Na het sterven linea recta naar de hemel

[umit]

Je kunt wel aanvoeren dat je het land waar je geboren bent niet zelf gekozen hebt.

Klopt. Net zoals je niet kiest voor je familie, je eerste school, zelfs niet voor je eigen lichaam. In feite heb je eigenlijk maar heel weinig keuze. Maar het gaat dan ook niet om het goede te kiezen terwijl je alle keuze van de wereld hebt, maar om juist ook het goede te kiezen als je vrijwel géén keuze hebt. Als je door de keuze voor het goede alles kwijt kan raken, misschien zelfs je leven. Het wordt je natuurlijk niet aangerekend als je uit onwetendheid verkeerd handeld, maar wel als je het had kunnen weten. En we zijn tot heel veel meer in staat om te weten en te kennen dan we vaak willen toegeven.

Mooi gezegd. Volledig mee eens

[Mullog]

Je kunt wel aanvoeren dat je het land waar je geboren bent niet zelf gekozen hebt.

Klopt. Net zoals je niet kiest voor je familie, je eerste school, zelfs niet voor je eigen lichaam. In feite heb je eigenlijk maar heel weinig keuze. ...

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

[umit]

Klopt. Net zoals je niet kiest voor je familie, je eerste school, zelfs niet voor je eigen lichaam. In feite heb je eigenlijk maar heel weinig keuze. ...

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

Dat doe je juist wel. Je kiest niet welk religie je gelooft, maar je kiest of je datgene volgt wat je ook echt gelooft.

[Tufkah]

Klopt. Net zoals je niet kiest voor je familie, je eerste school, zelfs niet voor je eigen lichaam. In feite heb je eigenlijk maar heel weinig keuze. ...

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

Dat klopt, (mentaal) geloof is geen keuze. Probeer maar eens een tegenovergestelde overtuiging aan te hangen dan dat je nu doet. Dat gaat je niet lukken, de mens zit vast in het veld der overtuigingen.

[Robert Frans]

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

Je kiest inderdaad ook niet de levensbeschouwing waarin je ouders je opvoeden. En de keuze die zij voor jou maken, heeft eveneens veel impact op wie en wat je bent en wordt. Maar toch zijn er veel mensen die op latere leeftijd alsnog hun eigen weg gaan. Zij worden christen, of atheïst, of blijven hun leven lang twijfelen. Natuurlijk is de kans vrij groot dat iemand zijn leven lang de levensbeschouwing waarin hij opgroeide blijft aanhangen, bewust of zonder er verder echt bij na te denken. Met name als de gemeenschap waarin hij leeft voor het grootste deel dat ook doet. Maar het is niet onvermijdelijk en ook dan zullen veel mensen hun eigen accenten en ideeën erover blijven ontwikkelen.

[Tiberius Claudius]

Is dat niet vreemd?

Nee. Wetten zijn afspraken tussen mensen in grote gemeenschappen, afgedwongen door overheden met een geweldsmonopolie, die daarom ook gewijzigd kunnen worden. Ze kunnen geïnspireerd zijn op het Evangelie en daardoor inderdaad gerechtigheid brengen, maar ook geïnspireerd zijn op kwaadaardige ideologieën. Je blijft daarom altijd verantwoordelijk voor je eigen keuzes. Bij het Oordeel kun je je niet verschuilen achter welke door mensen opgestelde wet dan ook.

Voor nogal wat gelovigen gaat dat niet op.

Er zijn er die menen dat de overheid (hoe slecht die ook moge zijn) door hun God is gegeven en dat die overheid moet worden gehoorzaamd hoe onredelijk de eisen van de overheid ook moge zijn.

[Robert Frans]

Voor nogal wat gelovigen gaat dat niet op.

Er zijn er die menen dat de overheid (hoe slecht die ook moge zijn) door hun God is gegeven en dat die overheid moet worden gehoorzaamd hoe onredelijk de eisen van de overheid ook moge zijn.

Het zich verschuilen achter de wet is iets wat je bij alle bevolkingsgroepen wel tegenkomt, vooral als de wetten met hun eigen normen en waarden resoneren. De ene zegt dat God het zo wil, de ander dat het volk het zo wil en weer een ander dat je anders te polariserend of te egoïstisch zou zijn. Mensen vinden het helemaal niet erg als je burgerlijk ongehoorzaam bent, zolang het hun eigenbelang maar dient.

