God als regulatief idee

[Dat_beloof_ik]

Of daar nou autoritaire God staat, of God met autoriteit.... Mijn punt blijft hetzelfde

God naar eigen beeld, en God met autoriteit zijn bij mij hetzelfde. Richtinggevend voor een morele houding.

Maar we hebben het hier niet specifiek over jou.
Mijn punt blijft dus: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ongewikkeld?

[Dat_beloof_ik]

https://www.groene.nl/artikel/de-vijf-b ... thomas-nys

‘Kants opvatting over vrijheid is typisch zo’n geval dat op het eerste gezicht paradoxaal lijkt, maar bij nadere inspectie heel overtuigend is. Zo vindt Kant dat onze vrijheid mogelijk is omdat we gebonden zijn aan de morele wet, de Categorische Imperatief. Studenten vinden dat raar: wat heeft vrijheid nou te maken met een wet? Wetten beperken onze vrijheid eerder: we willen het liefst 150 rijden op de snelweg, en dat mag dan weer niet. De gangbare opvatting is: als je vrij bent, kun je doen wat je wil doen. Maar dat vindt Kant eerder slaafs en precies een uiting van onvrijheid. Je neemt je verlangens dan voor lief: zij dicteren de weg en jij volgt ze klakkeloos. Echte vrijheid betekent dat je loskomt van je verlangens door op ze te reflecteren, ze te evalueren en indien nodig tegen ze in te gaan. Kant noemt dat autonomie, omdat we zelf kunnen inzien dat we sommige verlangens wel en andere niet mogen nastreven. Dat onthult een dieper soort vrijheid.’

Kant over moraliteit. Je eigen verlangens na streven is slavernij. Zo begrepen leeft een groot deel van de mensen in slavernij. Zijn visie staat dan ook haaks op de ideeën van Neale Donald Walsch die feitelijk zegt: doe maar wat je zelf wil. Ontworstelen aan de slavernij is dan ook ontworstelen aan je verlangens. (de wensnatuur)

Kant stelt nog iets belangrijks:

Kant beantwoordt de vraag “hoe is kennis mogelijk” door het hele idee om te draaien. Net als Copernicus, die stelde dat niet de zon om de aarde maar de aarde om de zon draait. Zo zei Kant: we richten ons verstand niet naar de werkelijkheid, de werkelijkheid richt zich naar ons verstand. Daarmee bedoelt hij dat wij een bepaalde structuur opleggen aan de werkelijkheid, die er dus niet als zodanig, in zichzelf in zit. Die structuur maakt deel uit van ons kenapparaat. Wij kunnen de werkelijkheid niet anders zien dan gestructureerd door oorzaak en gevolg. Of gestructureerd in ruimte en tijd. Ruimte en tijd zitten niet daarbuiten, maar hierbinnen, en alle dingen die wij waarnemen hebben die structuur.

De mens ziet de werkelijkheid niet zoals die is, maar zoals de mens denkt dat die is. We bedenken de werkelijkheid en denken dat dat de echte werkelijkheid is. En als je in die bedachte werkelijkheid ook nog eens een bedachte God plaatst (of erger, denkt dat je God bent) dan zit je geheel in een eigen sprookjeswereld. En dat noemt men de droomtoestand. Je leeft in een zelf-gedroomde wereld waar je niet uit wenst te ontwaken.

Vrijheid is inderdaad kunnen doen wat je wil doen.
En dat kan dus inderdaad inhouden dat je je verlangens volgt, dat is vrijheid.
Vrijheid gaat hand in hand met verantwoordelijkheid: vrijheid is ook dat je zelf nadenkt of het verstandig is om die verlangens te volgen.
In zoverre ben ik het eens met Kant.

Ik ben het niets eens met jouw vereenvoudigde weergave 'Je eigens verlangen nastreven is slavernij' en 'ontworstelen aan de slavernij is ontworstelen aan je verlangens'. want als je daar nee bewuste afweging in hebt gemaakt, is dat geen slavernij.
Door het laatste geef je aan Kant niet te begrijpen.

