God als regulatief idee

[Leon]

God als regulatief idee

Immanuel Kant had een speciale opvatting over religie. Religie diende bij hem om te komen tot morele volmaaktheid. Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

Je had ook een kerk/gemeenschap die de normen en waarden van die God in algemene zin zou moeten uitdragen. Dus de optelsom van alle persoonlijke god-manifestaties in een soort algemene God die het welzijn van allen in gedachten had.

Het “bestaan” van God was, als regulatief idee, volkomen geestelijk. Je kan hoogstens persoonlijk een beeld maken van die God, maar ze “bestaat” alleen in zoverre men met dat beeld de morele vervolmaking van zichzelf stimuleert.

Copilot:
“Het is interessant om te zien hoe Kant hiermee een brug slaat tussen het persoonlijke en het universele. Door God als een regulatief idee te beschouwen, vermijdt hij de valkuil van dogmatisme en biedt hij ruimte voor individuele interpretatie. Tegelijkertijd benadrukt Kant dat religie niet zozeer draait om het aannemen van bepaalde waarheden, maar om het morele handelen dat daaruit voortvloeit. Dit sluit goed aan bij de typisch Nederlandse nuchterheid: geloven hoeft niet letterlijk, als het maar bijdraagt aan het goede samenleven. Zo wordt God eerder een leidraad voor ethisch handelen dan een object van kennis of aanbidding.”

Nu las ik juist een boek van Midas Dekkers over de onvolmaakte mens, waarbij de idealen om “volmaakt” te worden als biologisch onhaalbaar worden beschouwd. De voortplanting of reproductie gaat met “foutjes” gepaard, die vaak weinig tot geen effect hebben, soms ten goede, soms ten kwade keren, maar nooit zoiets opleveren dat volmaakt is. Hoogstens ben je “beter aangepast”. En gelukkig zijn is bij Dekkers hetzelfde als goed aangepast zijn.

Nu stel ik me wel voor dat ethisch handelen vergelijkbaar is met je aanpassen, alleen zie ik niet dat dit ook een aanpassing is aan alle omstandigheden, een zeer eigenzinnige manier, met God als regulatief idee, een religieuze manier. Maar vaak genoeg eerder bedreigend voor het reproductieve voortbestaan dan bevorderend. Zo zal iemand die uit een hoge moraal weigert dienst te doen in het leger, in tijden van oorlog veroordeeld worden tot misschien wel de doodstraf. Of iemand die zich niet verzet bij geweld dat geweld moeten ondergaan.

Copilot:
“Een interessant aspect aan deze vergelijking tussen Kant en Dekkers is dat beide denkers een kritische kijk hebben op het streven naar volmaaktheid, zij het vanuit een verschillend perspectief. Kant benadert dit moreel en spiritueel: volmaaktheid is een ideaal dat richting geeft aan ons handelen, maar nooit volledig kan worden gerealiseerd. Dekkers kijkt er juist biologisch naar: de mens is per definitie onvolmaakt en elke poging tot perfectie is gedoemd te mislukken, omdat evolutie draait om aanpassing, niet om absolute perfectie.

Daaruit volgt dat het ethisch streven van Kant in de praktijk vaak wringt met de biologische realiteit die Dekkers schetst. Een hoge moraal kan immers botsen met het streven naar overleving en aanpassing. Dit roept de vraag op of morele idealen altijd verenigbaar zijn met de natuurlijke drang tot zelfbehoud. In de Nederlandse context zou men kunnen zeggen: moraal is mooi, maar het moet niet ten koste gaan van het leven zelf. Toch kan het juist in die spanning tussen ideaal en realiteit zijn dat onze menselijkheid zichtbaar wordt – het vermogen om keuzes te maken die niet puur door instinct worden ingegeven, maar door reflectie en overtuiging.”

Waar bij Kant God, als regulatief idee, de mens vrijheid geeft, namelijk om moreel te handelen ongeacht de consequenties, is God afwezig bij Dekkers, en heeft de mens bij hem dus geen vrijheid. “Je aanpassen” wordt vanuit onvrijheid gedaan, door natuurlijke selectie. De “goddelijke vrijheid” pakken, toch iets dat gebeurt, is dan een mislukte adaptatie. De “goddelijke vrijheid” pakken kan ook immoreel en heet dan wel fout. Maar een redelijk ethisch handelen volgen, ongeacht de consequenties kan je toch niet fout noemen?

Copilot:
“Ter afsluiting valt op dat zowel Kant als Dekkers ieder op hun manier de tragiek en de schoonheid van het mens-zijn blootleggen. Waar Kant ruimte laat voor een moreel kompas dat boven de natuur uitstijgt, confronteert Dekkers ons nuchter met onze biologische beperkingen. Misschien ligt de kracht van het menselijk bestaan juist in het balanceren tussen die twee: het zoeken naar morele richting, zelfs als de natuur ons andere kanten op duwt. Of we nu geloven in een regulatief idee of ons schikken naar de wetten van de evolutie, het is uiteindelijk de voortdurende dialoog tussen ideaal en werkelijkheid die het leven betekenis geeft. In die zin hoeven we de onvolmaaktheid niet te vrezen, maar kunnen we haar juist omarmen als de motor van groei, ethiek en menselijke waardigheid.”