Bij het oordeel geldt echter uitsluitend en alleen de wet van het Evangelie, van de onvoorwaardelijke liefde en volkomen zelfgave, door Christus ons volmaakt voorgeleefd. Wie zal dan nog standhouden?

[Tiberius Claudius]

Voor nogal wat gelovigen gaat dat niet op.

Er zijn er die menen dat de overheid (hoe slecht die ook moge zijn) door hun God is gegeven en dat die overheid moet worden gehoorzaamd hoe onredelijk de eisen van de overheid ook moge zijn.

Het zich verschuilen achter de wet is iets wat je bij alle bevolkingsgroepen wel tegenkomt, vooral als de wetten met hun eigen normen en waarden resoneren. De ene zegt dat God het zo wil, de ander dat het volk het zo wil en weer een ander dat je anders te polariserend of te egoïstisch zou zijn. Mensen vinden het helemaal niet erg als je burgerlijk ongehoorzaam bent, zolang het hun eigenbelang maar dient.

Bij het oordeel geldt echter uitsluitend en alleen de wet van het Evangelie, van de onvoorwaardelijke liefde en volkomen zelfgave, door Christus ons volmaakt voorgeleefd. Wie zal dan nog standhouden?

Dat laatste beweer jij en wordt zeker niet door een ieder onderschreven.

Zeker niet door mij, want je stelt je dan buiten de wet.

[Messenger]

Bij het oordeel geldt echter uitsluitend en alleen de wet van het Evangelie, van de onvoorwaardelijke liefde en volkomen zelfgave, door Christus ons volmaakt voorgeleefd. Wie zal dan nog standhouden?

Onvoorwaardelijke liefde kent geen oordeel. Waarover moet geoordeeld worden als er geen voorwaarden zijn?

[Mullog]

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

Dat doe je juist wel. Je kiest niet welk religie je gelooft, maar je kiest of je datgene volgt wat je ook echt gelooft.

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

[Mullog]

Je kiest ook niet voor welk geloof je volgt.

Je kiest inderdaad ook niet de levensbeschouwing waarin je ouders je opvoeden. En de keuze die zij voor jou maken, heeft eveneens veel impact op wie en wat je bent en wordt. Maar toch zijn er veel mensen die op latere leeftijd alsnog hun eigen weg gaan. Zij worden christen, of atheïst, of blijven hun leven lang twijfelen. Natuurlijk is de kans vrij groot dat iemand zijn leven lang de levensbeschouwing waarin hij opgroeide blijft aanhangen, bewust of zonder er verder echt bij na te denken. Met name als de gemeenschap waarin hij leeft voor het grootste deel dat ook doet. Maar het is niet onvermijdelijk en ook dan zullen veel mensen hun eigen accenten en ideeën erover blijven ontwikkelen.

Ik denk dat je dat te optimistisch ziet. Misschien wordt er binnen verschillende protestantse denominaties nog wat geschoven maar van katholiek naar protestant gebeurt veel minder en van christen naar moslim nog minder (alles hierboven ook vice versa). Dat is mijn beeld.

Ik denk dat het nog eerder zo is dat mensen afscheid van hun geloof nemen, atheïst worden, met als motivatie emotioneel diep gevoelde goddelijke onrechtvaardigheid zoals verlies van geliefden en dat soort dingen.

[Kyron]

Dat doe je juist wel. Je kiest niet welk religie je gelooft, maar je kiest of je datgene volgt wat je ook echt gelooft.

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

Mullog, Dat RF vanaf de geboorte katholiek is, durf ik zo stellig niet te beweren. Hij komt op mij over als iemand die veel van het katholiek-zijn afweet, en dat bovendien op een aangenaam rustige toon weet te brengen. Maar kennis is geen doopakte. Er bestaan bekeerlingen die meer van het katholicisme doorgrond hebben dan menig catholic die inmiddels elders zijn heil zoekt … de nieuwbekeerde bestudeert het huis waar hij pas is komen wonen vaak grondiger dan wie er is opgegroeid en de kamers al voor lief nam.