Wij bedenken de werkelijkheid niet. We maken die op uit waarnemingen.
Maar dit schrijvende, bedenk ik dat we ernstig afdrijven van het onderwerp.

[Leon]

God naar eigen beeld, en God met autoriteit zijn bij mij hetzelfde. Richtinggevend voor een morele houding.

Maar we hebben het hier niet specifiek over jou.
Mijn punt blijft dus: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ongewikkeld?

Je kunt in het wilde weg allerlei “punten” geven. Ze hebben niets te maken met het topic.

[Dat_beloof_ik]

Maar we hebben het hier niet specifiek over jou.
Mijn punt blijft dus: een God die helemaal naar je eigen beeld is gemaakt, is volledig in tegenspraak met een autoritaire god die voor jou regelt hoe je volgens goddelijk inzicht moreel moet handelen.
Dat is toch niet zo ingewikkeld?

Je kunt in het wilde weg allerlei “punten” geven. Ze hebben niets te maken met het topic.

Ik heb hier zegge en schrijve 1 (één) keer nadrukkelijk een punt gemaakt, namelijk dat een uitspraak die je deed in de loop van de discussie, in strijd is was met je opening van het topic.

Je stelde
"hoe die God is, is helemaal je eigen beeld".
Waarop ik aangaf dat dit in strijd is je tekst in de opening:
"Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen."

Mijn punt heeft dus wel degelijk te maken met het topic, en wel specifiek over jouw opening ervan en de later in het topic door jouw gedane uitspraak die daaraan tegenstrijdig is.

[Tufkah]

https://www.groene.nl/artikel/de-vijf-b ... thomas-nys



Kant over moraliteit. Je eigen verlangens na streven is slavernij. Zo begrepen leeft een groot deel van de mensen in slavernij. Zijn visie staat dan ook haaks op de ideeën van Neale Donald Walsch die feitelijk zegt: doe maar wat je zelf wil. Ontworstelen aan de slavernij is dan ook ontworstelen aan je verlangens. (de wensnatuur)

Kant stelt nog iets belangrijks:



De mens ziet de werkelijkheid niet zoals die is, maar zoals de mens denkt dat die is. We bedenken de werkelijkheid en denken dat dat de echte werkelijkheid is. En als je in die bedachte werkelijkheid ook nog eens een bedachte God plaatst (of erger, denkt dat je God bent) dan zit je geheel in een eigen sprookjeswereld. En dat noemt men de droomtoestand. Je leeft in een zelf-gedroomde wereld waar je niet uit wenst te ontwaken.

Kant ziet vrijheid (morele vrijheid) als aanleiding voor plicht, een specifiek gebruik van de vrijheid, terwijl ik zelf denk dat je vrijheid beter niet kunt vertrouwen, en vaker zou moeten laten.

Het werpt de vraag op wat werkelijke vrijheid is. Zolang je nog horig bent aan je eigen verlangens ben je niet daadwerkelijk vrij. Maar zijn je gedachten ook onvrij. Anderzijds schept het wel bepaalde verplichtingen als je je eigen verlangens op geeft. Je kunt niet meer zomaar doen wat je wilt.

[Tufkah]

https://isgeschiedenis.nl/nieuws/immanu ... kelijkheid

Ding an sich – Ding für mich



Bij dit deel vraag ik mij altijd af of Kant Het Ding an sich, de wereld zoals hij ‘echt’ is, echt niet gekend heeft. Of dat hij het aan de lezer over laat om conclusies te trekken. De subjectieve interpretatie die kennen we allemaal, dat is het veld der overtuigingen over de waargenomen werkelijkheid. Maar het is onze eigen wensnatuur wat de subjectieve interpretatie doet ontstaan. Wie zich aan zijn eigen wensnatuur ontworstelt die leeft in tegenwoordigheid van geest i.p.v. de geest der wereld zoals 1 Korinthiërs 2 dat noemt. De geest der wereld is altijd aangedaan met een subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid.