[peda]

“Een interessant aspect aan deze vergelijking tussen Kant en Dekkers is dat beide denkers een kritische kijk hebben op het streven naar volmaaktheid, zij het vanuit een verschillend perspectief. Kant benadert dit moreel en spiritueel: volmaaktheid is een ideaal dat richting geeft aan ons handelen, maar nooit volledig kan worden gerealiseerd. Dekkers kijkt er juist biologisch naar: de mens is per definitie onvolmaakt en elke poging tot perfectie is gedoemd te mislukken, omdat evolutie draait om aanpassing, niet om absolute perfectie.

Het paradijs is een voor de mens onbereikbaar ideaal, omdat de mens wegens zijn blijvende onvolmaaktheid het paradijs niet kan realiseren.
Een volkomen paradijs bewoond door onvolmaakte mensen is in mijn optiek een onmogelijkheid.
Niet voor niets geeft ook het laatste bijbel boek informatie over het feit dat de mensheid an-sich niet in staat is om een mooi einde op aarde te realiseren.
Dat mooie einde wordt volgens het verhaal door Elders gebracht.

[Leon]

“Een interessant aspect aan deze vergelijking tussen Kant en Dekkers is dat beide denkers een kritische kijk hebben op het streven naar volmaaktheid, zij het vanuit een verschillend perspectief. Kant benadert dit moreel en spiritueel: volmaaktheid is een ideaal dat richting geeft aan ons handelen, maar nooit volledig kan worden gerealiseerd. Dekkers kijkt er juist biologisch naar: de mens is per definitie onvolmaakt en elke poging tot perfectie is gedoemd te mislukken, omdat evolutie draait om aanpassing, niet om absolute perfectie.

Het paradijs is een voor de mens onbereikbaar ideaal, omdat de mens wegens zijn blijvende onvolmaaktheid het paradijs niet kan realiseren.
Een volkomen paradijs bewoond door onvolmaakte mensen is in mijn optiek een onmogelijkheid.
Niet voor niets geeft ook het laatste bijbel boek informatie over het feit dat de mensheid an-sich niet in staat is om een mooi einde op aarde te realiseren.
Dat mooie einde wordt volgens het verhaal door Elders gebracht.

Een paradijs is een enclave waar men zodanig is aangepast dat men gelukkig is, dat kan best. Alleen buiten de enclave veranderen de omstandigheden en is men niet meer altijd aangepast.

[Dat_beloof_ik]

Copilot kan allerlei tekst ophoesten.
Het zou helpen als je de vraag er bij zet, zodat kan worden bepaald of, en zoja hoever, de antwoorden zijn gestuurd.
Nu is dat onduidelijk en de tekst in feite nietszeggend.

Verder is God per definitie een regulatief idee, dus Kant was daarmee bepaald niet origineel.

[Leon]

Copilot kan allerlei tekst ophoesten.
Het zou helpen als je de vraag er bij zet, zodat kan worden bepaald of, en zoja hoever, de antwoorden zijn gestuurd.
Nu is dat onduidelijk en de tekst in feite nietszeggend.

Verder is God per definitie een regulatief idee, dus Kant was daarmee bepaald niet origineel.

ik vraag alleen aanvullend en afsluitend commentaar, dus de tekst ervoor bepaalt het.

het mooie van een regulatief idee is dat het bestaat, of het dient voor morele vervolmaking is de vraag.

[Tufkah]

Het bezwaar wat ik heb tegen God als regulatief idee is dat het een concept is. Desondanks begrijp ik wel wat Kant beoogt. Rond God plaats je dan al je ervaring en kennis zonder God Zelf tot object van kennis te maken. In die zin ben ik het wel eens met Kant. God tot object van kennis maken is tevens een beeld van God scheppen. Maar ook de aanname van een noumenale, bovenzinnelijke wereld is best tricky, dat bevat ook reeds een concept.

De kwestie is volgens mij ook meer dat je het "tot object van kennis maken" eerst begrijpt voordat je over God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld begint. Wat betekent het voor jou, dat "tot object van kennis maken"? Laat ik eens een uitstapje maken naar de SF. Ik heb vroeger "Tschai de waanzinnige planeet" van Jack Vance meerdere malen verslonden. Om er plezier aan te beleven dien ik de planeet tot object van kennis te maken, voor mij bestaat de planeet op het moment van lezen daadwerkelijk. Met God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld (het Koninkrijk) mag je dat absoluut niet doen. Je dient eerst grondig het "tot object van kennis maken" te begrijpen voordat je over God begint. Dat begrijpen bestaat er uit dat bijvoorbeeld Antarctica object van kennis kan zijn, maar dat Antarctica zelf zich niet in de je denkwereld kan bevinden. Geen enkel denkobject in jouw denkwereld bestaat echt.

Als je niet begrijpt hoe je eigen denken werkt dan is het onbegonnen werk, dit onderwerp. Ieder denkobject objectiveert het gedachte/bedachte denkbeeld. Ik ben 'hier' en het denkobject is 'daar'. Met Antarctica is dat geen probleem, dat blijft wel liggen waar het ligt. Met God is dat wel een probleem.

[Leon]

Het bezwaar wat ik heb tegen God als regulatief idee is dat het een concept is. Desondanks begrijp ik wel wat Kant beoogt. Rond God plaats je dan al je ervaring en kennis zonder God Zelf tot object van kennis te maken. In die zin ben ik het wel eens met Kant. God tot object van kennis maken is tevens een beeld van God scheppen. Maar ook de aanname van een noumenale, bovenzinnelijke wereld is best tricky, dat bevat ook reeds een concept.