Je redenering snap ik overigens wél, hoor … in Turkije is de islam de dominante religie, iemand wordt daarin opgevoed en bekijkt vandaaruit de wereld en andere religies. Zoals een moedertaal waarin men is opgegroeid, en later … als volwassene … de keuze maakt die taal ook persóónlijk te blijven spreken, omdat men ervan overtuigd is geraakt dat precies déze taal de waarheid het beste verwoordt.

Maar bij Robert Frans specifiek heb ik toch mijn twijfels of hij uit een katholiek nest komt. Al geef ik meteen toe: mijn intuïtie en observatie kunnen er glansrijk naast zitten, en in dat geval corrigeer ik mezelf met alle plezier …. liever een verkeerde gok toegeven dan een stellige bewering verdedigen die op los zand gebouwd blijkt. 😊

[peda]

Dat doe je juist wel. Je kiest niet welk religie je gelooft, maar je kiest of je datgene volgt wat je ook echt gelooft.

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

In mijn optiek is dit een juiste conclusie.
Veel gelovigen zijn in mijn ogen nog steeds theologisch-breed gezien, analfabeten en volgen gewoon de godsdienst ( geloof aan de basis ) die in hun omgeving leidend is.
Volgen is in mijn optiek wat anders als "' theologisch onderbouwd "' een eigen keuze maken uit meerdere geloofsovertuigingen.

[Tufkah]

In Turkije is de islam de dominante religie, waar ooit het christendom staatsgodsdienst was. Zouden de Turken Turkije niet hebben veroverd , dan was Turkije. (Anatolië) nu nog christelijk en zouden dezelfde mensen christenen zijn. Nu zijn de oorspronkelijke inwoners met dwang bekeerd en dat werkt. Hetzelfde geldt voor het christendom, als het christendom niet met geweld Spanje en Portugal had veroverd/heroverd dan waren dezelfde mensen nu moslim. In de Reconquista was het katholiek worden of de dood. Vandaar dat Joden naar ons land vluchten.

Veel mensen zijn cultureel gelovig, maar dat heeft Christus nooit gepredikt.

[Tiberius Claudius]

In Turkije is de islam de dominante religie, waar ooit het christendom staatsgodsdienst was. Zouden de Turken Turkije niet hebben veroverd , dan was Turkije. (Anatolië) nu nog christelijk en zouden dezelfde mensen christenen zijn. Nu zijn de oorspronkelijke inwoners met dwang bekeerd en dat werkt. Hetzelfde geldt voor het christendom, als het christendom niet met geweld Spanje en Portugal had veroverd/heroverd dan waren dezelfde mensen nu moslim. In de Reconquista was het katholiek worden of de dood. Vandaar dat Joden naar ons land vluchten.

Veel mensen zijn cultureel gelovig, maar dat heeft Christus nooit gepredikt.

Hier neem je en loopje met de geschiedenis.

De Moren hebben het land bezet maar niet het christendom verdreven.
Na lange tijd wisten ze de Moren weer te verjagen.

De Joden vluchtte mee, omdat ze eeuwenlang met de Moren hadden samengewerkt en wel begrepen dat ze dat hoogst kwalijk werd genomen.

PS.
De meeste van die Joden kwamen uit Portugal en niet uit Spanje en hun vertrek had niet met de Moren te maken.

[Mullog]

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

Mullog, Dat RF vanaf de geboorte katholiek is, durf ik zo stellig niet te beweren. Hij komt op mij over als iemand die veel van het katholiek-zijn afweet, en dat bovendien op een aangenaam rustige toon weet te brengen. Maar kennis is geen doopakte. Er bestaan bekeerlingen die meer van het katholicisme doorgrond hebben dan menig catholic die inmiddels elders zijn heil zoekt … de nieuwbekeerde bestudeert het huis waar hij pas is komen wonen vaak grondiger dan wie er is opgegroeid en de kamers al voor lief nam.

Je redenering snap ik overigens wél, hoor … in Turkije is de islam de dominante religie, iemand wordt daarin opgevoed en bekijkt vandaaruit de wereld en andere religies. Zoals een moedertaal waarin men is opgegroeid, en later … als volwassene … de keuze maakt die taal ook persóónlijk te blijven spreken, omdat men ervan overtuigd is geraakt dat precies déze taal de waarheid het beste verwoordt.