Daarmee raken God en moraliteit elkaar. In de subjectieve interpretatie van de waargenomen werkelijkheid schep je zelf een moraliteit. Als je ontsnapt aan je eigen subjectiviteit dan is moraliteit "uit zichzelf zo".

Kant beschouwt de “zedelijke wet” als komend uit de noumenale wereld, de wereld an sich, alleen moet hij dan de mens als doel op zich stellen, wat een beetje jammer is voor de rest die dan middel wordt.

In het categorische imperatief moet de mens zich zowel bewust zijn van zijn eigen vrijheid als van de zedelijke vrijheid van andere mensen. Daar ben ik Kant dan weer een klein beetje kwijt. De "zedelijke wet" komt dan voort uit twee sferen. En wat gedoe over "van goede wil zijn". En dan denk ik toch weer dat Kant nooit "Het ding an sich" heeft gekend. Voor mij is "Het ding an sich" een soort van leidraad, in "Het ding an sich" is ook geen goede wil aanwezig, want ook goede wil is subjectief in de wereld staan.

Goede wil zie ik niet zozeer als slecht , maar wel als een wensnatuur. Zie het morele verval wat we momenteel zien in de wereld. Het ding an sich ziet de wereld zoals die is: momenteel een verregaand moreel verval. De wensnatuur kan willen dat alle autocraten verdwijnen en dat er moreel hoogstaande leiders komen, maar dan verlies je reeds "Het ding an sich".

In de "zedelijke wet" van Kant zou er dan sprake zijn van twee sferen welke elkaar ontmoeten: de mijne die moreel verval in de wereld ziet. En de wereld zelf die machtspolitiek bedrijft. (Machtspolitiek is zedelijk verval) Maar als mijn willen niet meer op de wereld is (het loslaten van de subjectiviteit) , dan is er ook geen sprake van twee sferen die elkaar ontmoeten. Wat er dan resteert is slechts de constatering: er is zedelijk verval wegens het gebruik van machtspolitiek. Degenen die machtspolitiek bedrijven (en hun volgelingen uiteraard) leven in de droomwereld. Daarmee bedoel ik een (droom)wereld waarin machtspolitiek okay is.

[Leon]

Je kunt in het wilde weg allerlei “punten” geven. Ze hebben niets te maken met het topic.

Ik heb hier zegge en schrijve 1 (één) keer nadrukkelijk een punt gemaakt, namelijk dat een uitspraak die je deed in de loop van de discussie, in strijd is was met je opening van het topic.

Je stelde
"hoe die God is, is helemaal je eigen beeld".
Waarop ik aangaf dat dit in strijd is je tekst in de opening:
"Daarbij had je dan een persoonlijke God, die diende als externe autoriteit, maar daarbij een regulatief idee was, van wat het was om volgens goddelijk inzicht individueel en moreel te handelen."

Mijn punt heeft dus wel degelijk te maken met het topic, en wel specifiek over jouw opening ervan en de later in het topic door jouw gedane uitspraak die daaraan tegenstrijdig is.

Het is duidelijk dat jij niet weet wat een regulatief(richtinggevend) idee is.

[Leon]

Kant ziet vrijheid (morele vrijheid) als aanleiding voor plicht, een specifiek gebruik van de vrijheid, terwijl ik zelf denk dat je vrijheid beter niet kunt vertrouwen, en vaker zou moeten laten.

Het werpt de vraag op wat werkelijke vrijheid is. Zolang je nog horig bent aan je eigen verlangens ben je niet daadwerkelijk vrij. Maar zijn je gedachten ook onvrij. Anderzijds schept het wel bepaalde verplichtingen als je je eigen verlangens op geeft. Je kunt niet meer zomaar doen wat je wilt.

Ja inderdaad, ik denk voorzichtigheid, maar ook een je laten aanspreken.

[Leon]

Kant beschouwt de “zedelijke wet” als komend uit de noumenale wereld, de wereld an sich, alleen moet hij dan de mens als doel op zich stellen, wat een beetje jammer is voor de rest die dan middel wordt.

