_ik]

Alleen.... het klopt niet. Er staat geen 'hebben' in de zin ontvlucht de andere mens zichzelf door op te gaan in de wereld en haar genoegens.
Daarnaast kun je je afvragen óf dat uberhaupt vluchten is, en waarom jij het wel zo betitelt zonder jezelf dat af te vragen.
Verder hoeft zo'n houding niets te maken hebben met 'hebben'. Het kan heel goed mogelijk zijn om te genieten van deze wereld zónder hebzucht.

De mens die vlucht in de wereld en zijn genoegens zal dat niet als een vlucht zien, dat is logisch. Mahatma Gandhi merkte reeds op: "De aarde biedt genoeg om aan ieders behoeften te voldoen, maar niet voor ieders hebzucht". Dat de hebzuchtigen hun vlucht niet als een vlucht zien komt omdat ze nog meer willen 'hebben'. Maar je gaat het pas zien als je los komt van je begeertes, dan wijkt ook "de begeerte der ogen" zoals Christus dat benoemt. Dan valt het je ook hoe hebzuchtig de meeste mensen zijn. Er was zelfs een reclamespotje wat adverteerde met "hebben, hebben, hebben.

De "Hebbe Hebbe Hebbe-weken" zijn bekende actieweken bij Kruidvat vol scherpe kortingen en knallende deals.

De commercie is bekend met de hebzucht van de mens.

Je koppelt dus hebzucht automatisch aan 'het richten op de wereld en haar genoegens'.
Ik legde net uit dat dit niet zo hoeft te zijn.

[Dat_beloof_ik]

De verwachting dat je jezelf kunt richten op wat er nu gebeurt is ook een verwachting. Sjongejonge.....

Dit is geen intelligente opmerking. Wat er nu gebeurd kun je niet verwachten. Tenzij je een glazen bol hebt waarin je de toekomst kunt zien? Ik heb die niet en ook niet nodig.

Zeker wel. Ik verwacht dat het nu gaat regenen. Of is dat te veel hebzucht?

[J-W]

De draadjes van Tufkah verschillen wel van titel maar niet van inhoud.
De geestelijke mens van Tufkah die genoeg heeft aan de liefde van de Vader tegenover de natuurlijke mens die zijn dagen vult met foute begeertes zoals hebzucht e.d

[Mullog]

In iedere verwachting ligt de teleurstelling al besloten. ...

Dat geldt ook omtrent jouw verwachtingen over "de liefde des Vaders", lijkt mij.

[Tufkah]

In iedere verwachting ligt de teleurstelling al besloten. ...

Dat geldt ook omtrent jouw verwachtingen over "de liefde des Vaders", lijkt mij.

1 Johannes 2:15-16 leert het volgende:

Indien iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem. Want al wat in de wereld is: de begeerte des vlezes, de begeerte der ogen en een hovaardig leven [hoogmoed], is niet uit de Vader, maar is uit de wereld.


Wat Christus van ons vraagt is nederigheid, zelfverloochening en armoede van geest. Daar past geen begeerte bij, geen hoogmoed, geen vleselijke begeertes. Het gaan van de smalle weg heeft mij geleerd dat 1 Johannes 2:15-16 op waarheid berust. De liefde des Vaders komt niet door deze te verwachten, deze komt op de wijze welke Christus ons heeft geleerd.

Naarmate de mens zijn begeertes opgeeft zal hij de liefde des Vaders naderen. En voor de volledigheid, de liefde des Vaders is niet het 'zijn'. De liefde des Vaders is ook het bewijs van de levende Vader. Door alle aanwijzingen van Christus op te volgen kan de mens deelachtig zijn in die liefde.

Ik bemerk ook dat ik meer protestant ben dan katholiek, het Sola scriptura neemt een belangrijke plaats in. Alleen de Bijbel is de onfeilbare bron van gezag, geen mensen.

[J-W]

.......Wat Christus van ons vraagt is nederigheid, zelfverloochening en armoede van geest. Daar past geen begeerte bij, geen hoogmoed, geen vleselijke begeertes.

.....Naarmate de mens zijn begeertes opgeeft zal hij de liefde des Vaders naderen. ....

Volgens heb jij een complex van angst voor verkeerde begeertes.
Je bent er helemaal mee vervuld.
Ik hoor er geen anderen over. Alleen jou.
Tegen wie heb je het,?
Kan het zijn dat jij jezelf toespreekt?
Heb je wat te verbergen Tufkah?