God als regulatief idee

[Leon]

.

ik had deze gelezen, maar nog niet gereageerd, het kwam er op neer dat je niet een concreet beeld ( opperrechter of zo ) als richtinggevend idee kon zien en dacht dat Kant een heel ander soort God zou zien.

[Leon]

Ik ben zijn naam tegen gekomen. Een beetje een vergeten schrijver, maar mooi wat hij zegt.

Ik overweeg het boek te kopen. Ik ben erg selectief in wat ik lees, dingen die ik al weet hoef ik niet te lezen. God is innerlijk (immanent) en daar gaat dit over. Uiteraard is God ook transcendent, maar niet "daar buiten".

Ik heb me vast ingelezen. Henry blijft filosoof, en beroept zich op de essentie van het fenomeen, het leven. Dat lijkt wel te koppelen aan Jezus, het leven, doorvoeld, ervaren, beleefd.

[Tufkah]

Ik overweeg het boek te kopen. Ik ben erg selectief in wat ik lees, dingen die ik al weet hoef ik niet te lezen. God is innerlijk (immanent) en daar gaat dit over. Uiteraard is God ook transcendent, maar niet "daar buiten".

Ik heb me vast ingelezen. Henry blijft filosoof, en beroept zich op de essentie van het fenomeen, het leven. Dat lijkt wel te koppelen aan Jezus, het leven, doorvoeld, ervaren, beleefd.

Daarom heeft hij mijn interesse. De mens verzamelt kennis van 'iets'. Maar gaat voorbij aan het kennen van 'dat' wat aan die kennis voorafgaat. En dat is inderdaad het leven zelf. Niet hoe de mens is ontstaan, want dat is kennis van 'iets'. Maar net zoals Eckhart, Kierkegaard en anderen staat hij in de traditie van de zelfopenbaring. Het is het leven zelf wat openbaart. En dat is geheel verschillend van "kennis van iets".

De mens begrijpt niet dat hij "bewust is van iets", dat hij "denkt over iets" en dat hij zodoende altijd bezig is met dingen die buiten de mens liggen. Maar nooit met wat in de mens aanwezig is. (de aanwezigheid zelf) Aanwezig zijn als 'iets' of de aanwezigheid zelve, dat is de kwestie.

Wetenschap gaat ook altijd over 'iets' en ik heb absoluut niks tegen wetenschap an sich, maar in Nederland lijkt 'wetenschap' wel de nieuwe religie/ideologie. Sciëntisme als levensdoel. En eerlijk is eerlijk, ik lees zelf ook graag wetenschap-lectuur. Juist omdat wetenschap zo heerlijk logisch en verslavend is.

[Leon]

Ik heb me vast ingelezen. Henry blijft filosoof, en beroept zich op de essentie van het fenomeen, het leven. Dat lijkt wel te koppelen aan Jezus, het leven, doorvoeld, ervaren, beleefd.

Daarom heeft hij mijn interesse. De mens verzamelt kennis van 'iets'. Maar gaat voorbij aan het kennen van 'dat' wat aan die kennis voorafgaat. En dat is inderdaad het leven zelf. Niet hoe de mens is ontstaan, want dat is kennis van 'iets'. Maar net zoals Eckhart, Kierkegaard en anderen staat hij in de traditie van de zelfopenbaring. Het is het leven zelf wat openbaart. En dat is geheel verschillend van "kennis van iets".

De mens begrijpt niet dat hij "bewust is van iets", dat hij "denkt over iets" en dat hij zodoende altijd bezig is met dingen die buiten de mens liggen. Maar nooit met wat in de mens aanwezig is. (de aanwezigheid zelf) Aanwezig zijn als 'iets' of de aanwezigheid zelve, dat is de kwestie.

Wetenschap gaat ook altijd over 'iets' en ik heb absoluut niks tegen wetenschap an sich, maar in Nederland lijkt 'wetenschap' wel de nieuwe religie/ideologie. Sciëntisme als levensdoel. En eerlijk is eerlijk, ik lees zelf ook graag wetenschap-lectuur. Juist omdat wetenschap zo heerlijk logisch en verslavend is.

ik begreep dat 'leven' of Leven auto-affectief is, dat wat je aanspreekt, gevoeld wordt, niet bedacht leven zoals biologisch leven.

[Tufkah]

Daarom heeft hij mijn interesse. De mens verzamelt kennis van 'iets'. Maar gaat voorbij aan het kennen van 'dat' wat aan die kennis voorafgaat. En dat is inderdaad het leven zelf. Niet hoe de mens is ontstaan, want dat is kennis van 'iets'. Maar net zoals Eckhart, Kierkegaard en anderen staat hij in de traditie van de zelfopenbaring. Het is het leven zelf wat openbaart. En dat is geheel verschillend van "kennis van iets".