De kwestie is volgens mij ook meer dat je het "tot object van kennis maken" eerst begrijpt voordat je over God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld begint. Wat betekent het voor jou, dat "tot object van kennis maken"? Laat ik eens een uitstapje maken naar de SF. Ik heb vroeger "Tschai de waanzinnige planeet" van Jack Vance meerdere malen verslonden. Om er plezier aan te beleven dien ik de planeet tot object van kennis te maken, voor mij bestaat de planeet op het moment van lezen daadwerkelijk. Met God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld (het Koninkrijk) mag je dat absoluut niet doen. Je dient eerst grondig het "tot object van kennis maken" te begrijpen voordat je over God begint. Dat begrijpen bestaat er uit dat bijvoorbeeld Antarctica object van kennis kan zijn, maar dat Antarctica zelf zich niet in de je denkwereld kan bevinden. Geen enkel denkobject in jouw denkwereld bestaat echt.

Als je niet begrijpt hoe je eigen denken werkt dan is het onbegonnen werk, dit onderwerp. Ieder denkobject objectiveert het gedachte/bedachte denkbeeld. Ik ben 'hier' en het denkobject is 'daar'. Met Antarctica is dat geen probleem, dat blijft wel liggen waar het ligt. Met God is dat wel een probleem.

Ook veel Vance gelezen, maar dit terzijde.

De “redding” van religie op blinde aanpassingen door natuurlijke selectie, is de morele vervolmaking. Als de persoonlijke God, als regulatief idee, hierbij helpt (zelfs als het een beeld is) dan moet dat zo zijn. Maar of je met een moreel standpunt ook werkelijk meer aangepast bent aan de “wereld”, dat is dan de vraag. De uiterste consequentie is dat je jezelf met het morele standpunt (het ego is zondig, dus laat je dit los) buiten de wereld plaatst en dan niet meer geeft om of iets mooi is of niet, en of je aangepast bent of niet. Je zou kunnen zeggen dat je je erbij neerlegt dat je *nooit* volledig aangepast zal zijn (al was het maar door anderen), ook niet in een paradijselijke enclave.

[Tufkah]

Het bezwaar wat ik heb tegen God als regulatief idee is dat het een concept is. Desondanks begrijp ik wel wat Kant beoogt. Rond God plaats je dan al je ervaring en kennis zonder God Zelf tot object van kennis te maken. In die zin ben ik het wel eens met Kant. God tot object van kennis maken is tevens een beeld van God scheppen. Maar ook de aanname van een noumenale, bovenzinnelijke wereld is best tricky, dat bevat ook reeds een concept.

De kwestie is volgens mij ook meer dat je het "tot object van kennis maken" eerst begrijpt voordat je over God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld begint. Wat betekent het voor jou, dat "tot object van kennis maken"? Laat ik eens een uitstapje maken naar de SF. Ik heb vroeger "Tschai de waanzinnige planeet" van Jack Vance meerdere malen verslonden. Om er plezier aan te beleven dien ik de planeet tot object van kennis te maken, voor mij bestaat de planeet op het moment van lezen daadwerkelijk. Met God of de noumenale, bovenzinnelijke wereld (het Koninkrijk) mag je dat absoluut niet doen. Je dient eerst grondig het "tot object van kennis maken" te begrijpen voordat je over God begint. Dat begrijpen bestaat er uit dat bijvoorbeeld Antarctica object van kennis kan zijn, maar dat Antarctica zelf zich niet in de je denkwereld kan bevinden. Geen enkel denkobject in jouw denkwereld bestaat echt.

Als je niet begrijpt hoe je eigen denken werkt dan is het onbegonnen werk, dit onderwerp. Ieder denkobject objectiveert het gedachte/bedachte denkbeeld. Ik ben 'hier' en het denkobject is 'daar'. Met Antarctica is dat geen probleem, dat blijft wel liggen waar het ligt. Met God is dat wel een probleem.

Ook veel Vance gelezen, maar dit terzijde.

De “redding” van religie op blinde aanpassingen door natuurlijke selectie, is de morele vervolmaking. Als de persoonlijke God, als regulatief idee, hierbij helpt (zelfs als het een beeld is) dan moet dat zo zijn. Maar of je met een moreel standpunt ook werkelijk meer aangepast bent aan de “wereld”, dat is dan de vraag. De uiterste consequentie is dat je jezelf met het morele standpunt (het ego is zondig, dus laat je dit los) buiten de wereld plaatst en dan niet meer geeft om of iets mooi is of niet, en of je aangepast bent of niet. Je zou kunnen zeggen dat je je erbij neerlegt dat je *nooit* volledig aangepast zal zijn (al was het maar door anderen), ook niet in een paradijselijke enclave.

Zoiets als morele vervolmaking of morele volmaaktheid zie ik in het geheel niet zitten. Dat impliceert dat je nu niet moreel volmaakt bent en in een toekomst wellicht wel. Je voldoet dan nooit aan de door jezelf aan jezelf gestelde eisen. Als je God dan al als een regulatief idee wil hebben dan is God onbereikbaar wegens de morele volmaaktheid van God.