In het categorische imperatief moet de mens zich zowel bewust zijn van zijn eigen vrijheid als van de zedelijke vrijheid van andere mensen. Daar ben ik Kant dan weer een klein beetje kwijt. De "zedelijke wet" komt dan voort uit twee sferen. En wat gedoe over "van goede wil zijn". En dan denk ik toch weer dat Kant nooit "Het ding an sich" heeft gekend. Voor mij is "Het ding an sich" een soort van leidraad, in "Het ding an sich" is ook geen goede wil aanwezig, want ook goede wil is subjectief in de wereld staan.

Goede wil zie ik niet zozeer als slecht , maar wel als een wensnatuur. Zie het morele verval wat we momenteel zien in de wereld. Het ding an sich ziet de wereld zoals die is: momenteel een verregaand moreel verval. De wensnatuur kan willen dat alle autocraten verdwijnen en dat er moreel hoogstaande leiders komen, maar dan verlies je reeds "Het ding an sich".

In de "zedelijke wet" van Kant zou er dan sprake zijn van twee sferen welke elkaar ontmoeten: de mijne die moreel verval in de wereld ziet. En de wereld zelf die machtspolitiek bedrijft. (Machtspolitiek is zedelijk verval) Maar als mijn willen niet meer op de wereld is (het loslaten van de subjectiviteit) , dan is er ook geen sprake van twee sferen die elkaar ontmoeten. Wat er dan resteert is slechts de constatering: er is zedelijk verval wegens het gebruik van machtspolitiek. Degenen die machtspolitiek bedrijven (en hun volgelingen uiteraard) leven in de droomwereld. Daarmee bedoel ik een (droom)wereld waarin machtspolitiek okay is.

De “goede wil” is inderdaad misleidend. Kant denkt in termen van “doel” voor wat betreft de zedelijke wet. Dat is een beetje ongelukkige keuze. Want morele vrijheid is vooral een je laten aanspreken wanneer dat nodig is. Het “doel” is dan toch groter dan de individuele mens.

[Tufkah]

In het categorische imperatief moet de mens zich zowel bewust zijn van zijn eigen vrijheid als van de zedelijke vrijheid van andere mensen. Daar ben ik Kant dan weer een klein beetje kwijt. De "zedelijke wet" komt dan voort uit twee sferen. En wat gedoe over "van goede wil zijn". En dan denk ik toch weer dat Kant nooit "Het ding an sich" heeft gekend. Voor mij is "Het ding an sich" een soort van leidraad, in "Het ding an sich" is ook geen goede wil aanwezig, want ook goede wil is subjectief in de wereld staan.

Goede wil zie ik niet zozeer als slecht , maar wel als een wensnatuur. Zie het morele verval wat we momenteel zien in de wereld. Het ding an sich ziet de wereld zoals die is: momenteel een verregaand moreel verval. De wensnatuur kan willen dat alle autocraten verdwijnen en dat er moreel hoogstaande leiders komen, maar dan verlies je reeds "Het ding an sich".

In de "zedelijke wet" van Kant zou er dan sprake zijn van twee sferen welke elkaar ontmoeten: de mijne die moreel verval in de wereld ziet. En de wereld zelf die machtspolitiek bedrijft. (Machtspolitiek is zedelijk verval) Maar als mijn willen niet meer op de wereld is (het loslaten van de subjectiviteit) , dan is er ook geen sprake van twee sferen die elkaar ontmoeten. Wat er dan resteert is slechts de constatering: er is zedelijk verval wegens het gebruik van machtspolitiek. Degenen die machtspolitiek bedrijven (en hun volgelingen uiteraard) leven in de droomwereld. Daarmee bedoel ik een (droom)wereld waarin machtspolitiek okay is.

De “goede wil” is inderdaad misleidend. Kant denkt in termen van “doel” voor wat betreft de zedelijke wet. Dat is een beetje ongelukkige keuze. Want morele vrijheid is vooral een je laten aanspreken wanneer dat nodig is. Het “doel” is dan toch groter dan de individuele mens.

