dingo schreef: Gisteren, 12:00
Kyron schreef: Gisteren, 11:21
Dag Dingo,
Laten we even iets doen wat in deze draad nog nauwelijks is geprobeerd: teruggaan naar waar het topic over gaat.
Niet over Iran. Niet over Gaza. Niet over de internationale politiek ......hoe verleidelijk het ook is om daar naartoe te glijden, als een café dat altijd open is.
Maar over Rotterdam. Over Amsterdam. En terwijl we toch bezig zijn: over Antwerpen, Luik, Brussel. Over mensen die hier wonen, hier werken, hier naar een gebouw lopen dat van hen is ….. en worden aangevallen.
Een synagoge beklad in Amsterdam, Luik, Antwerpen.
Een joods cultureel centrum bedreigd in Rotterdam, Brussel.
Een zichtbare jood in Antwerpen van zijn fiets getrapt.
Op straat belaagd …. omdat ze joods zijn.
Niet omdat ze Israëlisch zijn.
Niet omdat ze een mening hebben over Gaza of Iran.
Omdat ze joods zijn.
Hier. In onze steden.
Jij schrijft dat aanslagen op joodse instellingen "vaak gerelateerd zijn aan het handelen van de staat Israël" … en dat de verwachting dus is dat dit ook zo is. Dat heet probabiliteit. Dat klinkt wetenschappelijk. Dat voelt neutraal.
Maar speel even mee en laten we langzaam afspelen wat die redenering eigenlijk vereist:
Een staat voert beleid.
Een gemeenschap deelt een religie met die staat.
Dus als de staat handelt …. is de gemeenschap een logisch doelwit.
Dat is geen probabiliteit.
Dat is collectieve bestraffing …. met een statistisch jasje aan.
Het jasje zit goed.
Maar de redenering ruikt.
Dan het Iran/Gaza-argument …. want ik zie het al aankomen als een trein zonder remmen. Ik stap er bewust niet op. Want los van wat je vindt van Israël, Gaza, Iran of de hele internationale politiek ….. wat heeft dat te maken met een man en zijn gebouw in Rotterdam?
De eigenaar van dat kulturhus heeft Iran niet aangevallen.
Heeft geen F-35. Heeft geen handvest. Heeft geen leger.
Heeft waarschijnlijk ook geen mening gevraagd over het nederzettingenbeleid.
Hij heeft een gebouw. In onze stad.
En hij werd aangevallen.
Hij had het druk met iets anders.
Zijn gebouw runnen.
Jouw redenering vereist een stille aanname die ze nooit hardop uitspreekt: dat een joodse Nederlander in Rotterdam … of een joodse Belg in Antwerpen op zijn fiets ….. medeverantwoordelijk wordt geacht voor wat een staat doet aan de andere kant van de wereld. Een staat waar hij mogelijk nog nooit is geweest. Dat zijn synagoge, zijn cultureel centrum, zijn dagelijkse leven te verwachten doelwitten zijn zolang dat conflict voortduurt.
Dat is de grap die niemand grappig vindt: de ja-maar-brigade werkt gratis, vraagt niets, en meent het goed. Ze begraven elke morele helderheid vakkundig onder een laagje nuance .. en fluiten erbij. Het Zwitsers zakmes van de drogredenaar: altijd bij de hand, altijd scherp, nooit gebruikt om iets mee te bouwen.
De ja-maar-brigade hoeft de ramen niet zelf in te gooien.
Ze hoeft alleen uit te leggen waarom het te verwachten was.
En dan nog even te vermelden dat ze persoonlijk ook liever geen oorlog heeft.
Kyron
Mijn beste Kyron in al je woordkunst beschuldig je me feitelijk lid te zijn van een ja-maar-brigade en indirect van drogredeneren. Daarmee leg je me in jouw post dus woorden en redeneringen in de mond die ik niet gebruikt heb en je snapt vast dat ik dat niet echt kan waarderen. Wat ik in mijn vorige post beschreven heb is de feitelijkheid dat er mensen zijn in Nederland en België die de joden hier associëren met de daden van de staat Israël. Niet dat ik die associatie heb, niet dat ik het terecht of logisch vind, enkel de constatering dat het zo is.
En ja gezien de lange arm van Iran in Europa moet je ook niet gek opkijken als er aanslagen tegen joden gepleegd gaan worden door aan Iran gelieerde groeperingen. Niet dat ik dat terecht of logisch vind, enkel de constatering dat die kans gerede aanwezig is. Ook gezien de proxy oorlogen die Iran al voert o.a. via Hezbollah en Hamas. Synagoges en culturele centra zijn daarmee inderdaad in het dagelijkse leven te verwachten doelwitten zolang dat conflict voortduurt. Niet dat ik het terecht of logisch vind, enkel de constatering dat het zo is.
Dag Dingo,
Je hebt gelijk dat ik je niet persoonlijk tot de ja-maar-brigade heb gerekend, zo zou ik het eerder zeggen …. en als dat zo is overgekomen, neem ik dat terug. Dat was niet mijn bedoeling en het is ook niet eerlijk.
Maar laten we dan eens kijken naar wat je wél hebt geschreven. Want je verdediging is interessant …. en onbedoeld verhelderend.
Je schrijft nu een aantal keer, bijna woordelijk, dezelfde zin: "Niet dat ik het terecht of logisch vind, enkel de constatering dat het zo is."