Mij lijkt het beter om God in het geheel los te laten als idee of beeld of denkobject. God kan dan wel aanvaard worden als Morele Volmaaktheid. Het begrip 'God' is dan een toestand welke wij als mens nooit zullen bereiken wegens onze morele imperfectie. Dan blijft God onbepaald (hetgeen ook strookt met het Een-zijn van God) en kun je je denkvermogen inzetten om moraliteit in jezelf te concretiseren en aan de hand daarvan ook wetmatigheden trachtten te ontdekken.

In die moraliteit erken je het ego (jezelf) als zondig omdat jij niet-Een bent. En Een is niet iets waar je naar kunt streven. Dan werk je van de andere kant af, je streeft niet naar morele volmaaktheid, maar je tracht morele onvolmaaktheid af te schudden en daarmee tracht je ook iets van niet-Een kwijt te raken. Dat opent een denkpiste welke je actief kan inzetten om Een binnen het geestelijk universum te begrijpen. Bijvoorbeeld: Een kan geen oorzaak en gevolg bevatten, want oorzaak en gevolg zijn twee. Ook het begrip "complementair" komt dan binnen het bereik van je denkvermogen door te begrijpen dat de tegendelen (de twee) elkaar compleet maken.

[Dat_beloof_ik]

Copilot kan allerlei tekst ophoesten.
Het zou helpen als je de vraag er bij zet, zodat kan worden bepaald of, en zoja hoever, de antwoorden zijn gestuurd.
Nu is dat onduidelijk en de tekst in feite nietszeggend.

Verder is God per definitie een regulatief idee, dus Kant was daarmee bepaald niet origineel.

ik vraag alleen aanvullend en afsluitend commentaar, dus de tekst ervoor bepaalt het.

het mooie van een regulatief idee is dat het bestaat, of het dient voor morele vervolmaking is de vraag.

Jij geeft die tekst, die jij bepaalt wat copilot gaat doen.

Nee, de vraag is niet of het dient voor morele vervolmaking. Dat betekenis van regulatief houdt per definitie in dat het dit doet. Een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God geeft nu eenmaal morele normen. Dat is simpelweg wat regelgevend betekent.
De citaten van copilot laten maar weer eens zien dat je die niet serieus kunt nemen. Neem nou deze:

Door God als een regulatief idee te beschouwen, vermijdt hij de valkuil van dogmatisme en biedt hij ruimte voor individuele interpretatie.

Dat is inhoudelijk gewoon onzin. Want door een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God ontstaan juist dogma's. Door die regels. Hoe minder regels er zijn, des te meer ruimte voor individuele interpretatie.

En zo kan ik alle bagger van copilot regel voor regel behandelen, maar dat zou jammer van de tijd zijn, ik ga er van uit dat het met deze eerste regel duidelijk genoeg is

Als je zelf nadenkt bij het lezen van copilot, moet zoiets gelijk opvallen. Maar kennelijk heb je dus de reactie van copilot klakkeloos aangenomen.

[Leon]

Ook veel Vance gelezen, maar dit terzijde.

De “redding” van religie op blinde aanpassingen door natuurlijke selectie, is de morele vervolmaking. Als de persoonlijke God, als regulatief idee, hierbij helpt (zelfs als het een beeld is) dan moet dat zo zijn. Maar of je met een moreel standpunt ook werkelijk meer aangepast bent aan de “wereld”, dat is dan de vraag. De uiterste consequentie is dat je jezelf met het morele standpunt (het ego is zondig, dus laat je dit los) buiten de wereld plaatst en dan niet meer geeft om of iets mooi is of niet, en of je aangepast bent of niet. Je zou kunnen zeggen dat je je erbij neerlegt dat je *nooit* volledig aangepast zal zijn (al was het maar door anderen), ook niet in een paradijselijke enclave.

Zoiets als morele vervolmaking of morele volmaaktheid zie ik in het geheel niet zitten. Dat impliceert dat je nu niet moreel volmaakt bent en in een toekomst wellicht wel. Je voldoet dan nooit aan de door jezelf aan jezelf gestelde eisen. Als je God dan al als een regulatief idee wil hebben dan is God onbereikbaar wegens de morele volmaaktheid van God.

Dat geldt voor alle streven. Moreel handelen en denken wil ik buiten het streven zetten. Omdat het ook over streven wat te zeggen heeft.

Mij lijkt het beter om God in het geheel los te laten als idee of beeld of denkobject. God kan dan wel aanvaard worden als Morele Volmaaktheid. Het begrip 'God' is dan een toestand welke wij als mens nooit zullen bereiken wegens onze morele imperfectie. Dan blijft God onbepaald (hetgeen ook strookt met het Een-zijn van God) en kun je je denkvermogen inzetten om moraliteit in jezelf te concretiseren en aan de hand daarvan ook wetmatigheden trachtten te ontdekken.

Alleen als regulatief idee, alsof er een God is die in zal grijpen, zo benadert Kant God. Dat je dus rekening houdt met een mogelijk ingrijpen mocht je ethisch onjuiste dingen doen. Wat voor beeld van God dat dan ook ik, het is “alsof”.