Daadwerkelijke morele zedelijkheid openbaart zich in het leven zelf. Ik kan jou daarover niet onderwijzen, en niemand kan er echt onderwijs uit ontvangen. Ons denkvermogen zegt wel: dit is goed en dit is slecht. En als je God er bij betrekt, waarom zou het denkvermogen veronderstellen dat God niet het beste met ons voorheeft ? Maar als ik die veronderstelling doe, dan spreek ik reeds buik voor God en treedt God mijn denkwereld binnen. Kant lijkt een beetje die kant op te gaan met God als regulatief idee.

Maar dan betreed ik wel het subjectieve domein, ik ga zelf bepalen wat goed is en impliciet ga ik er van uit dat God het met me eens is. Dan krijgt God een bepaalde gestalte in mijn (denk en beschouwing) wereld als Het Goede.

Maar je kunt ook een andere weg nemen en die is trachten je te ontdoen van wat goed en slecht is. Dan zoek je moraliteit zonder het subjectieve waarnemen er bij te betrekken en dus zonder het willen er bij te betrekken. Dan is de moraliteit "uit zichzelf zo" en als God het okay vindt, dan moet God dat Zelf maar melden bij me. Dan spreek ik geen buik voor God, maar laat de moraliteit (het oordeel) aan God over.

Onderwijl dringt -als de wensnatuur er niet is- de moraliteit wel het domein van mijn denken binnen. Over al mijn acties kan ik wel nadenken en beschouwen. En ja/nee herhalen. Dan word ik "intuïtief voelend" betreffende morele zedelijkheid.

[Leon]

De “goede wil” is inderdaad misleidend. Kant denkt in termen van “doel” voor wat betreft de zedelijke wet. Dat is een beetje ongelukkige keuze. Want morele vrijheid is vooral een je laten aanspreken wanneer dat nodig is. Het “doel” is dan toch groter dan de individuele mens.

Daadwerkelijke morele zedelijkheid openbaart zich in het leven zelf. Ik kan jou daarover niet onderwijzen, en niemand kan er echt onderwijs uit ontvangen. Ons denkvermogen zegt wel: dit is goed en dit is slecht. En als je God er bij betrekt, waarom zou het denkvermogen veronderstellen dat God niet het beste met ons voorheeft ? Maar als ik die veronderstelling doe, dan spreek ik reeds buik voor God en treedt God mijn denkwereld binnen. Kant lijkt een beetje die kant op te gaan met God als regulatief idee.

Maar dan betreed ik wel het subjectieve domein, ik ga zelf bepalen wat goed is en impliciet ga ik er van uit dat God het met me eens is. Dan krijgt God een bepaalde gestalte in mijn (denk en beschouwing) wereld als Het Goede.

Maar je kunt ook een andere weg nemen en die is trachten je te ontdoen van wat goed en slecht is. Dan zoek je moraliteit zonder het subjectieve waarnemen er bij te betrekken en dus zonder het willen er bij te betrekken. Dan is de moraliteit "uit zichzelf zo" en als God het okay vindt, dan moet God dat Zelf maar melden bij me. Dan spreek ik geen buik voor God, maar laat de moraliteit (het oordeel) aan God over.

Onderwijl dringt -als de wensnatuur er niet is- de moraliteit wel het domein van mijn denken binnen. Over al mijn acties kan ik wel nadenken en beschouwen. En ja/nee herhalen. Dan word ik "intuïtief voelend" betreffende morele zedelijkheid.

Precies, goed en slecht bestaan als ego-oordeel, maar je kunt je ook laten aanspreken en dan intuïtief voelen.

[Mullog]

Iedere handeling heeft consequenties. En die externe instantie hoeft geen god te zijn. Behalve als met die slang kan het bijvoorbeeld ook je positie in de gemeenschap beïnvloeden. Dat lijkt mij eerder een bron voor ethisch besef dan een god (advies, lees eens wat van Frans de Waal, bijvoorbeeld, De aap en de filosoof).

Ik heb de Waal gelezen. En ik ben het met je eens, of je voelt een “God” of je voelt zoiets als “verantwoordelijkheid”. Het komt op hetzelfde neer. Ik denk echter dat die “verantwoordelijkheid” een vertaling is van “goddelijk inzicht”.