De herhaling zelf zegt iets.
Dingo, ik geloof je. Ik geloof oprecht dat jij het niet terecht of logisch vindt. Maar kijk eens naar wat die zin doet in de context van dit topic. Elke keer dat je hem gebruikt, beschrijf je een aanval op joodse mensen als een te verwachten consequentie van internationale politiek. Je keurt het niet goed ….. maar je normaliseert het wel. En normaliseren zonder veroordelen is in deze context niet neutraal.
Nu zijn er in dit debat verschillende smaken. Laat me ze even voor je uitstallen, als een bescheiden taxonomie van het wegkijken.
Er is allereerst de
ja-maar-brigade ….. die veroordeelt, maar meteen doorschakelt naar context, geopolitiek, historische complexiteit. "Niet dat ik het goed vind, maar begrijpelijk is het wel." De aanval verdwijnt naar de achtergrond. De relativering wordt het eigenlijke verhaal. Klassiek. Herkenbaar. Bijna nostalgisch in zijn voorspelbaarheid.
Dan is er
de statistische brigade …… en die is gladder. Die relativeert niet de daad, maar jóuw reactie erop. "Er zijn dagelijks meer verkeersslachtoffers." De aanslag wordt een data-punt. Jouw verontwaardiging wordt verdacht verklaard ….. als emotie, als irrationele collectieve reflex, als uitvergroting. Gevaarlijker dan de ja-maar-brigade, want ze klinkt redelijk. Ze draagt een witte jas. Ze heeft cijfers. En ze suggereert impliciet: als jij boos bent over deze aanslag, ben jij het probleem. Niet de dader.
En dan is er de meest elegante variant —
de zwijg-maar-brigade. Die relativeert niet. Die analyseert niet. Die zegt gewoon: "Het mag wel een tandje minder in het nieuws." Geen ja-maar. Gewoon: minder. Wegdrukken zonder te redeneren. Het is de intellectuele versie van de afstandsbediening .. en eerlijk gezegd bewonder ik de efficiëntie ervan. Waarom moeilijk doen als je ook gewoon de volumeknop kunt omlaagdraaien?
Jij, Dingo, bent geen lid van een van deze brigades. Je bent te slim voor de afstandsbediening, te zorgvuldig voor de witte jas, te genuanceerd voor het klassieke ja-maar. En dat is precies waarom ik dit schrijf ….. niet als aanval, maar als uitnodiging. Want ik schat je hoog in..
Wat overigens niet betekent dat ik het met alles eens ben wat je schrijft …. maar dat lijkt me wederzijds, en dat maakt de babbel de moeite waard. Als we het overal over eens waren, hadden we een fanclub nodig, geen debat.
En dan nog dit: ik reageer ook op jou omdat jij mij een paar keer met een vermanend vingertje hebt aangesproken. Dat vraagt om reactie, zoals je wel zal begrijpen. Een mens kan veel verdragen, maar een opgeheven wijsvinger is nu eenmaal een uitnodiging …. geen stop, maar een startschot. Dus als je ooit had gehoopt dat ik stilletjes zou wegschuifelen: dat zit er niet in.
Tenzij je natuurlijk besluit me weg te modereren … want u bent hier als God. Eén klik en Kyron verdwijnt als een zondaar uit het paradijs. Ik begrijp het volledig. Ik zou het zelfs bewonderen. Maar tot die goddelijke interventie plaatsvindt, blijf ik gewoon hier zitten, ondeugend glimlachend.. De hemel moge oordelen.
Maar juist daarom verdient jouw redenering een scherpere vraag.
Want de criminoloog die constateert dat joodse instellingen vaker doelwit zijn zolang dat conflict duurt……… die heeft misschien gelijk. Maar een criminoloog die dat drie keer constateert zonder één keer te zeggen dat het onacceptabel is, heeft een keuze gemaakt. Niet over de feiten. Over de prioriteiten.
En dan de kern van jouw redenering … die je nu nog explicieter uitspreekt dan in je vorige post: "Synagoges en culturele centra zijn daarmee inderdaad in het dagelijkse leven te verwachten doelwitten zolang dat conflict voortduurt."
Dit zijn jouw woorden. Ze verdienen een eerlijke vraag: wat moet de eigenaar van dat kulturhus in Rotterdam met die constatering? Zijn gebouw sluiten? Zijn identiteit verstoppen? Wachten tot het conflict voorbij is?
Want als synagoges en culturele centra te verwachten doelwitten zijn ….. dan is de volgende vraag niet waarom ze aangevallen worden, maar wat wij daartegen doen. En dat begint niet met constateren. Dat begint niet met relativeren. Dat begint niet met de volumeknop omlaag. En het begint zeker niet met zwijgen.
Dat begint met veroordelen.
Want als we dat niet doen, weten we al wat er gebeurt. De eigenaar van dat kulturhus sluit zijn deuren. Niet omdat hij moet. Maar omdat hij begrijpt dat niemand ze voor hem openhoudt.
Dan wordt de synagoge geen doelwit van extremisten alleen. Dan wordt ze een doelwit van onze stilte.
En op de dag dat er niemand meer is om aan te vallen …. omdat iedereen zich al lang heeft teruggetrokken achter gesloten deuren …. kunnen we met zijn allen heel beschaafd concluderen:
"Niet dat ik het terecht of logisch vond. Enkel de constatering dat het zo is gegaan."
Kyron