De mens begrijpt niet dat hij "bewust is van iets", dat hij "denkt over iets" en dat hij zodoende altijd bezig is met dingen die buiten de mens liggen. Maar nooit met wat in de mens aanwezig is. (de aanwezigheid zelf) Aanwezig zijn als 'iets' of de aanwezigheid zelve, dat is de kwestie.

Wetenschap gaat ook altijd over 'iets' en ik heb absoluut niks tegen wetenschap an sich, maar in Nederland lijkt 'wetenschap' wel de nieuwe religie/ideologie. Sciëntisme als levensdoel. En eerlijk is eerlijk, ik lees zelf ook graag wetenschap-lectuur. Juist omdat wetenschap zo heerlijk logisch en verslavend is.

ik begreep dat 'leven' of Leven auto-affectief is, dat wat je aanspreekt, gevoeld wordt, niet bedacht leven zoals biologisch leven.

Als je met auto-affectief bedoeld dat het leven naar zichzelf leidt dan klopt dat. Het leven is te herleiden naar één Bron, buiten Bijbel en alle andere boeken om. Het bedachte leven , zoals biologisch leven staat daarbij in de weg, juist omdat we er over kunnen denken. (Denken over iets) Onze eigen existentie is tevens het grootste probleem en misleiding , omdat we ons zelf kennen als organisme zus of zo met die en die geschiedenis.

Daarmee denken we over ons zelf na "als iets". En zou iemand anders jou exact uit de doeken doen hoe je daar uit kunt ontsnappen, dan is dat wederom "over jezelf na denken als iets". Toch geeft de Bijbel en andere boeken woorden aan deze moeilijkheid. De natuurlijke mens is een onderscheiden aanwezigheid , de geestelijke mens is een niet-onderscheiden aanwezigheid. Het probleem van de mens is dat hij zich wil onderscheiden van andere mensen. Het "Ik ben" (waar Jezus het over heeft als hij Mij zegt) is universeel: de universele mens.

Maar de natuurlijke mens heeft van de Zoon al weer een persoon gemaakt. De mens kan het niet laten om overal een beeld van te maken.....

[Leon]

ik begreep dat 'leven' of Leven auto-affectief is, dat wat je aanspreekt, gevoeld wordt, niet bedacht leven zoals biologisch leven.

Als je met auto-affectief bedoeld dat het leven naar zichzelf leidt dan klopt dat. Het leven is te herleiden naar één Bron, buiten Bijbel en alle andere boeken om. Het bedachte leven , zoals biologisch leven staat daarbij in de weg, juist omdat we er over kunnen denken. (Denken over iets) Onze eigen existentie is tevens het grootste probleem en misleiding , omdat we ons zelf kennen als organisme zus of zo met die en die geschiedenis.

Daarmee denken we over ons zelf na "als iets". En zou iemand anders jou exact uit de doeken doen hoe je daar uit kunt ontsnappen, dan is dat wederom "over jezelf na denken als iets". Toch geeft de Bijbel en andere boeken woorden aan deze moeilijkheid. De natuurlijke mens is een onderscheiden aanwezigheid , de geestelijke mens is een niet-onderscheiden aanwezigheid. Het probleem van de mens is dat hij zich wil onderscheiden van andere mensen. Het "Ik ben" (waar Jezus het over heeft als hij Mij zegt) is universeel: de universele mens.

Maar de natuurlijke mens heeft van de Zoon al weer een persoon gemaakt. De mens kan het niet laten om overal een beeld van te maken.....

ja Michel Henry sluit heel goed aan bij jouw woorden. Het Leven laten spreken.

Toch heeft Henry het bewust niet over Schepping.

[Tufkah]

Als je met auto-affectief bedoeld dat het leven naar zichzelf leidt dan klopt dat. Het leven is te herleiden naar één Bron, buiten Bijbel en alle andere boeken om. Het bedachte leven , zoals biologisch leven staat daarbij in de weg, juist omdat we er over kunnen denken. (Denken over iets) Onze eigen existentie is tevens het grootste probleem en misleiding , omdat we ons zelf kennen als organisme zus of zo met die en die geschiedenis.

Daarmee denken we over ons zelf na "als iets". En zou iemand anders jou exact uit de doeken doen hoe je daar uit kunt ontsnappen, dan is dat wederom "over jezelf na denken als iets". Toch geeft de Bijbel en andere boeken woorden aan deze moeilijkheid. De natuurlijke mens is een onderscheiden aanwezigheid , de geestelijke mens is een niet-onderscheiden aanwezigheid. Het probleem van de mens is dat hij zich wil onderscheiden van andere mensen. Het "Ik ben" (waar Jezus het over heeft als hij Mij zegt) is universeel: de universele mens.