Dat denk ik niet. Verantwoordelijkheid betekent in deze context verantwoording afleggen aan jezelf. Een god voelen betekent dat de verantwoording aan iets buiten je moet worden afgelegd. Dat is minder sterk en makkelijker te ontwijken of te negeren.

[Leon]

Ik heb de Waal gelezen. En ik ben het met je eens, of je voelt een “God” of je voelt zoiets als “verantwoordelijkheid”. Het komt op hetzelfde neer. Ik denk echter dat die “verantwoordelijkheid” een vertaling is van “goddelijk inzicht”.

Dat denk ik niet. Verantwoordelijkheid betekent in deze context verantwoording afleggen aan jezelf. Een god voelen betekent dat de verantwoording aan iets buiten je moet worden afgelegd. Dat is minder sterk en makkelijker te ontwijken of te negeren.

Het is niet “buiten”, het is een persoonlijke God, en die is “in”.

Het is wat betekenis geeft aan wat je denkt.

[Tufkah]

Daadwerkelijke morele zedelijkheid openbaart zich in het leven zelf. Ik kan jou daarover niet onderwijzen, en niemand kan er echt onderwijs uit ontvangen. Ons denkvermogen zegt wel: dit is goed en dit is slecht. En als je God er bij betrekt, waarom zou het denkvermogen veronderstellen dat God niet het beste met ons voorheeft ? Maar als ik die veronderstelling doe, dan spreek ik reeds buik voor God en treedt God mijn denkwereld binnen. Kant lijkt een beetje die kant op te gaan met God als regulatief idee.

Maar dan betreed ik wel het subjectieve domein, ik ga zelf bepalen wat goed is en impliciet ga ik er van uit dat God het met me eens is. Dan krijgt God een bepaalde gestalte in mijn (denk en beschouwing) wereld als Het Goede.

Maar je kunt ook een andere weg nemen en die is trachten je te ontdoen van wat goed en slecht is. Dan zoek je moraliteit zonder het subjectieve waarnemen er bij te betrekken en dus zonder het willen er bij te betrekken. Dan is de moraliteit "uit zichzelf zo" en als God het okay vindt, dan moet God dat Zelf maar melden bij me. Dan spreek ik geen buik voor God, maar laat de moraliteit (het oordeel) aan God over.

Onderwijl dringt -als de wensnatuur er niet is- de moraliteit wel het domein van mijn denken binnen. Over al mijn acties kan ik wel nadenken en beschouwen. En ja/nee herhalen. Dan word ik "intuïtief voelend" betreffende morele zedelijkheid.

Precies, goed en slecht bestaan als ego-oordeel, maar je kunt je ook laten aanspreken en dan intuïtief voelen.

Ik zit net wat te snuffelen tussen de vele beschouwingen over dit wat we hier bespreken.

https://volzin.nl/woorden-jezus-filosoo ... rekelijke/

Henry maakt ernstig bezwaar tegen die uitsluitende gerichtheid op buiten, op het transcendente, dat wat het bewustzijn zelf overstijgt. Bewustzijn opvatten als enkel gerichtheid op ‘buiten’, impliceert dat het bewustzijn zelf nooit zijn eigen verschijnen zou kunnen beschrijven. De vraag wat bewustzijn – of leven – is, blijft dan altijd onbespreekbaar. Maar juist die vraagt fascineert Henry in hoge mate.

Daarom gaat hij een stap verder dan Husserl. Hij komt tot een ‘radicale fenomenologie’ van immanentie. Hij tracht met andere woorden te beschrijven wat juist niet aan ons verschijnt, maar wat wij in ons mens-zijn desondanks ervaren, en wat bovendien álle verschijnen mogelijk maakt. Het leven zelf verschijnt niet, maar openbaart zich voortdurend aan zichzelf in de vorm van pathos, lijden of emotie. Het is onzichtbaar, ongrijpbaar, buiten-zintuiglijk, volkomen verborgen en tegelijkertijd één met alles.