Maar bij Robert Frans specifiek heb ik toch mijn twijfels of hij uit een katholiek nest komt. Al geef ik meteen toe: mijn intuïtie en observatie kunnen er glansrijk naast zitten, en in dat geval corrigeer ik mezelf met alle plezier …. liever een verkeerde gok toegeven dan een stellige bewering verdedigen die op los zand gebouwd blijkt.

Het lijkt mij niet echt relevant (of RF in een katholieke omgeving is groot gebracht). Het gaat om het idee en je bewijst met je post dat dat helder is . Ik had ook de paus kunnen nemen.

[Kyron]

Mullog, Dat RF vanaf de geboorte katholiek is, durf ik zo stellig niet te beweren. Hij komt op mij over als iemand die veel van het katholiek-zijn afweet, en dat bovendien op een aangenaam rustige toon weet te brengen. Maar kennis is geen doopakte. Er bestaan bekeerlingen die meer van het katholicisme doorgrond hebben dan menig catholic die inmiddels elders zijn heil zoekt … de nieuwbekeerde bestudeert het huis waar hij pas is komen wonen vaak grondiger dan wie er is opgegroeid en de kamers al voor lief nam.

Je redenering snap ik overigens wél, hoor … in Turkije is de islam de dominante religie, iemand wordt daarin opgevoed en bekijkt vandaaruit de wereld en andere religies. Zoals een moedertaal waarin men is opgegroeid, en later … als volwassene … de keuze maakt die taal ook persóónlijk te blijven spreken, omdat men ervan overtuigd is geraakt dat precies déze taal de waarheid het beste verwoordt.

Maar bij Robert Frans specifiek heb ik toch mijn twijfels of hij uit een katholiek nest komt. Al geef ik meteen toe: mijn intuïtie en observatie kunnen er glansrijk naast zitten, en in dat geval corrigeer ik mezelf met alle plezier …. liever een verkeerde gok toegeven dan een stellige bewering verdedigen die op los zand gebouwd blijkt. 😊

Het lijkt mij niet echt relevant (of RF in een katholieke omgeving is groot gebracht). Het gaat om het idee en je bewijst met je post dat dat helder is . Ik had ook de paus kunnen nemen.

Mullog, dat is een eerlijk punt, en je hebt gelijk dat mijn afdwaling naar RF's precieze religieuze cv de kern van je betoog niet raakt. Al zou ik zachtjes willen opmerken dat de paus als voorbeeld nét dat tikkeltje minder overtuigend was geweest… bij hem is de vraag "koos hij zelf, of volgde hij enkel zijn omgeving?" toch een pak lastiger vol te houden.

Maar goed, het voorbeeld was inwisselbaar, dat geef ik toe. Het eigenlijke punt blijft overeind: is geloof een keuze, of vooral een erfenis die men later een keuze noemt?

[Tufkah]

In Turkije is de islam de dominante religie, waar ooit het christendom staatsgodsdienst was. Zouden de Turken Turkije niet hebben veroverd , dan was Turkije. (Anatolië) nu nog christelijk en zouden dezelfde mensen christenen zijn. Nu zijn de oorspronkelijke inwoners met dwang bekeerd en dat werkt. Hetzelfde geldt voor het christendom, als het christendom niet met geweld Spanje en Portugal had veroverd/heroverd dan waren dezelfde mensen nu moslim. In de Reconquista was het katholiek worden of de dood. Vandaar dat Joden naar ons land vluchten.

Veel mensen zijn cultureel gelovig, maar dat heeft Christus nooit gepredikt.

Hier neem je en loopje met de geschiedenis.

De Moren hebben het land bezet maar niet het christendom verdreven.
Na lange tijd wisten ze de Moren weer te verjagen.

De Joden vluchtte mee, omdat ze eeuwenlang met de Moren hadden samengewerkt en wel begrepen dat ze dat hoogst kwalijk werd genomen.

PS.
De meeste van die Joden kwamen uit Portugal en niet uit Spanje en hun vertrek had niet met de Moren te maken.

Het Iberisch schiereiland was in een periode van verval, de Visigotische hegemonie liep op zijn einde. Daar hebben de Moren handig gebruik van gemaakt. Voorts hebben de Moren de christenen onderdrukt door hen belasting te laten betalen en geloofsbeoefening moeilijk te maken. Dat deden de moslims overal in de gebieden die zij bezetten. Met zachte en harde dwang het christendom onmogelijk maken, zodat mensen maar "vrijwillig" zouden kiezen voor de islam.