Maar de natuurlijke mens heeft van de Zoon al weer een persoon gemaakt. De mens kan het niet laten om overal een beeld van te maken.....

ja Michel Henry sluit heel goed aan bij jouw woorden. Het Leven laten spreken.

Toch heeft Henry het bewust niet over Schepping.

Dat is logisch, de mens kent zichzelf als "het geschapene". Ik ken alle andere mensen als geschapen (natuurlijke) mensen. Het maakt niet uit waar ik kijk (zelfs in de spiegel) ik zie overal schepping. Als ik het over de wetenschap heb, over politiek heb, of bedenk het maar: het gaat altijd over "dat wat voor me is".

Als ik het over het Leven heb, dan beginnen de creationisten hier over de scheppende God en hoe God dat allemaal gefikst heeft. En dan komen de E.T. verklaarders dat weer tegenspreken. Maar dat is een discussie "over iets" , het verklaart de geest niet, het verklaart de liefde van de Vader niet, het verklaart het Leven niet.

Of de discussie gaat weer eens over het hiernamaals of ja/nee reïncarnatie, maar dat soort discussies gaat ook "over iets". (Over iets buiten mij)

Maar het gaat nooit over aanwezigheid. Het gaat altijd over "aanwezigheid als iets". Of over "aanwezig zijn in de toekomst" (hiernamaals). Of over "aanwezigheid zijn in het verleden" (mensen die met trauma rond lopen).

Johannes 18:37 Pilatus dan zeide tot Hem: Zijt Gij dan een Koning? Jezus antwoordde: Gij zegt, dat Ik een Koning ben. Hiertoe ben Ik geboren en hiertoe ben Ik in de wereld gekomen, opdat Ik der waarheid getuigenis geven zou. Een iegelijk, die uit de waarheid is, hoort Mijn stem.

Jezus is gekomen om van de waarheid te getuigen, en een ieder die uit de waarheid die hoort Mijn stem. Wat er niet begrepen wordt is dat Jezus is gekomen om te getuigen van de waarheid en dat ieder mens in die waarheid kan leven. Niet 'mijn' waarheid of 'jouw' waarheid, maar dé waarheid.

[Leon]

ja Michel Henry sluit heel goed aan bij jouw woorden. Het Leven laten spreken.

Toch heeft Henry het bewust niet over Schepping.

Dat is logisch, de mens kent zichzelf als "het geschapene". Ik ken alle andere mensen als geschapen (natuurlijke) mensen. Het maakt niet uit waar ik kijk (zelfs in de spiegel) ik zie overal schepping. Als ik het over de wetenschap heb, over politiek heb, of bedenk het maar: het gaat altijd over "dat wat voor me is".

Als ik het over het Leven heb, dan beginnen de creationisten hier over de scheppende God en hoe God dat allemaal gefikst heeft. En dan komen de E.T. verklaarders dat weer tegenspreken. Maar dat is een discussie "over iets" , het verklaart de geest niet, het verklaart de liefde van de Vader niet, het verklaart het Leven niet.

Of de discussie gaat weer eens over het hiernamaals of ja/nee reïncarnatie, maar dat soort discussies gaat ook "over iets". (Over iets buiten mij)

Maar het gaat nooit over aanwezigheid. Het gaat altijd over "aanwezigheid als iets". Of over "aanwezig zijn in de toekomst" (hiernamaals). Of over "aanwezigheid zijn in het verleden" (mensen die met trauma rond lopen).

Johannes 18:37 Pilatus dan zeide tot Hem: Zijt Gij dan een Koning? Jezus antwoordde: Gij zegt, dat Ik een Koning ben. Hiertoe ben Ik geboren en hiertoe ben Ik in de wereld gekomen, opdat Ik der waarheid getuigenis geven zou. Een iegelijk, die uit de waarheid is, hoort Mijn stem.

Jezus is gekomen om van de waarheid te getuigen, en een ieder die uit de waarheid die hoort Mijn stem. Wat er niet begrepen wordt is dat Jezus is gekomen om te getuigen van de waarheid en dat ieder mens in die waarheid kan leven. Niet 'mijn' waarheid of 'jouw' waarheid, maar dé waarheid.

je hebt het over 'aanwezigheid', ik zou liever het woord 'nabijheid' gebruiken als in een zich-doen-voelen (zonder iets).

[Tufkah]

Dat is logisch, de mens kent zichzelf als "het geschapene". Ik ken alle andere mensen als geschapen (natuurlijke) mensen. Het maakt niet uit waar ik kijk (zelfs in de spiegel) ik zie overal schepping. Als ik het over de wetenschap heb, over politiek heb, of bedenk het maar: het gaat altijd over "dat wat voor me is".