Woorden van Christus , zo heet dit boek. Ken je het wellicht, Leon? Michel Henry is wetende van het weten over "dat wat niet verschijnt". De binnenwereld oftewel "Das ding an sich".

[Leon]

Precies, goed en slecht bestaan als ego-oordeel, maar je kunt je ook laten aanspreken en dan intuïtief voelen.

Ik zit net wat te snuffelen tussen de vele beschouwingen over dit wat we hier bespreken.

https://volzin.nl/woorden-jezus-filosoo ... rekelijke/

Henry maakt ernstig bezwaar tegen die uitsluitende gerichtheid op buiten, op het transcendente, dat wat het bewustzijn zelf overstijgt. Bewustzijn opvatten als enkel gerichtheid op ‘buiten’, impliceert dat het bewustzijn zelf nooit zijn eigen verschijnen zou kunnen beschrijven. De vraag wat bewustzijn – of leven – is, blijft dan altijd onbespreekbaar. Maar juist die vraagt fascineert Henry in hoge mate.

Daarom gaat hij een stap verder dan Husserl. Hij komt tot een ‘radicale fenomenologie’ van immanentie. Hij tracht met andere woorden te beschrijven wat juist niet aan ons verschijnt, maar wat wij in ons mens-zijn desondanks ervaren, en wat bovendien álle verschijnen mogelijk maakt. Het leven zelf verschijnt niet, maar openbaart zich voortdurend aan zichzelf in de vorm van pathos, lijden of emotie. Het is onzichtbaar, ongrijpbaar, buiten-zintuiglijk, volkomen verborgen en tegelijkertijd één met alles.

Woorden van Christus , zo heet dit boek. Ken je het wellicht, Leon? Michel Henry is wetende van het weten over "dat wat niet verschijnt". De binnenwereld oftewel "Das ding an sich".

Ik ben zijn naam tegen gekomen. Een beetje een vergeten schrijver, maar mooi wat hij zegt.

Toch, voorbij de fenomenologische grens gaan, om het immanente te denken, is gevaarlijk. Ook Deleuze doet het, en ik moet al gauw afhaken als het uitspraken doet van iets dat aan het gegevene voorafgaat.

[Tufkah]

Ik zit net wat te snuffelen tussen de vele beschouwingen over dit wat we hier bespreken.

https://volzin.nl/woorden-jezus-filosoo ... rekelijke/



Woorden van Christus , zo heet dit boek. Ken je het wellicht, Leon? Michel Henry is wetende van het weten over "dat wat niet verschijnt". De binnenwereld oftewel "Das ding an sich".

Ik ben zijn naam tegen gekomen. Een beetje een vergeten schrijver, maar mooi wat hij zegt.

Ik overweeg het boek te kopen. Ik ben erg selectief in wat ik lees, dingen die ik al weet hoef ik niet te lezen. God is innerlijk (immanent) en daar gaat dit over. Uiteraard is God ook transcendent, maar niet "daar buiten".

[peda]

Wanneer God wordt gezien als de waarden en normen leverancier, waarbij deze waarden en normen middels Goddelijke Openbaring tot de mensheid zijn gekomen, dan wordt de positieve theologie gevolgd. Ik denk dat bij het serieus nemen van de Openbaring, God niet als een regulatief idee wordt gezien. De persoonlijk gevolgde Openbarings-hermeneutiek is dan geen idee, maar een concrete door God Zelve geformuleerd gedrags-voorschrift.
In mijn optiek kijkt Kant anders aan tegen de in de bijbel vastgelegde Openbaring en de bijbel gaat anders om met het "" Ding an Sich "" van Kant.

[Leon]

Ik ben zijn naam tegen gekomen. Een beetje een vergeten schrijver, maar mooi wat hij zegt.

Ik overweeg het boek te kopen. Ik ben erg selectief in wat ik lees, dingen die ik al weet hoef ik niet te lezen. God is innerlijk (immanent) en daar gaat dit over. Uiteraard is God ook transcendent, maar niet "daar buiten".

Laat maar weten of je het koopt, dan koop ik het ook, en kunnen we samen lezen.

