Tiberius Claudius schreef: Vandaag, 15:41
Eliyahu schreef: Vandaag, 13:44
Bs"d
Nee ik ben niet aan het zwammen, het probleem is dat jij geen idee hebt waar het over gaat en dan toch denkt dat je iets zinnigs te zeggen hebt over het onderwerp. De Turken waren de baas in de Levant en Israel voor ongeveer 400 jaar. In WO1 veroverde de Engelsen Israel op de Turken, die het natuurlijk ook illegaal veroverd hadden, en daar een koloniale macht waren die de rechten van anderen aan hun laars lapten. Dus van wie was dat land dan? De originele inwoners? Dan is het eenvoudig; dat zijn de Joden. Al van 3300 jaar geleden. Probleem opgelost. Niks gestolen.
Je weet deksels goed dat indien een land bezet wordt, die bezetter dan geen eigendom van dat land wordt.
HJet land is van de Palestijnen die daar al mer dan duizend jaar wonen.
Die palestijnen zijn recente nieuwkomers, de kolonisten, die proberen Israel over te nemen. En die leven daar zeer zeker
NIET al duizenden jaren.
Ik heb dat net al uitgelegd, maar dat heb je schijnbaar niet gelezen, dus ik zal het hier even herhalen:
Toen de Joden weg waren lag het land onder een vloek, en geen mens kon er iets mee beginnen. Niemand heeft daar gedurende die bijna 2000 jaar een staat opgebouwd, niemand heeft het land ontwikkeld, het lag braak en verlaten, zoals reizigers door streek opmerkten:
1695 De Nederlander Relandi doet wetenschappelijk verslag van zijn reis door het land. Zijn conclusies:
1. Alle plaatsnamen hebben een Joodse, Griekse of Romeinse oorsprong. (Dat is overigens nog steeds zo, met als enige uitzondering het Arabische Ramallah.)
2. Van een Arabische cultuur of weerslag in bijvoorbeeld de architectuur is geen sprake.
3. Het land is dunbevolkt. Er wonen nauwelijks Arabieren. Dat zijn dan voornamelijk bedouinen op doorreis, die komen werken als seizoensarbeiders.
Voorbeelden: in Jeruzalem wonen 5.000 mensen, meest Joden en wat christenen. In Gaza wonen 550 mensen, de helft Joden, de rest meest christenen. De Joden houden zich vooral met landbouw bezig, de christenen met handel en transport.
1881 "Het is geen overdrijving te zeggen dat er in Judea over een afstand van mijlen geen bewoning en geen levend wezen te zien is" (Arthur Penrhyn Stanley, de grote Britse cartograaf)
Palestine was a denuded, derelict, and depopulated country. The writings of travelers who visited Palestine in the eighteenth and throughout the nineteenth century are filled with descriptions of its emptiness, its desolation. In 1738, Thomas Shaw wrote of the absence of people to till Palestine's fertile soil.
In 1785, Constantine Francois Volney described the "ruined" and "desolate" country. He had not seen the worst. Pilgrims and travelers continued to report in heartrending terms on its condition. Almost sixty years, later, Alexander Keith, recalling Volney's description, wrote: "In his day the land had not fully reached its last degree of desolation and depopulation." (17)
In 1835, Alphonse de Lamertine could write:
"Outside the gates of Jerusalem we saw indeed no living object, heard no living sound, we found the same void, the same silence, ... as we would have expected before the entombed gates of Pompeii or Herculaneum .... a complete eternal silence reigns in the town, on the highways, in the country .... the tomb of a whole people. (18 )
Mark Twain, who visited Palestine in 1867, wrote of what he saw as he traveled the length of the country:
"Desolate country whose soil is rich enough, but is given over wholly to the weeds - a silent mournful expanse ... A desolation is here that not even imagination can grace with the pomp of life and action. We reached Tabor safely. .... We never saw a human being on the whole route."
And again:
"There was hardly a tree or a shrub anywhere. Even the olive and the cactus, those fast friends of a worthless soil, had almost deserted the country."
So overwhelming was his impression of an irreversible desolation that he came to the grim conclusion that Palestine would never come to life again. As he was taking his last view of the country, he wrote:
"Palestine sits in sackcloth and ashes. Over it broods the spell of a curse that has withered its fields and fettered its energies. Palestine is desolate and unlovely. .... Palestine is no more of this workday world. It is sacred to poetry and tradition, it is dreamland."
17 Thomas Shaw, Travels and Observations Relating to Several Parts of Barbary and the Levant (London 1767) p. 331ff.; Constantine Francois Volney, Travels Through Syria and Egypt on the years 1783, 1784, and 1785 (London 1787); Alexander Keith, The Land of Israel (Edinburgh, 1844) p. 465
18 Recollections of the East, Vol. I (London, 1845) pp. 268, 308.
Toen Mark Twain in de 19e eeuw door palestina reisde schreef hij: "1867 Mark Twain reisde door het hele land en beschreef het aldus: "Het verlaten land waarvan de grond rijk genoeg is, maar overgegeven aan onkruid en overwoekert in stilte het land. De verlatenheid hier is niet voor te stellen. We bereikten veilig de berg Tabor en we zagen geen enkel mens op de hele route. Er was nergens een boom te zien, zelfs geen olijf of cactus. Zelfs deze vrienden van arme grond hadden het land bijna verlaten.
Palestina zit in zak en as. Over het land hangt de uitwerking van een vloek dat haar velden heeft overwoekerd en haar energie heeft uitgezogen. Palestina is verlaten en lelijk. Het land behoort niet meer tot de werkzame wereld".
1881 "Het is geen overdrijving te zeggen dat er in Judea over een afstand van mijlen geen bewoning en geen levend wezen te zien is" (Arthur Penrhyn Stanley, de grote Britse cartograaf)
Er leefde toen praktisch geen mens.
Maar toen de joden eind 1800 begonnen terug te keren, toen kwam het geld en toen pas kwamen de arabieren, vanwege de veel hogere levensstandaard in Israel dan de omliggende arabische landen.