Als ik het over het Leven heb, dan beginnen de creationisten hier over de scheppende God en hoe God dat allemaal gefikst heeft. En dan komen de E.T. verklaarders dat weer tegenspreken. Maar dat is een discussie "over iets" , het verklaart de geest niet, het verklaart de liefde van de Vader niet, het verklaart het Leven niet.

Of de discussie gaat weer eens over het hiernamaals of ja/nee reïncarnatie, maar dat soort discussies gaat ook "over iets". (Over iets buiten mij)

Maar het gaat nooit over aanwezigheid. Het gaat altijd over "aanwezigheid als iets". Of over "aanwezig zijn in de toekomst" (hiernamaals). Of over "aanwezigheid zijn in het verleden" (mensen die met trauma rond lopen).

Johannes 18:37 Pilatus dan zeide tot Hem: Zijt Gij dan een Koning? Jezus antwoordde: Gij zegt, dat Ik een Koning ben. Hiertoe ben Ik geboren en hiertoe ben Ik in de wereld gekomen, opdat Ik der waarheid getuigenis geven zou. Een iegelijk, die uit de waarheid is, hoort Mijn stem.

Jezus is gekomen om van de waarheid te getuigen, en een ieder die uit de waarheid die hoort Mijn stem. Wat er niet begrepen wordt is dat Jezus is gekomen om te getuigen van de waarheid en dat ieder mens in die waarheid kan leven. Niet 'mijn' waarheid of 'jouw' waarheid, maar dé waarheid.

je hebt het over 'aanwezigheid', ik zou liever het woord 'nabijheid' gebruiken als in een zich-doen-voelen (zonder iets).

Ik vind dat ook prima uitgedrukt. Waarheid is als (goede) whiskey, het dient te rijpen in het vat die natuurlijke mens heet. Het is subtiel, en ongrijpbaar. Want op het moment dat je het wilt grijpen is het weg.

[Leon]

je hebt het over 'aanwezigheid', ik zou liever het woord 'nabijheid' gebruiken als in een zich-doen-voelen (zonder iets).

Ik vind dat ook prima uitgedrukt. Waarheid is als (goede) whiskey, het dient te rijpen in het vat die natuurlijke mens heet. Het is subtiel, en ongrijpbaar. Want op het moment dat je het wilt grijpen is het weg.

Het werd als volgt uitgedrukt: Henry staat voor leven zonder wereld en Kant staat voor wereld zonder leven. Mijn intensieve studie van Kant geeft aan dat daar een kern van waarheid in zit. Als er niets anders dan (morele) wet is, is er geen leven. Dus moet ik terugkomen op God als regulatief idee. Dit is een dode God. Wel een die de natuurlijke mens kan begrijpen. Het is logisch dat morele wetten uit een dode God komen. Geen ruimte voor singulariteiten, voor het unieke, andere.

Henry en Kant zijn tegenpolen. Ik heb achting voor Kant, hij wil de waardigheid van de mens bewaken, maar de enigste waardigheid van de mens zit in de dood. De dode letter. Ik heb me omringd met dode boeken. Ook Hegel, met zijn totaliteit, geeft geen ruimte voor het lijden. Wil dat nuttig maken.

De auto-affectie lijkt op bejahung van Nietzsche.

[Tufkah]

Ik vind dat ook prima uitgedrukt. Waarheid is als (goede) whiskey, het dient te rijpen in het vat die natuurlijke mens heet. Het is subtiel, en ongrijpbaar. Want op het moment dat je het wilt grijpen is het weg.

Het werd als volgt uitgedrukt: Henry staat voor leven zonder wereld en Kant staat voor wereld zonder leven. Mijn intensieve studie van Kant geeft aan dat daar een kern van waarheid in zit. Als er niets anders dan (morele) wet is, is er geen leven. Dus moet ik terugkomen op God als regulatief idee. Dit is een dode God. Wel een die de natuurlijke mens kan begrijpen. Het is logisch dat morele wetten uit een dode God komen. Geen ruimte voor singulariteiten, voor het unieke, andere.

Henry en Kant zijn tegenpolen. Ik heb achting voor Kant, hij wil de waardigheid van de mens bewaken, maar de enigste waardigheid van de mens zit in de dood. De dode letter. Ik heb me omringd met dode boeken. Ook Hegel, met zijn totaliteit, geeft geen ruimte voor het lijden. Wil dat nuttig maken.

De auto-affectie lijkt op bejahung van Nietzsche.

Het begrip 'leven' is een lastig begrip, het is afhankelijk van de gebruikte fenomenologie. Als biologisch fenomeen c.q. de natuurlijke mens is het ons allemaal helder. Als energetisch wezen is leven ook nog een fenomeen. (Een fenomeen is een observeerbaar feit, gebeurtenis of verschijnsel.)