De Moren zijn zelfs Zuid Frankrijk binnen gevallen, maar daar is hun opmars tot staan gekomen, anders had ook NL islamitisch geworden.

En de zaak is niet zwart-wit, op het Iberisch schiereiland bleven ook altijd christelijke koninkrijkjes bestaan.

Ik moest even zoeken, maar het was Karel Martel die de Moren versloeg in oktober 732 tijdens de Slag bij Poitiers. Ook wel hilarisch, hij was slechts een Frankische hofmeier. Maar hij heeft wel voorkomen dat Nederland een islamitisch land is geworden waar Robert Frans niet katholiek was geweest, maar streng soennitisch. (Dat laatste is een grapje, Robert Frans)

[Tiberius Claudius]

Hier neem je en loopje met de geschiedenis.

De Moren hebben het land bezet maar niet het christendom verdreven.
Na lange tijd wisten ze de Moren weer te verjagen.

De Joden vluchtte mee, omdat ze eeuwenlang met de Moren hadden samengewerkt en wel begrepen dat ze dat hoogst kwalijk werd genomen.

PS.
De meeste van die Joden kwamen uit Portugal en niet uit Spanje en hun vertrek had niet met de Moren te maken.

Het Iberisch schiereiland was in een periode van verval, de Visigotische hegemonie liep op zijn einde. Daar hebben de Moren handig gebruik van gemaakt. Voorts hebben de Moren de christenen onderdrukt door hen belasting te laten betalen en geloofsbeoefening moeilijk te maken. Dat deden de moslims overal in de gebieden die zij bezetten. Met zachte en harde dwang het christendom onmogelijk maken, zodat mensen maar "vrijwillig" zouden kiezen voor de islam.

De Moren zijn zelfs Zuid Frankrijk binnen gevallen, maar daar is hun opmars tot staan gekomen, anders had ook NL islamitisch geworden.

En de zaak is niet zwart-wit, op het Iberisch schiereiland bleven ook altijd christelijke koninkrijkjes bestaan.

Ik moest even zoeken, maar het was Karel Martel die de Moren versloeg in oktober 732 tijdens de Slag bij Poitiers. Ook wel hilarisch, hij was slechts een Frankische hofmeier. Maar hij heeft wel voorkomen dat Nederland een islamitisch land is geworden waar Robert Frans niet katholiek was geweest, maar streng soennitisch. (Dat laatste is een grapje, Robert Frans)

Die veldslacht stelde niet veel voor het was geen leger maar meer en groep rovers.
Ook zijn er meerdere van de Moorse plundertochten geweest.

PS.
Karel Martel was de eerste man der Franken, de Merovingers waren allang alleen nog in naam Koning het waren de hofmeiers die de macht hadden.
Daarnaast waren Zuid Franse heersers verbonden aan gegaan.

[Mullog]

...

Maar goed, het voorbeeld was inwisselbaar, dat geef ik toe. Het eigenlijke punt blijft overeind: is geloof een keuze, of vooral een erfenis die men later een keuze noemt?

Een erfenis, naar mijn mening. Of iemand het later een keuze gaat noemen, soms wel, soms niet, denk ik. Ik denk dat veel mensen er niet bij stilstaan, met als onderbouwing dat als dat wel zo zou zijn het veel drukker op dit soort forums zou zijn

[Kyron]

...

Maar goed, het voorbeeld was inwisselbaar, dat geef ik toe. Het eigenlijke punt blijft overeind: is geloof een keuze, of vooral een erfenis die men later een keuze noemt?

Een erfenis, naar mijn mening. Of iemand het later een keuze gaat noemen, soms wel, soms niet, denk ik. Ik denk dat veel mensen er niet bij stilstaan, met als onderbouwing dat als dat wel zo zou zijn het veel drukker op dit soort forums zou zijn

Mullog, dat is een mooi staaltje empirische theologie: het bewijs voor de erfenisthese ligt niet in de leerstellingen, maar in de bezettingsgraad van de forums. Als geloof echt een dagelijkse, bewuste keuze was … zoals kiezen tussen brood of pistolets bij de bakker …. dan zou half het land elke ochtend aan de keukentafel zitten worstelen: "Geloof ik vandaag nog, of laat ik het deze week gewoon rusten, zoals de afwas?" De stilte op de meeste forums verraadt dat die vraag voor de meesten simpelweg nooit wordt gesteld, laat staan beantwoord.