In die moraliteit erken je het ego (jezelf) als zondig omdat jij niet-Een bent. En Een is niet iets waar je naar kunt streven. Dan werk je van de andere kant af, je streeft niet naar morele volmaaktheid, maar je tracht morele onvolmaaktheid af te schudden en daarmee tracht je ook iets van niet-Een kwijt te raken. Dat opent een denkpiste welke je actief kan inzetten om Een binnen het geestelijk universum te begrijpen. Bijvoorbeeld: Een kan geen oorzaak en gevolg bevatten, want oorzaak en gevolg zijn twee. Ook het begrip "complementair" komt dan binnen het bereik van je denkvermogen door te begrijpen dat de tegendelen (de twee) elkaar compleet maken.

Zo concreet is het niet. Meer “alsof” het er toe doet om ethisch te handelen.

[Leon]

ik vraag alleen aanvullend en afsluitend commentaar, dus de tekst ervoor bepaalt het.

het mooie van een regulatief idee is dat het bestaat, of het dient voor morele vervolmaking is de vraag.

Jij geeft die tekst, die jij bepaalt wat copilot gaat doen.

Wel normaal blijven schrijven, ik vraag aanvullend commentaar, dus krijg ik aanvullend commentaar.

Nee, de vraag is niet of het dient voor morele vervolmaking. Dat betekenis van regulatief houdt per definitie in dat het dit doet. Een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God geeft nu eenmaal morele normen. Dat is simpelweg wat regelgevend betekent.

Regulatief is niet hetzelfde als regelgevend. Regulatief betekent dat het idee iets regelt, namelijk ethisch handelen.

De citaten van copilot laten maar weer eens zien dat je die niet serieus kunt nemen. Neem nou deze:

Door God als een regulatief idee te beschouwen, vermijdt hij de valkuil van dogmatisme en biedt hij ruimte voor individuele interpretatie.

Dat is inhoudelijk gewoon onzin. Want door een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God ontstaan juist dogma's. Door die regels. Hoe minder regels er zijn, des te meer ruimte voor individuele interpretatie.

En zo kan ik alle bagger van copilot regel voor regel behandelen, maar dat zou jammer van de tijd zijn, ik ga er van uit dat het met deze eerste regel duidelijk genoeg is

Als je zelf nadenkt bij het lezen van copilot, moet zoiets gelijk opvallen. Maar kennelijk heb je dus de reactie van copilot klakkeloos aangenomen.

Het is jouw misopvatting dat regulatief idee een regelgevende God geeft.

[Mullog]

...
Regulatief is niet hetzelfde als regelgevend. Regulatief betekent dat het idee iets regelt, namelijk ethisch handelen.
...

Voor een idee is geen god nodig. Overigens voor ethisch handelen ook niet.

[Leon]

...
Regulatief is niet hetzelfde als regelgevend. Regulatief betekent dat het idee iets regelt, namelijk ethisch handelen.
...

Voor een idee is geen god nodig. Overigens voor ethisch handelen ook niet.

We kunnen het niet geheel uitsluiten. Als je handelt “alsof” er consequenties zullen zijn, dan handel je “alsof” er een externe instantie is. Dat hoeft niet, je hoeft niet bang te worden voor een slang door geritsel in de bosjes, maar dat heeft dan een prijs.

[peda]

Wanneer een Regelgevende -God het persoonlijk Godsbeeld is, dan is iemand bezig met positieve theologie, immers men volgt dan het inzicht dat God middels Openbaring deze Regels aan de mens bekend heeft gemaakt.
God als regulatief idee is in mijn optiek ook positieve theologie, een idee wordt in mijn optiek altijd persoonlijk ingevuld, geconcretiseerd.

[Leon]

Wanneer een Regelgevende -God het persoonlijk Godsbeeld is, dan is iemand bezig met positieve theologie, immers men volgt dan het inzicht dat God middels Openbaring deze Regels aan de mens bekend heeft gemaakt.
God als regulatief idee is in mijn optiek ook positieve theologie, een idee wordt in mijn optiek altijd persoonlijk ingevuld, geconcretiseerd.

Het regulatieve idee is dat een externe factor (God) consequenties geeft aan falend moreel gedrag. Die externe factor krijgt allerlei (positieve) beelden, van een rechter, een straffende God, een God die regels oplegt, maar ook een God die genadig kan zijn, en een overdaad aan liefde en vrijheid geeft.

Moreel gedrag is niet hetzelfde als aangepast gedrag, en het kan tot destructief gedrag aanleiding geven, zowel persoonlijk als collectief. Het is persoonlijk bevredigend om normen en waarden te hebben, collectief kan het zeer gewelddadig en vrijheidsberovend werken. Bij Kant moet je nog kijken of jouw normen en waarden universaliseerbaar zijn. Sommigen gaan er van uit dat dit nooit zo is.

[peda]

Wanneer een Regelgevende -God het persoonlijk Godsbeeld is, dan is iemand bezig met positieve theologie, immers men volgt dan het inzicht dat God middels Openbaring deze Regels aan de mens bekend heeft gemaakt.
God als regulatief idee is in mijn optiek ook positieve theologie, een idee wordt in mijn optiek altijd persoonlijk ingevuld, geconcretiseerd.

Het regulatieve idee is dat een externe factor (God) consequenties geeft aan falend moreel gedrag. Die externe factor krijgt allerlei (positieve) beelden, van een rechter, een straffende God, een God die regels oplegt, maar ook een God die genadig kan zijn, en een overdaad aan liefde en vrijheid geeft.