Maar Michel Henry's "leven zonder wereld" verwijst naar zijn beleving van "absoluut fenomenologisch leven", een innerlijke, subjectieve levenservaring die zich onttrekt aan de wereld van objecten, wetenschap en uiterlijke afleidingen, waarbij het leven zelf centraal staat als pure, innerlijke zelf-openbaring. Deze wijze van leven is eigenlijk béleven wat tevens zelf-openbaring is. De Bijbel noemt dit: "De Geest maakt levend".

Daarmee is alleen het begrip "leven" al drievoudig te duiden. De biologische mens observeert zichzelf als biologische mens, die heeft geen weet van die drievuldigheid. De energetische mens weet iets meer, die is een beetje afgedaald in zichzelf. De onttrekking van zichzelf aan de wereld, daar heeft de mens zelf geen invloed op. Het kan zich alleen openbaren vanuit het leven zelf: het Leven geeft het te kennen waarmee het gekend wordt.

Ook de onttrekking aan de wereld is iets wat de mens geschonken wordt. Om de reden dat de biologische mens per definitie in de wereld is.

De sleutel ligt in het observeren zelf, wij mensen observeren alle feiten , gebeurtenissen of verschijnselen. Daarmee zijn we bewust (wetend) van iets anders. En alles wat je observeert kun je ook weer loslaten. Na de observatie weet je niet alleen hetgeen je geobserveerd hebt, maar weet je ook het wetende zelf. Wat je na kunt laten is het onthouden , onthouden van observaties heeft alleen zin als het een praktische toepassing heeft.

[Leon]

Het werd als volgt uitgedrukt: Henry staat voor leven zonder wereld en Kant staat voor wereld zonder leven. Mijn intensieve studie van Kant geeft aan dat daar een kern van waarheid in zit. Als er niets anders dan (morele) wet is, is er geen leven. Dus moet ik terugkomen op God als regulatief idee. Dit is een dode God. Wel een die de natuurlijke mens kan begrijpen. Het is logisch dat morele wetten uit een dode God komen. Geen ruimte voor singulariteiten, voor het unieke, andere.

Henry en Kant zijn tegenpolen. Ik heb achting voor Kant, hij wil de waardigheid van de mens bewaken, maar de enigste waardigheid van de mens zit in de dood. De dode letter. Ik heb me omringd met dode boeken. Ook Hegel, met zijn totaliteit, geeft geen ruimte voor het lijden. Wil dat nuttig maken.

De auto-affectie lijkt op bejahung van Nietzsche.

Het begrip 'leven' is een lastig begrip, het is afhankelijk van de gebruikte fenomenologie. Als biologisch fenomeen c.q. de natuurlijke mens is het ons allemaal helder. Als energetisch wezen is leven ook nog een fenomeen. (Een fenomeen is een observeerbaar feit, gebeurtenis of verschijnsel.)

Maar Michel Henry's "leven zonder wereld" verwijst naar zijn beleving van "absoluut fenomenologisch leven", een innerlijke, subjectieve levenservaring die zich onttrekt aan de wereld van objecten, wetenschap en uiterlijke afleidingen, waarbij het leven zelf centraal staat als pure, innerlijke zelf-openbaring. Deze wijze van leven is eigenlijk béleven wat tevens zelf-openbaring is. De Bijbel noemt dit: "De Geest maakt levend".

Daarmee is alleen het begrip "leven" al drievoudig te duiden. De biologische mens observeert zichzelf als biologische mens, die heeft geen weet van die drievuldigheid. De energetische mens weet iets meer, die is een beetje afgedaald in zichzelf. De onttrekking van zichzelf aan de wereld, daar heeft de mens zelf geen invloed op. Het kan zich alleen openbaren vanuit het leven zelf: het Leven geeft het te kennen waarmee het gekend wordt.

Ook de onttrekking aan de wereld is iets wat de mens geschonken wordt. Om de reden dat de biologische mens per definitie in de wereld is.

De sleutel ligt in het observeren zelf, wij mensen observeren alle feiten , gebeurtenissen of verschijnselen. Daarmee zijn we bewust (wetend) van iets anders. En alles wat je observeert kun je ook weer loslaten. Na de observatie weet je niet alleen hetgeen je geobserveerd hebt, maar weet je ook het wetende zelf. Wat je na kunt laten is het onthouden , onthouden van observaties heeft alleen zin als het een praktische toepassing heeft.

ja auto-affectie (Leven) is wat anders dan wereld-affectie, wereld is secundair (fenomenologisch). Henry gaat uit van de primaire ervaring en probeert daar trouw aan te blijven ( zonder norm)

[Tufkah]

Het begrip 'leven' is een lastig begrip, het is afhankelijk van de gebruikte fenomenologie. Als biologisch fenomeen c.q. de natuurlijke mens is het ons allemaal helder. Als energetisch wezen is leven ook nog een fenomeen. (Een fenomeen is een observeerbaar feit, gebeurtenis of verschijnsel.)