Wat mij daarbij intrigeert is de timing van het woord "keuze" zelf. Niemand noemt zijn moedertaal een keuze ….. die spreek je, punt uit …. maar zodra iemand die taal ter discussie stelt, is er plots een verklaring nodig. En dan noemt het plots een "keuze", omdat het toch wat prettiger klinkt dan: "Ik heb ooit thuis een pakketje meegekregen en ben het eigenlijk nooit gaan retourneren." Het woord "keuze" is dus niet de beschrijving van hoe het geloof ontstond, maar het harnas dat men er later omheen smeedt, meestal pas op het moment dat iemand aan de deur klopt om te vragen waarom je het eigenlijk draagt.

Erfenis dus, met dien verstande dat een erfenis zelden wordt uitgepakt …. ze wordt gewoon bewoond, zoals je het huis van je ouders bewoont zonder ooit de fundering te inspecteren, tot de vloer op een dag kraakt.

[Robert Frans]

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

Ik ben niet katholiek, maar protestants geboren, en later katholiek geworden. Dus toch meer een eigen keuze, hoewel dan binnen hetzelfde christendom. Maar dat even terzijde.

Het valt me op dat deze redenering wel vaker op alle godsdiensten wordt toegepast, maar niet of veel beperkter op het eigen atheïsme. Alsof atheïsme de uitzondering op de regel is en alleen atheïsten op latere leeftijd bewust nadenken over hun levensovertuigingen. In een voornamelijk religieuze omgeving zal dit ongetwijfeld vaak het geval zijn. Maar West-Europa is dat bijvoorbeeld allang niet meer. Er zijn dus ook heel veel mensen in een atheïstische gemeenschap door atheïstische ouders opgevoed.

Het is waar dat je in een omgeving waar men vooral A aanhoudt en navolgt, de keuze om B aan te houden en na te volgen natuurlijk al veel bewuster is. Maar dat heeft niets met geloof of ongeloof te maken. Ergo: zelfs een simpele gewoonte als roken of niet-roken kan al heel snel een bewuste keuze worden als de rest daar niet in meegaat. Ook is het niet onvermijdelijk, gezien alleen al het gegeven dat niet weinig mensen vooral op latere leeftijd toch van levensbeschouwing of leefwijze veranderen. Mensen die christen worden, atheïstisch, veganistisch, lid van een andere politieke partij, etc..

[peda]

De "' isme "" wereld is uiterst veekleurig, gebaseerd op een breed scala aan religieuze, politieke, culturele doctrines.
Een ideologie, een godsdienst, een leefwijze, het zijn allen "' trekkers "" voor een bepaald "isme "" ofwel het innemen van een persoonlijke bias.
Theïsme, deïsme, kapitalisme, liberalisme, socialisme, marxisme, communisme, humanisme etc, etc, het houdt niet op.
Elk "' isme "" kent ook de fanatici die bereid zijn om voor hun "' isme "" zelfs het eigen leven op het spel te zetten.
Bij geestelijk volwassenen zie ik main-stream geen isme-verandering optreden ofwel dat een andere-bias, wordt omarmd.
De redenen dat er wordt gekomen tot een specifieke bias-volging zie ik als meervoudig en hangt m.i. sterk af van het persoonlijk karakter dat reageert op externe omstandigheden.

De uitzonderingen betreffen uiteraard de regel. Daarom ook grote "" bombarie "" wanneer een notabele isme -volger de overstap naar een ander isme bekend geeft.

[Mullog]

Nee, dat doe je niet. Jij volgt de islam omdat je in een moslim omgeving geboren bent, RF is katholiek vanwege dezelfde reden, maar een andere omgeving, een hindoe ... en ga zo maar door.

Je generaliseert een niveautje te hoog.

Ik ben niet katholiek, maar protestants geboren, en later katholiek geworden. Dus toch meer een eigen keuze, hoewel dan binnen hetzelfde christendom. Maar dat even terzijde.