Moreel gedrag is niet hetzelfde als aangepast gedrag, en het kan tot destructief gedrag aanleiding geven, zowel persoonlijk als collectief. Het is persoonlijk bevredigend om normen en waarden te hebben, collectief kan het zeer gewelddadig en vrijheidsberovend werken. Bij Kant moet je nog kijken of jouw normen en waarden universaliseerbaar zijn. Sommigen gaan er van uit dat dit nooit zo is.

Zoals bekend zie ik universaliseerbare ideale waarden en normen in de praktijk als niet realiseerbaar.
Dat begint reeds met de vaststelling dat vanaf den beginne er tussen mensen onderling reeds geen overeenstemming is over het onderwerp "" ideaal "".
Kijk maar naar het grote aantal aan verschillende "-ismen "" dat in de mensenwereld wordt bejubeld.

[Leon]

Het regulatieve idee is dat een externe factor (God) consequenties geeft aan falend moreel gedrag. Die externe factor krijgt allerlei (positieve) beelden, van een rechter, een straffende God, een God die regels oplegt, maar ook een God die genadig kan zijn, en een overdaad aan liefde en vrijheid geeft.

Moreel gedrag is niet hetzelfde als aangepast gedrag, en het kan tot destructief gedrag aanleiding geven, zowel persoonlijk als collectief. Het is persoonlijk bevredigend om normen en waarden te hebben, collectief kan het zeer gewelddadig en vrijheidsberovend werken. Bij Kant moet je nog kijken of jouw normen en waarden universaliseerbaar zijn. Sommigen gaan er van uit dat dit nooit zo is.

Zoals bekend zie ik universaliseerbare ideale waarden en normen in de praktijk als niet realiseerbaar.
Dat begint reeds met de vaststelling dat vanaf den beginne er tussen mensen onderling reeds geen overeenstemming is over het onderwerp "" ideaal "".
Kijk maar naar het grote aantal aan verschillende "-ismen "" dat in de mensenwereld wordt bejubeld.

Dat is precies de “morele vrijheid” en ik denk toch dat ze waardevol is, al levert het allerlei problemen. Maar het lijkt me goed dit persoonlijk te houden.

[peda]

Zoals bekend zie ik universaliseerbare ideale waarden en normen in de praktijk als niet realiseerbaar.
Dat begint reeds met de vaststelling dat vanaf den beginne er tussen mensen onderling reeds geen overeenstemming is over het onderwerp "" ideaal "".
Kijk maar naar het grote aantal aan verschillende "-ismen "" dat in de mensenwereld wordt bejubeld.

Dat is precies de “morele vrijheid” en ik denk toch dat ze waardevol is, al levert het allerlei problemen. Maar het lijkt me goed dit persoonlijk te houden.

Individuele vrijheid ( kleinste gemene veelvoud ) staat m.i. haaks op universele vrijheid ( grootste gemene deler ).

[Tufkah]

Zoiets als morele vervolmaking of morele volmaaktheid zie ik in het geheel niet zitten. Dat impliceert dat je nu niet moreel volmaakt bent en in een toekomst wellicht wel. Je voldoet dan nooit aan de door jezelf aan jezelf gestelde eisen. Als je God dan al als een regulatief idee wil hebben dan is God onbereikbaar wegens de morele volmaaktheid van God.

Dat geldt voor alle streven. Moreel handelen en denken wil ik buiten het streven zetten. Omdat het ook over streven wat te zeggen heeft.

Mij lijkt het beter om God in het geheel los te laten als idee of beeld of denkobject. God kan dan wel aanvaard worden als Morele Volmaaktheid. Het begrip 'God' is dan een toestand welke wij als mens nooit zullen bereiken wegens onze morele imperfectie. Dan blijft God onbepaald (hetgeen ook strookt met het Een-zijn van God) en kun je je denkvermogen inzetten om moraliteit in jezelf te concretiseren en aan de hand daarvan ook wetmatigheden trachtten te ontdekken.

Alleen als regulatief idee, alsof er een God is die in zal grijpen, zo benadert Kant God. Dat je dus rekening houdt met een mogelijk ingrijpen mocht je ethisch onjuiste dingen doen. Wat voor beeld van God dat dan ook ik, het is “alsof”.

In die moraliteit erken je het ego (jezelf) als zondig omdat jij niet-Een bent. En Een is niet iets waar je naar kunt streven. Dan werk je van de andere kant af, je streeft niet naar morele volmaaktheid, maar je tracht morele onvolmaaktheid af te schudden en daarmee tracht je ook iets van niet-Een kwijt te raken. Dat opent een denkpiste welke je actief kan inzetten om Een binnen het geestelijk universum te begrijpen. Bijvoorbeeld: Een kan geen oorzaak en gevolg bevatten, want oorzaak en gevolg zijn twee. Ook het begrip "complementair" komt dan binnen het bereik van je denkvermogen door te begrijpen dat de tegendelen (de twee) elkaar compleet maken.

Zo concreet is het niet. Meer “alsof” het er toe doet om ethisch te handelen.