Maar Michel Henry's "leven zonder wereld" verwijst naar zijn beleving van "absoluut fenomenologisch leven", een innerlijke, subjectieve levenservaring die zich onttrekt aan de wereld van objecten, wetenschap en uiterlijke afleidingen, waarbij het leven zelf centraal staat als pure, innerlijke zelf-openbaring. Deze wijze van leven is eigenlijk béleven wat tevens zelf-openbaring is. De Bijbel noemt dit: "De Geest maakt levend".

Daarmee is alleen het begrip "leven" al drievoudig te duiden. De biologische mens observeert zichzelf als biologische mens, die heeft geen weet van die drievuldigheid. De energetische mens weet iets meer, die is een beetje afgedaald in zichzelf. De onttrekking van zichzelf aan de wereld, daar heeft de mens zelf geen invloed op. Het kan zich alleen openbaren vanuit het leven zelf: het Leven geeft het te kennen waarmee het gekend wordt.

Ook de onttrekking aan de wereld is iets wat de mens geschonken wordt. Om de reden dat de biologische mens per definitie in de wereld is.

De sleutel ligt in het observeren zelf, wij mensen observeren alle feiten , gebeurtenissen of verschijnselen. Daarmee zijn we bewust (wetend) van iets anders. En alles wat je observeert kun je ook weer loslaten. Na de observatie weet je niet alleen hetgeen je geobserveerd hebt, maar weet je ook het wetende zelf. Wat je na kunt laten is het onthouden , onthouden van observaties heeft alleen zin als het een praktische toepassing heeft.

ja auto-affectie (Leven) is wat anders dan wereld-affectie, wereld is secundair (fenomenologisch). Henry gaat uit van de primaire ervaring en probeert daar trouw aan te blijven ( zonder norm)

Henry is desondanks geworteld in het christendom, maar niet in een representeerbaar christendom. God is bij Henry onmiddellijk-immanent, waardoor je God vanuit het Leven zelf begrijpt, boeken zijn slechts duiding. Zelfkennis is hierbij altijd het sleutelwoord, God openbaart zich vanuit het Zelf (niet-ego). Het ego (de geest der wereld) wordt altijd uitgesloten door God. Dan ga je het Evangelie en de gehele Bijbel ook anders verstaan.

Henry staat ook niet ver af van Kierkegaard, die het zelf een zelf noemt welke zich tot zich zelf verhoudt. En die zelfverhouding verhoudt zich vervolgens weer tot de wereld. (De geest der wereld) Waarmee een afgescheidenheid tot stand komt zoals het zelf zélf is, en het zelf (ego) zoals het zich in de wereld manifesteert.

Er zijn een x aantal filosofen die Jezus (en ook Paulus) hebben begrepen zoals het bedoeld is. Jezus doet ook spreken over het overwinnen van de wereld. Jezus zegt ook dat je de wereld niet moet liefhebben (wereld-affectie). Paulus onderscheid ook de geest zoals die uit God is, ter onderscheiding van de geest der wereld.

En zo luidt ook mijn eigen zienswijze. De Bijbel gaat niet over een hiernamaals of een of ander werelds rijk. Dat zijn projecties van het ego. De Bijbel gaat over het geworteld zijn in God zelf. In een zelf-bedachte God of een geprojecteerde God kun je niet wortelen. Het rare is dat dat ook in de Cathechismus van de Katholieke Kerk staat. We moeten ons onophoudelijk zuiveren van beelden over God. Het is ons eigen voorstellingsvermogen die met de mens aan de haal gaat betreffende God. Met ons voorstellingsvermogen staren we ons helemaal blind.

Je kent vast wel dat trucje met de nep-hand. Als jouw eigen hand voor jou onzichtbaar is gemaakt en men legt een nep-hand neer. Waar vervolgens met een hamer een klap op wordt gegeven, dan voel jij de 'pijn'. In het menselijk voorstellingsvermogen bestaat de mens zelf als een verschijnsel. In onze eigen geestelijk wereldje zijn we zelf het gemanifesteerde in de wereld zijnde. Maar dat hoeft niet zo te blijven, dat is eigenlijk wat Henry proclameert.