[Leon]

Wanneer God wordt gezien als de waarden en normen leverancier, waarbij deze waarden en normen middels Goddelijke Openbaring tot de mensheid zijn gekomen, dan wordt de positieve theologie gevolgd. Ik denk dat bij het serieus nemen van de Openbaring, God niet als een regulatief idee wordt gezien. De persoonlijk gevolgde Openbarings-hermeneutiek is dan geen idee, maar een concrete door God Zelve geformuleerd gedrags-voorschrift.
In mijn optiek kijkt Kant anders aan tegen de in de bijbel vastgelegde Openbaring en de bijbel gaat anders om met het "" Ding an Sich "" van Kant.

In hoeverre is God in de Openbaring concreet? Een idee kan persoonlijk ook heel concreet zijn, positief zelfs, maar zegt dan niets over de waarheid van dat “beeld”. De morele vrijheid komt uiteindelijk bij het “beeld” bevragen.

[peda]

.

[peda]

In hoeverre is God in de Openbaring concreet? Een idee kan persoonlijk ook heel concreet zijn, positief zelfs, maar zegt dan niets over de waarheid van dat “beeld”. De morele vrijheid komt uiteindelijk bij het “beeld” bevragen.

In hoeverre God in de Openbaring concreet is, dat bepaalt een individuele beschouwer.
Zelf ga ik niet op de zeepkist staan om een ander te verkondigen welke schoenen hij/ zij aan de voeten moet trekken.
Gewoon de eigen schoenen beschrijven en vervolgens aan de ander over laten wat hij/ zij met de aanprijzing doet.
Dat Kant anders aankijkt tegen de bijbelse Openbaring, is voor mij wel duidelijk en bij anders aankijken tegen Openbaring zijn de door Kant getrokken filosofische "" God / Ding an Sich ""-conclusies ook navenant.
Voor mij draait het bij God-kennis om de kijk op Openbaring.
Wanneer God Zich Zelve in de Openbaring niet gemeld heeft aan de menselijke wereld, dan ligt het m.i. met God-kennis uitermate moeilijk.
Kant doet m.i. een poging om met het onderwerp "" Ding an Sich "" voorbijgaande aan Openbaring toch tot een vorm van elementaire God-kennis
te komen en wel via de moraliteit.
/quote]

[peda]

.

[Leon]

In hoeverre God in de Openbaring concreet is, dat bepaalt een individuele beschouwer.
Zelf ga ik niet op de zeepkist staan om een ander te verkondigen welke schoenen hij/ zij aan de voeten moet trekken.
Gewoon de eigen schoenen beschrijven en vervolgens aan de ander over laten wat hij/ zij met de aanprijzing doet.
Dat Kant anders aankijkt tegen de bijbelse Openbaring, is voor mij wel duidelijk en bij anders aankijken tegen Openbaring zijn de door Kant getrokken filosofische "" God / Ding an Sich ""-conclusies ook navenant.
Voor mij draait het bij God-kennis om de kijk op Openbaring.
Wanneer God Zich Zelve in de Openbaring niet gemeld heeft aan de menselijke wereld, dan ligt het m.i. met God-kennis uitermate moeilijk.
Kant doet m.i. een poging om met het onderwerp "" Ding an Sich "" voorbijgaande aan Openbaring toch tot een vorm van elementaire God-kennis
te komen en wel via de moraliteit.

Een opperrechter zou toch moeten duiden op een weging van ethische daden.

[Tufkah]

Ik overweeg het boek te kopen. Ik ben erg selectief in wat ik lees, dingen die ik al weet hoef ik niet te lezen. God is innerlijk (immanent) en daar gaat dit over. Uiteraard is God ook transcendent, maar niet "daar buiten".

Laat maar weten of je het koopt, dan koop ik het ook, en kunnen we samen lezen.

Ik heb het inmiddels besteld.

[Leon]

Laat maar weten of je het koopt, dan koop ik het ook, en kunnen we samen lezen.

Ik heb het inmiddels besteld.

ik ook, ben benieuwd