Plicht en affectie

[Tufkah]

Het is het gaan van een weg. Als kind van mijn ouders heb ik een identiteit, maar als ik erken dat de immanentie alleen de zintuigen gebruikt voor contact met de buitenwereld dan komen alle andere krachten ten goede aan mijn immanentie zonder die immanentie te benoemen. Dan geef ik (in intellectuele zin) mijn identiteit nog niet op, maar ik bevestig hem ook niet. Dan geef ik mijzelf over aan wat zich innerlijke openbaart zonder daar zelf invloed op uit te oefenen.

Zo heb ik in mijn jeugd weliswaar afstand gedaan van mijn katholieke identiteit , maar niet afstand van mijn identiteit als (jonge)man. Het heeft (had) ook van doen met de intellectuele beschouwing van mijzelf in deze wereld. Als er misogyne gedachten/overtuigingen in mijn leven zijn, dan zijn die identiteit-bevestigend. Deze gedachten/overtuigingen krijgen weer voeding vanuit het gemoed wat ons misleidt. Het gemoed is vervolgens weer immanent.

Je kunt dit een “plicht” ten aanzien van de affecties noemen, maar ook een ontvankelijkheid ten aanzien van de affecties.

Ontvankelijkheid zegt, denk ik, weinige natuurlijke mensen iets. Het begrip 'plicht' is wat dat betreft duidelijker. Alleen zullen er genoeg overblijven die plicht afwijzen en zichzelf of het eigen ego als maatstaf nemen. De neiging bij mij om die mensen te schuwen is groot. Ik denk niet dat zij mij iets te zeggen hebben, en ik hen niet. Wat dat betreft bestaat er voor mij alleen tolerantie, geen sympathie.

De lagere geestelijke kenwijze (die de lichamelijke kenwijze impliceert) is een uiterlijk kennen, het transcendente kennen, de hogere geestelijke kenwijze is een innerlijk kennen, het immanente kennen. Als de mens zichzelf nu eens beschouwt als vanuit bewustzijn geredeneerd, dat hij op de natuurlijke wijze ontvankelijk is voor de wereld. Dan zeg je niet meer, "ik ken de wereld" , maar "ik ontvang de wereld". Het uiterlijke oog is dan gericht op de schepping en meer niet.

Op een gegeven moment ging ik bemerken hoe anderen reflecteerden op de wereld. Dat kun je alleen bemerken als je het zelf niet meer doet. Het innerlijke kennen/ontvangen is dan bevrijd van alles wat geschapen is.

Intentioneel betekent dat iets bewust, met een specifiek doel of opzet gebeurt. Non-intentioneel betekent het tegenovergestelde , je laat het gebeuren. Het kennen van de wereld kun je ook laten gebeuren, dat verandert niet de intentionele gerichtheid van het bewustzijn, je veranderd zelf van actief naar passief.