[Leon]

ja auto-affectie (Leven) is wat anders dan wereld-affectie, wereld is secundair (fenomenologisch). Henry gaat uit van de primaire ervaring en probeert daar trouw aan te blijven ( zonder norm)

Henry is desondanks geworteld in het christendom, maar niet in een representeerbaar christendom. God is bij Henry onmiddellijk-immanent, waardoor je God vanuit het Leven zelf begrijpt, boeken zijn slechts duiding. Zelfkennis is hierbij altijd het sleutelwoord, God openbaart zich vanuit het Zelf (niet-ego). Het ego (de geest der wereld) wordt altijd uitgesloten door God. Dan ga je het Evangelie en de gehele Bijbel ook anders verstaan.

Henry staat ook niet ver af van Kierkegaard, die het zelf een zelf noemt welke zich tot zich zelf verhoudt. En die zelfverhouding verhoudt zich vervolgens weer tot de wereld. (De geest der wereld) Waarmee een afgescheidenheid tot stand komt zoals het zelf zélf is, en het zelf (ego) zoals het zich in de wereld manifesteert.

Er zijn een x aantal filosofen die Jezus (en ook Paulus) hebben begrepen zoals het bedoeld is. Jezus doet ook spreken over het overwinnen van de wereld. Jezus zegt ook dat je de wereld niet moet liefhebben (wereld-affectie). Paulus onderscheid ook de geest zoals die uit God is, ter onderscheiding van de geest der wereld.

En zo luidt ook mijn eigen zienswijze. De Bijbel gaat niet over een hiernamaals of een of ander werelds rijk. Dat zijn projecties van het ego. De Bijbel gaat over het geworteld zijn in God zelf. In een zelf-bedachte God of een geprojecteerde God kun je niet wortelen. Het rare is dat dat ook in de Cathechismus van de Katholieke Kerk staat. We moeten ons onophoudelijk zuiveren van beelden over God. Het is ons eigen voorstellingsvermogen die met de mens aan de haal gaat betreffende God. Met ons voorstellingsvermogen staren we ons helemaal blind.

Je kent vast wel dat trucje met de nep-hand. Als jouw eigen hand voor jou onzichtbaar is gemaakt en men legt een nep-hand neer. Waar vervolgens met een hamer een klap op wordt gegeven, dan voel jij de 'pijn'. In het menselijk voorstellingsvermogen bestaat de mens zelf als een verschijnsel. In onze eigen geestelijk wereldje zijn we zelf het gemanifesteerde in de wereld zijnde. Maar dat hoeft niet zo te blijven, dat is eigenlijk wat Henry proclameert.

Ik ben gezien dit topic vooral geïnteresseerd in wat er voor “verantwoordelijkheid” overblijft. Normen zijn gericht op de wereld, en de morele wet gaat over hoe je in de wereld kan verblijven en handelen. Verantwoordelijkheid lijkt bij Henry te liggen in trouw blijven aan het primaire Leven. En dan kan je eigenlijk geen filosofische taal gebruiken, maar heb je taal nodig die handelen open laat (spreken zonder aanspraak). Dat is de religieuze taal.

[Tufkah]

Henry is desondanks geworteld in het christendom, maar niet in een representeerbaar christendom. God is bij Henry onmiddellijk-immanent, waardoor je God vanuit het Leven zelf begrijpt, boeken zijn slechts duiding. Zelfkennis is hierbij altijd het sleutelwoord, God openbaart zich vanuit het Zelf (niet-ego). Het ego (de geest der wereld) wordt altijd uitgesloten door God. Dan ga je het Evangelie en de gehele Bijbel ook anders verstaan.

Henry staat ook niet ver af van Kierkegaard, die het zelf een zelf noemt welke zich tot zich zelf verhoudt. En die zelfverhouding verhoudt zich vervolgens weer tot de wereld. (De geest der wereld) Waarmee een afgescheidenheid tot stand komt zoals het zelf zélf is, en het zelf (ego) zoals het zich in de wereld manifesteert.

Er zijn een x aantal filosofen die Jezus (en ook Paulus) hebben begrepen zoals het bedoeld is. Jezus doet ook spreken over het overwinnen van de wereld. Jezus zegt ook dat je de wereld niet moet liefhebben (wereld-affectie). Paulus onderscheid ook de geest zoals die uit God is, ter onderscheiding van de geest der wereld.

En zo luidt ook mijn eigen zienswijze. De Bijbel gaat niet over een hiernamaals of een of ander werelds rijk. Dat zijn projecties van het ego. De Bijbel gaat over het geworteld zijn in God zelf. In een zelf-bedachte God of een geprojecteerde God kun je niet wortelen. Het rare is dat dat ook in de Cathechismus van de Katholieke Kerk staat. We moeten ons onophoudelijk zuiveren van beelden over God. Het is ons eigen voorstellingsvermogen die met de mens aan de haal gaat betreffende God. Met ons voorstellingsvermogen staren we ons helemaal blind.