Het valt me op dat deze redenering wel vaker op alle godsdiensten wordt toegepast, maar niet of veel beperkter op het eigen atheïsme. ..

Dan had ik het dus fout, maar ik handhaaf mijn redenering.

Mijn kinderen zijn atheïst in de zin van dat ze nooit van huisuit een geloof hebben meegekregen. En dat is waarschijnlijk het punt waar het om draait. Er is geen aandacht voor, geen zondagsdienst, geen gebed voor de maaltijd, geen bijbellezen (ik heb in hun jonge jaren eindeloos sprookjes voorgelezen, daar hebben ze het dan weer wel soms over), geen rituelen als doop, communie, vormsel en dergelijke.

In die zin begrijp ik ook nooit waarom gelovigen vaak halsstarrig atheïsme ook als een geloof willen definiëren. Bij mensen die afscheid genomen hebben als geloof en actief zijn zoals hier, zoals ik, ontstaat misschien die illusie. Maar mijn kinderen zijn echt hardcore atheïsten, die hebben het nooit over geloof en hebben er ook helemaal niks mee. Die kijken me echt glazig aan als ik weleens vertel waar de discussies hier over gaan.

[Robert Frans]

Mijn kinderen zijn atheïst in de zin van dat ze nooit van huisuit een geloof hebben meegekregen. En dat is waarschijnlijk het punt waar het om draait. Er is geen aandacht voor, geen zondagsdienst, geen gebed voor de maaltijd, geen bijbellezen (ik heb in hun jonge jaren eindeloos sprookjes voorgelezen, daar hebben ze het dan weer wel soms over), geen rituelen als doop, communie, vormsel en dergelijke.

In die zin begrijp ik ook nooit waarom gelovigen vaak halsstarrig atheïsme ook als een geloof willen definiëren. Bij mensen die afscheid genomen hebben als geloof en actief zijn zoals hier, zoals ik, ontstaat misschien die illusie. Maar mijn kinderen zijn echt hardcore atheïsten, die hebben het nooit over geloof en hebben er ook helemaal niks mee. Die kijken me echt glazig aan als ik weleens vertel waar de discussies hier over gaan.

En omdat ze dus thuis nooit iets van godsdienst meekrijgen, zullen ze waarschijnlijk ook minder snel theïstisch worden. Waarmee je dus eigenlijk mijn punt bewijst. Net zoals in een huis waar men veel vlees eet men minder snel veganist zal worden, zal men in een veganistisch huis weer minder snel vlees eten.

Je hebt misschien geen bewuste rituelen om je opvattingen, normen en waarden bij je kinderen in te prenten of te vieren, maar dat betekent natuurlijk niet dat je ze daar niet bewust in opvoedt. Daarbij kennen ook veel atheïstische gezinnen hun eigen huisrituelen: het vieren van verjaardagen, feestdagen als kerstmis (weinig atheïsten die dát overslaan), tradities bij rouw en trouw en ook gewoon de dagelijkse routines bij het opstaan en het weer slapengaan, die meestal niet enkel huishoudelijk van aard zijn. De keuze en inhoud van de rituelen weerspiegelt onvermijdelijk de heersende levensovertuiging van de familie, tot in de keuze van voor te lezen verhalen.

Wellicht leer je je kinderen twee minuten stil te zijn tijdens Dodenherdenking. Dan geef je ze dus mee dat a) een afgebakende stilte in acht nemen een belangrijk ritueel teken van respect en bezinning is dat niet verstoord dient te worden, b) Dodenherdenking belangrijk genoeg is om samen op de voorgeschreven wijze te vieren, c) dat de Tweede Wereldoorlog en het nazisme een groot kwaad vertegenwoordigen dat we moeten blijven herdenken, d) dat het Nederlandse narratief van deze geschiedenis leidend is en behoort te zijn in huis, e) dat jouw opvoeding, geboden, verboden en raadgevingen onder meer bedoeld zijn om een dergelijk kwaad te voorkomen, en ga zo maar door. Deze eenvoudige les of gewoonte is dus al beladen met de betekenissen die jij eraan geeft en je kinderen wil doorgeven. Daar is geen godsdienst voor nodig, maar wel een duidelijke levensovertuiging die jij belangrijk genoeg vindt om altijd in stand te houden en je kinderen in op te voeden.