Doen alsof er een God is (die al dan niet ingrijpt) is reeds een probleem. Wat wij mensen doen is denken/beschouwen in entiteiten. Een entiteit is iets dat zelfstandig bestaat en als een afzonderlijke eenheid kan worden geïdentificeerd, zowel tastbaar (een persoon, auto) als abstract (een idee, een bedrijf, een wet). Daarom maakte ik de vergelijking met de planeet Tschai, om in het verhaal op te gaan moet de planeet Tchai "daar ergens" (mag ik zelf verzinnen) bestaat.

Als je dat met God doet als regulatief idee, dan ben jij hier op aarde en God is "daar ergens" (mag je zelf verzinnen). Ook al doe je maar alsof. En als God "daar ergens" is, dan bevindt je je tegenover God.

Alles wat in mijn denkwereld als idee opkomt, ook al is het "maar alsof' draagt een "tegenover zich" met zich mee. Betreffende God is er een eenvoudigere wijze van beschouwen mogelijk waarmee je God kan overdenken zonder een "tegenover zich" in je denkwereld te scheppen. God als de Schepper bracht de schepping voort. Dat betekent dat God zowel in de dingen (het geschapene) is als er buiten. God is nergens , maar nam plaats (noodzakelijkerwijs) in de schepping op het moment dat God begon te scheppen. Zodoende kun je God nooit vaststellen, lokaliseren. Maar je kunt dan wel zeggen dat God in Leon is, maar tegelijkertijd ook buiten Leon. (Immanentie en transcendentie)

Dat ontslaat je van het denken over God, want als je het goed overdenkt dan loopt je eigen denken er op vast. En dat is de bedoeling ook. Jij en ik hebben als mens een locatie, God heeft zowel wél als niet een locatie. Als Schepper heeft God geen locatie, God is immers de Schepper van alles wat locatie heeft. Maar binnen de schepping zelf kan God niet afwezig zijn, dan is het God in de schepping.

Wat er gebeurd (als je het goed doet) is je eigen denkvermogen confronteren met de contradictie. Dan betreedt je de onlogica Gods.

[Leon]

Dat is precies de “morele vrijheid” en ik denk toch dat ze waardevol is, al levert het allerlei problemen. Maar het lijkt me goed dit persoonlijk te houden.

Individuele vrijheid ( kleinste gemene veelvoud ) staat m.i. haaks op universele vrijheid ( grootste gemene deler ).

Morele vrijheid is voornamelijk individueel, heeft geen (algemene) betekenis universeel.

Dat je doet “alsof” jouw morele keuzes consequenties hebben is alleen aan jezelf. Het hoeft niet en wordt vaak ook niet universeel gewaardeerd. Hoogstens voor wat gelijkgestemden.

[Leon]

Dat geldt voor alle streven. Moreel handelen en denken wil ik buiten het streven zetten. Omdat het ook over streven wat te zeggen heeft.



Alleen als regulatief idee, alsof er een God is die in zal grijpen, zo benadert Kant God. Dat je dus rekening houdt met een mogelijk ingrijpen mocht je ethisch onjuiste dingen doen. Wat voor beeld van God dat dan ook ik, het is “alsof”.





Zo concreet is het niet. Meer “alsof” het er toe doet om ethisch te handelen.

Doen alsof er een God is (die al dan niet ingrijpt) is reeds een probleem. Wat wij mensen doen is denken/beschouwen in entiteiten. Een entiteit is iets dat zelfstandig bestaat en als een afzonderlijke eenheid kan worden geïdentificeerd, zowel tastbaar (een persoon, auto) als abstract (een idee, een bedrijf, een wet). Daarom maakte ik de vergelijking met de planeet Tschai, om in het verhaal op te gaan moet de planeet Tchai "daar ergens" (mag ik zelf verzinnen) bestaat.

Als je dat met God doet als regulatief idee, dan ben jij hier op aarde en God is "daar ergens" (mag je zelf verzinnen). Ook al doe je maar alsof. En als God "daar ergens" is, dan bevindt je je tegenover God.

Alles wat in mijn denkwereld als idee opkomt, ook al is het "maar alsof' draagt een "tegenover zich" met zich mee. Betreffende God is er een eenvoudigere wijze van beschouwen mogelijk waarmee je God kan overdenken zonder een "tegenover zich" in je denkwereld te scheppen. God als de Schepper bracht de schepping voort. Dat betekent dat God zowel in de dingen (het geschapene) is als er buiten. God is nergens , maar nam plaats (noodzakelijkerwijs) in de schepping op het moment dat God begon te scheppen. Zodoende kun je God nooit vaststellen, lokaliseren. Maar je kunt dan wel zeggen dat God in Leon is, maar tegelijkertijd ook buiten Leon. (Immanentie en transcendentie)

Dat ontslaat je van het denken over God, want als je het goed overdenkt dan loopt je eigen denken er op vast. En dat is de bedoeling ook. Jij en ik hebben als mens een locatie, God heeft zowel wél als niet een locatie. Als Schepper heeft God geen locatie, God is immers de Schepper van alles wat locatie heeft. Maar binnen de schepping zelf kan God niet afwezig zijn, dan is het God in de schepping.

Wat er gebeurd (als je het goed doet) is je eigen denkvermogen confronteren met de contradictie. Dan betreedt je de onlogica Gods.

Ja dat is een duidelijke contradictie. Ik ga me bezinnen hierop.

[peda]

Wat Tufkah beschrijft is het pan-en-theïsme, dat momenteel in de positieve theologie groot geschreven staat.
Theïsme is bij vele theologische denkers inmiddels overgenomen door het pan-en-theïsme-denken , ook Messenger beschrijft de God-van- Walsch als pan-en-theïstisch.