Je kent vast wel dat trucje met de nep-hand. Als jouw eigen hand voor jou onzichtbaar is gemaakt en men legt een nep-hand neer. Waar vervolgens met een hamer een klap op wordt gegeven, dan voel jij de 'pijn'. In het menselijk voorstellingsvermogen bestaat de mens zelf als een verschijnsel. In onze eigen geestelijk wereldje zijn we zelf het gemanifesteerde in de wereld zijnde. Maar dat hoeft niet zo te blijven, dat is eigenlijk wat Henry proclameert.

Ik ben gezien dit topic vooral geïnteresseerd in wat er voor “verantwoordelijkheid” overblijft. Normen zijn gericht op de wereld, en de morele wet gaat over hoe je in de wereld kan verblijven en handelen. Verantwoordelijkheid lijkt bij Henry te liggen in trouw blijven aan het primaire Leven. En dan kan je eigenlijk geen filosofische taal gebruiken, maar heb je taal nodig die handelen open laat (spreken zonder aanspraak). Dat is de religieuze taal.

Als het 'zelf' (de geest der wereld) is losgelaten blijft er geen verantwoordelijkheid meer over.

[Leon]

Ik ben gezien dit topic vooral geïnteresseerd in wat er voor “verantwoordelijkheid” overblijft. Normen zijn gericht op de wereld, en de morele wet gaat over hoe je in de wereld kan verblijven en handelen. Verantwoordelijkheid lijkt bij Henry te liggen in trouw blijven aan het primaire Leven. En dan kan je eigenlijk geen filosofische taal gebruiken, maar heb je taal nodig die handelen open laat (spreken zonder aanspraak). Dat is de religieuze taal.

Als het 'zelf' (de geest der wereld) is losgelaten blijft er geen verantwoordelijkheid meer over.

Een zeker soort “trouw” of “niet-verraad” blijft denk ik wel over, zeker als iets waarop aangesproken wordt (men wil het tegendeel bewijzen, de ontrouw, het verraad).

[Tufkah]

Als het 'zelf' (de geest der wereld) is losgelaten blijft er geen verantwoordelijkheid meer over.

Een zeker soort “trouw” of “niet-verraad” blijft denk ik wel over, zeker als iets waarop aangesproken wordt (men wil het tegendeel bewijzen, de ontrouw, het verraad).

Als we het over zelf-openbaring hebben dan is God liefde die uit Zichzelf opwelt; de liefde van de Vader welke niet aan de wereld is ontleent. Dan is er geen behoefte meer om naar het boze te luisteren. Dat is de enige ontrouw die ik kan bedenken. Voorts is er de inzage dat de natuurlijke mens (ik, ego, zelf) niet 'werkelijk' is, die is immers (geestelijk) losgelaten. Wat resteert is een momentaan verblijf in het 'eeuwige nu'. Het eeuwige nu wat niet te verenigen is met toekomstbeelden.

[Leon]

Een zeker soort “trouw” of “niet-verraad” blijft denk ik wel over, zeker als iets waarop aangesproken wordt (men wil het tegendeel bewijzen, de ontrouw, het verraad).

Als we het over zelf-openbaring hebben dan is God liefde die uit Zichzelf opwelt; de liefde van de Vader welke niet aan de wereld is ontleent. Dan is er geen behoefte meer om naar het boze te luisteren. Dat is de enige ontrouw die ik kan bedenken. Voorts is er de inzage dat de natuurlijke mens (ik, ego, zelf) niet 'werkelijk' is, die is immers (geestelijk) losgelaten. Wat resteert is een momentaan verblijf in het 'eeuwige nu'. Het eeuwige nu wat niet te verenigen is met toekomstbeelden.

Het is een beetje de makke van taal. Taal voelt zelf als verraad. Religieuze taal nog het minst.

[Tufkah]

Als we het over zelf-openbaring hebben dan is God liefde die uit Zichzelf opwelt; de liefde van de Vader welke niet aan de wereld is ontleent. Dan is er geen behoefte meer om naar het boze te luisteren. Dat is de enige ontrouw die ik kan bedenken. Voorts is er de inzage dat de natuurlijke mens (ik, ego, zelf) niet 'werkelijk' is, die is immers (geestelijk) losgelaten. Wat resteert is een momentaan verblijf in het 'eeuwige nu'. Het eeuwige nu wat niet te verenigen is met toekomstbeelden.

Het is een beetje de makke van taal. Taal voelt zelf als verraad. Religieuze taal nog het minst.

Taal schiet altijd te kort. Het 'eeuwige nu' zegt alleen wat als je daar bent.