Robert Frans, ze krijgen geen atheïsme mee in de zin van dat ik ze niet ga uitleggen dat goden niet bestaan. Het is geen gespreksonderwerp zoals postzegels verzamelen ook geen onderwerp is. Dat betekent dus ook dat ik ze NIET naar bijeenkomsten mee ga nemen om kennis op te doen van postzegels verzamelen. En ja, verjaardagen worden gevierd en soms de feesten besproken. Maar moet ik hier dan een topic verjaardagen openen?Robert Frans schreef: 03 sep 2026, 18:56En omdat ze dus thuis nooit iets van godsdienst meekrijgen, zullen ze waarschijnlijk ook minder snel theïstisch worden. Waarmee je dus eigenlijk mijn punt bewijst. Net zoals in een huis waar men veel vlees eet men minder snel veganist zal worden, zal men in een veganistisch huis weer minder snel vlees eten.Mullog schreef: 03 sep 2026, 16:21Mijn kinderen zijn atheïst in de zin van dat ze nooit van huisuit een geloof hebben meegekregen. En dat is waarschijnlijk het punt waar het om draait. Er is geen aandacht voor, geen zondagsdienst, geen gebed voor de maaltijd, geen bijbellezen (ik heb in hun jonge jaren eindeloos sprookjes voorgelezen, daar hebben ze het dan weer wel soms over), geen rituelen als doop, communie, vormsel en dergelijke.
In die zin begrijp ik ook nooit waarom gelovigen vaak halsstarrig atheïsme ook als een geloof willen definiëren. Bij mensen die afscheid genomen hebben als geloof en actief zijn zoals hier, zoals ik, ontstaat misschien die illusie. Maar mijn kinderen zijn echt hardcore atheïsten, die hebben het nooit over geloof en hebben er ook helemaal niks mee. Die kijken me echt glazig aan als ik weleens vertel waar de discussies hier over gaan.
Je hebt misschien geen bewuste rituelen om je opvattingen, normen en waarden bij je kinderen in te prenten of te vieren, maar dat betekent natuurlijk niet dat je ze daar niet bewust in opvoedt. Daarbij kennen ook veel atheïstische gezinnen hun eigen huisrituelen: het vieren van verjaardagen, feestdagen als kerstmis (weinig atheïsten die dát overslaan), tradities bij rouw en trouw en ook gewoon de dagelijkse routines bij het opstaan en het weer slapengaan, die meestal niet enkel huishoudelijk van aard zijn. De keuze en inhoud van de rituelen weerspiegelt onvermijdelijk de heersende levensovertuiging van de familie, tot in de keuze van voor te lezen verhalen.
Wellicht leer je je kinderen twee minuten stil te zijn tijdens Dodenherdenking. Dan geef je ze dus mee dat a) een afgebakende stilte in acht nemen een belangrijk ritueel teken van respect en bezinning is dat niet verstoord dient te worden, b) Dodenherdenking belangrijk genoeg is om samen op de voorgeschreven wijze te vieren, c) dat de Tweede Wereldoorlog en het nazisme een groot kwaad vertegenwoordigen dat we moeten blijven herdenken, d) dat het Nederlandse narratief van deze geschiedenis leidend is en behoort te zijn in huis, e) dat jouw opvoeding, geboden, verboden en raadgevingen onder meer bedoeld zijn om een dergelijk kwaad te voorkomen, en ga zo maar door. Deze eenvoudige les of gewoonte is dus al beladen met de betekenissen die jij eraan geeft en je kinderen wil doorgeven. Daar is geen godsdienst voor nodig, maar wel een duidelijke levensovertuiging die jij belangrijk genoeg vindt om altijd in stand te houden en je kinderen in op te voeden.
En ja, ze krijgen levensbeschouwelijke zaken mee, politiek, actualiteit en meningen en visies daarop. En ze groeien op in een christelijke omgeving met christelijke normen en waarden. Maar ze krijgen van huisuit geen god mee. En zo zal een atheïst in Turkije met zijn kind met islamitische normen en waarden en de Turkse cultuur opvoeden maar zonder Allah (hoewel ik denk dat het daar ingewikkelder zal zijn als hier). Dus ergens heb je een punt maar toch ook weer niet.