[Dat_beloof_ik]

Jij geeft die tekst, die jij bepaalt wat copilot gaat doen.

Wel normaal blijven schrijven, ik vraag aanvullend commentaar, dus krijg ik aanvullend commentaar.

Nee, de vraag is niet of het dient voor morele vervolmaking. Dat betekenis van regulatief houdt per definitie in dat het dit doet. Een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God geeft nu eenmaal morele normen. Dat is simpelweg wat regelgevend betekent.

Regulatief is niet hetzelfde als regelgevend. Regulatief betekent dat het idee iets regelt, namelijk ethisch handelen.

De citaten van copilot laten maar weer eens zien dat je die niet serieus kunt nemen. Neem nou deze:


Dat is inhoudelijk gewoon onzin. Want door een godsbeeld dat uitgaat van een regelgevende God ontstaan juist dogma's. Door die regels. Hoe minder regels er zijn, des te meer ruimte voor individuele interpretatie.

En zo kan ik alle bagger van copilot regel voor regel behandelen, maar dat zou jammer van de tijd zijn, ik ga er van uit dat het met deze eerste regel duidelijk genoeg is

Als je zelf nadenkt bij het lezen van copilot, moet zoiets gelijk opvallen. Maar kennelijk heb je dus de reactie van copilot klakkeloos aangenomen.

Het is jouw misopvatting dat regulatief idee een regelgevende God geeft.

Wat dat laatste betreft: dit is jouw tekst op de topic opener, een regulatieve autoriteit. Ik schrijf dat op in Jip en Janneke taal: een regelgevende god. Want een regulatieve autoriteit, is per definitie regelgevend. Zoniet, dan is het ofwel geen autoriteit, ofwel niet regulatief.

Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen.

Dus als je iets anders had willen voorstellen dat een regelulatieve autoriteit, dan had je dat moeten doen, maar niet mij verwijten dat het mijn misopvatting is.

[Dat_beloof_ik]

Dat ontslaat je van het denken over God, want als je het goed overdenkt dan loopt je eigen denken er op vast.

Waarom hoef je over iets niet meer na te denken als je in die gedachten vast loopt?
Dat is je kop on het zand steken.
Dan zou je er juist over moeten nadenken, wabt wellicht heb je wel een denkfout gemaakt waar je van kunt leren.

[Tufkah]

Wat Tufkah beschrijft is het pan-en-theïsme, dat momenteel in de positieve theologie groot geschreven staat.
Theïsme is bij vele theologische denkers inmiddels overgenomen door het pan-en-theïsme-denken , ook Messenger beschrijft de God-van- Walsch als pan-en-theïstisch.

Theoretisch heb je gelijk, maar het panentheïsme is toch iets geheel anders. Panentheïsme is de positieve uitleg van hetgeen ik stelde, hetgeen resulteert in allerlei mensen die naar aanleiding daarvan denken dat ze God zijn. Dat is positief bepaald denken wat resulteert in de God-van- Walsch die beweert dat iedereen God is en naar de hemel gaat en weet ik veel wat voor tranentrekkende onzin nog meer.

Mij gaat het er juist om dat je je eigen denken confronteert met twee tegengestelde opvattingen omtrent God. God is zowel nergens als overal. Nergens omdat God reeds 'is' voor de schepping en er toen geen plaatsen waren. Overal omdat het begrip 'overal' alle plaatsen omvat. De panentheïst kraait genoegzaam uit dat hij zelf God is, vergetende dat hij God dan afzondert van "de rest". Panentheïsme wordt in het christendom dan ook afgewezen wegens het verlies aan de transcendentie Gods, die in het theïsme primair is.

Maar als je eigen denken zich over de grens van de logica begeeft, vindt er ook een overgave plaats aan het niet-weten. Daar komen we uit bij "Das Ding an sich" wat het centrale filosofische begrip is van Immanuel Kant. Ik vind Immanuel Kant dan ook moeilijk begrijpbaar. Want de subject-object splitsing is feitelijk onze gevangenis. Subject = Ding an sich , Object = Ding für mich.

Immanuel Kant was er zich zeer van bewust dat ons kennen alleen het Ding für mich is. Je mag dus God nooit als Ding für mich nemen. Ik begrijp het regulatief idee in dat kader bezien ook niet zo goed, want ieder idee is ook Ding für mich. Als ik een planeet met alliens er op verzin , dan is dat idee Ding für mich. Zo werkt het menselijk denkvermogen. Wie God verzint als idee doet hetzelfde.

Dat is ook waarom ik rabiaat tegenstander ben van Neale Donald Walsch. Als ik stel dat ik zelf God ben, dan ben ik zelf het Ding für mich! Resumerend, God objectiveren (Ding für mich) is een slecht idee. Maar het Ding an sich is onkenbaar stelt Kant. En dat is dan weer onze gevangenis, we kennen alleen de dingen die we kennen. Buiten het kennen zelf omwerken is bijna niet te doen voor de mens.

Thomas 5 gaat over dezelfde kwestie: Jezus heeft gezegd: Ken wat vóór uw gelaat is en wat u verborgen is zal u onthuld worden want niets is verborgen dat niet openbaar zal worden.